ตอนที่ 482: ขอแลกครึ่งเหมืองกับซูเปอร์แครอท

“อะไรนะ! ของหมดสต็อกงั้นเหรอ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้นำฐานจางหายไปในพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะแห้งๆ ที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร... ฉันแค่หวังว่าถ้าคุณมีของในอนาคต ช่วยพิจารณาพวกเราเป็นอันดับแรกก็พอ”

เยว่ชิงเฉิงส่ายหน้าช้าๆ “ในอนาคตเราคงไม่ได้ผลิตมันออกมาจำนวนมากแล้วล่ะค่ะ แต่... ฉันมีของที่ดีกว่าขนมปังข้าวสาลีดำนั่นเยอะเลยนะคะ ไม่ทราบว่าท่านสนใจจะลองดูหน่อยไหม?”

ดวงตาของผู้นำฐานลุกวาวขึ้นมาทันที “มันคืออะไร!”

เยว่ชิงเฉิงสะบัดมือเบาๆ พลันแครอทขนาดมหึมา ความยาวเกือบ 40 เซนติเมตร ก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเธอ

“หือ? นี่มัน... แครอทเหรอ?” ผู้นำฐานทำหน้าเหลอหลาด้วยความสับสน

หญิงสาวเพียงแต่ยิ้มละไม ไม่ตอบคำถาม แต่ส่งแครอทหัวนั้นให้เขาพร้อมส่งสัญญาณให้ลองชิมดู

กรวบ!

ทันทีที่กัดลงไป ความกรอบสม่ำเสมอผสมกับความหวานฉ่ำก็ระเบิดไปทั่วทั้งปาก กลิ่นหอมสดชื่นอบอวลไปถึงลำคอ

“อืม... รสชาติดีมากเลยแฮะ—”

เสียงของเขาขาดตอนลงกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน เขาจ้องมองแครอทครึ่งหัวในมือด้วยอาการสั่นเทา ลมหายใจเริ่มติดขัดราวกับลืมวิธีพูดไปชั่วขณะ เขาพยายามกลืนส่วนที่เหลือลงคออย่างแสนเสียดาย

“นี่มัน... คุณผสมยาเสริมพลังชนิดไหนลงไปในการปลูกกันแน่?”

เยว่ชิงเฉิงกรอกตาใส่อย่างเพลียๆ “มันไม่ใช่ยาค่ะ แต่มันถูกปลูกในดินสูตรพิเศษของฉันต่างหาก”

สิ้นเสียงของเธอ ผู้นำฐานก็พุ่งเข้ามากุมมือเยว่ชิงเฉิงไว้อย่างตื่นเต้น “ไม่ว่าคุณจะมีเท่าไหร่... พวกเราเหมาหมด!”

เขาเริ่มนับนิ้วรัวเร็วถึงทรัพยากรล้ำค่าที่ฐานทัพเมืองหลวงศักดิ์สิทธิ์พอจะนำมาแลกเปลี่ยนได้ แต่แล้วสีหน้าก็หม่นลง เพราะดูเหมือนว่านอกจากเหมืองแห่งนี้แล้ว พวกเขาแทบไม่มีอะไรคู่ควรจะมาแลกกับของวิเศษชิ้นนี้ได้เลย

จริงสิ... ยังมียาพันธุกรรมนั่นอยู่!

“ฉันยินดีสละสิทธิ์การทำเหมืองครึ่งหนึ่ง! รวมถึงยาพันธุกรรมที่ช่วยกระตุ้นพลังพิเศษในตัวมนุษย์ด้วย! ของพวกนี้พอจะแลกแครอทได้กี่หัว?”

เขาอดใจไม่ไหวจนต้องแทะแครอทอีกนิด ความรู้สึกเย็นเยียบสายหนึ่งไหลเวียนไปทั่วร่าง ซ่อมแซมบาดแผลภายในที่แฝงเร้นมานาน แม้แต่พลังพิเศษในกายก็ดูเหมือนจะขยับขยายขึ้นอย่างลึกลับ

นี่มันไม่ใช่แค่ผัก แต่มันคือสมบัติล้ำค่า! ถ้ามีของแบบนี้ในสนามรบ จะรักษาชีวิตคนได้มากขนาดไหน?

“สิ่งนี้เรียกว่าซูเปอร์แครอทค่ะ เป็นสายพันธุ์ใหม่ที่ฉันเพิ่งพัฒนาสำเร็จ ฉันมีมันไม่มากนักหรอกนะคะ แต่ฉันยังมีอย่างอื่นที่ส่งผลดีต่อผู้มีพลังพิเศษในรูปแบบที่ต่างกันออกไปอีกนะ”

หากเทียบกับผลผลิตจากพื้นที่มิติของเธอนับแสนไร่แล้ว ของพวกนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ เท่านั้น

เยว่ชิงเฉิงเริ่มนำถาดออกมาวางบนพื้น และเริ่มบรรจงวางวัตถุดิบต่างๆ ลงไปอย่างต่อเนื่อง

ซูเปอร์สตรอว์เบอร์รี: ขนาดใหญ่เท่าชามข้าว สีแดงฉ่ำวาว รสชาติหวานล้ำ กินเพียงผลเดียวก็ช่วยคงพละกำลังให้ต่อสู้ได้ทั้งวันโดยไม่เหน็ดเหนื่อย

ซูเปอร์แตงโม: ลูกหนึ่งหนักกว่า 10 กิโลกรัม ช่วยส่งเสริมการพัฒนาพลังพิเศษในทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นความอึดหรือความเร็วในช่วงเวลาคับขัน

องุ่น, บลูเบอร์รี, แก้วมังกร, ลิ้นจี่, พลับ: ทยอยปรากฏออกมาจนล้นตา โดยแต่ละชนิดล้วนมีคุณสมบัติเฉพาะตัวที่แตกต่างกัน

ผู้นำฐานยืนอึ้งตะลึงงัน ผลไม้ทุกชนิดดูสดใหม่ราวกับเพิ่งเด็ดออกจากต้น มีหยดน้ำเกาะพราวส่งกลิ่นหอมหวานยั่วยวน ตั้งแต่วันสิ้นโลกเริ่มต้นขึ้น แม้แต่ตัวเขาที่เป็นผู้นำฐานก็ไม่ได้เห็นผลไม้สดๆ แบบนี้มานานหลายปีแล้ว ทุกครั้งที่อยากกิน หรือในงานฉลองสำคัญ พวกเขาต้องกัดฟันเปิดผลไม้กระป๋องแบ่งกันกินคนละคำเพื่อประทังความอยากเท่านั้น

แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขานี้มันช่างอวบอิ่มและเปล่งประกายจนเขารู้สึกได้ว่าน้ำลายกำลังสออยู่ในปากอย่างห้ามไม่ได้

เยว่ชิงเฉิงนำผลไม้ออกมานับสิบชนิด จนตะกร้าใบใหญ่สองใบก็ใส่ไม่พอ บางส่วนต้องวางเรียงรายไว้บนพื้น กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ ไม่ใช่แค่ผู้นำฐานเท่านั้น แม้แต่ ทหารที่ยืนอารักขาอยู่รอบๆ ซึ่งถูกฝึกมาอย่างดี ยังถึงกับยืนนิ่งและลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“ทำไมไม่ทานต่อล่ะคะ?” เยว่ชิงเฉิงถามขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่จ้องผลไม้ตาเขม็ง

“ฮะ?... อ๋อ... ของพวกนี้ ให้ฉันทานได้จริงๆ เหรอ?” เขาถามอย่างไม่เชื่อสายตา ช็อกจนทำตัวไม่ถูก

เยว่ชิงเฉิงยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ “แน่นอนค่ะ นี่คือของตัวอย่างที่ฉันเตรียมมา ลองชิมดูทุกอย่างนะคะจะได้เห็นความแตกต่าง เพราะสินค้าที่ฉันจะส่งให้หลังจากนี้ คุณภาพจะเป็นแบบนี้ทั้งหมด”

อึก!

ผู้นำฐานกลืนน้ำลายดังเฮือก เขาพึมพำกับตัวเองขณะมองผลไม้กองโต “เสียของ... คุณค่าขนาดนี้จะกินทิ้งกินขว้างได้ยังไง”

“ไม่สิ ฉันจะฮุบของดีขนาดนี้ไว้คนเดียวไม่ได้ ต้องเรียกพวกสารเลวนั่นมาทานด้วยกัน!” เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที “ทุกคน! มาที่หลังเขาเดี๋ยวนี้ มีของดีจะให้ดู!”

จากนั้นเขาสั่งให้ทหารช่วยกันลำเลียงผลไม้ไปยังศาลาที่อยู่ไม่ไกล แม้อุณหภูมิยามเช้าจะพุ่งสูงกว่า 60 องศาเซลเซียสแล้ว แต่โชคดีที่แสงแดดยังไม่รุนแรงเกินไปนัก ทำให้ผู้มีพลังระดับสูงยังพอเคลื่อนไหวได้สะดวก

เยว่ชิงเฉิงมองดูเหล่าทหารที่ผิวเกรียมแดดจนดำเป็นตอตะโก พวกเขามองผลไม้ตาละห้อยแต่ยังคงรักษาหน้าที่อย่างเข้มแข็ง เธอจึงตัดสินใจหยิบผลไม้ธรรมดาแบบแช่เย็นและน้ำแข็งไสออกมาจากมิติ

“ทุกคนเหนื่อยกันมามากแล้ว นี่คือแตงโมกับมะเขือเทศจากโรงเรือนของฐานฉัน ลองทานกันดูนะคะ”

ทหารเหล่านั้นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะหันไปสบตาผู้นำฐานด้วยแววตาที่เป็นประกายแห่งความหวัง

ผู้นำฐานหันมามองเยว่ชิงเฉิงแล้วหัวเราะแห้งๆ “คุณนี่... ช่างมีน้ำใจจริงๆ” เขาซึ้งใจมาก แต่ก็อดตกใจไม่ได้ เพราะทหารที่คุมเหมืองนี้มีเป็นพันนาย! การจะแจกแตงโมเย็นๆ กับน้ำแข็งไสให้ครบทุกคน มันต้องใช้ทรัพยากองทัพหาศาลขนาดไหนกัน?

เยว่ชิงเฉิงยังคงสงบนิ่ง “ไม่เป็นไรค่ะ ของพวกนี้เป็นแค่เสบียงธรรมดาที่ฐานเรามีสต็อกไว้เยอะมาก อีกอย่างมันเทียบไม่ได้กับซูเปอร์ฟรุตที่ฉันเอาออกมาตะกี้หรอกค่ะ”

คำว่า 'มีสต็อกไว้เยอะมาก' กระแทกใจผู้นำฐานอย่างจัง! นั่นหมายความว่าเขาสามารถแลกเปลี่ยนของพวกนี้ได้ด้วยใช่ไหม?

เขายิ้มกว้างก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้อง “ในเมื่อเป็นความเมตตาจากผู้นำเยว่ก็รับไว้เถอะ!”

ใบหน้าของทหารแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น มือที่รับแตงโมสั่นเทาด้วยความตื้นตัน แม้จะยังไม่ได้กิน แต่ความเย็นจากเปลือกแตงโมก็ทำให้พวกเขารู้สึกชื่นใจไปถึงขั้วปอด

เยว่ชิงเฉิงทอดถอนใจอย่างชื่นชม สมกับเป็นทหารอาชีพจริงๆ แม้จะหิวโหยและต้องการแค่ไหน แต่พวกเขายังคงเข้าแถวรับของอย่างมีระเบียบ และทุกคนต่างทำความเคารพเธออย่างเป็นทางการเพื่อแสดงความขอบคุณ

กว่าที่เหล่าผู้บัญชาการกองทัพทั้งหลายจะรีบวิ่งหน้าตั้งมาถึง ผู้นำฐานก็จัดการหั่นซูเปอร์ฟรุตจัดใส่จานไว้อย่างประณีต พร้อมกับเบียร์เย็นเจี๊ยบอีก 10 ขวดวางรออยู่เรียบร้อยแล้ว...