ตอนที่ 412: เตรียมมุ่งหน้าสู่เมืองเหมันต์ และการปรากฏตัวของดาวแห่งโชคลาภ

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนอัสนีบาตที่ฟาดลงกลางใจของโจวหลิงเอ๋อร์ เธอค่อยๆ หันหน้าไปมองช้าๆ และพบว่าภูตเงาได้มายืนจดๆ จ้องๆ อยู่เบื้องหลังพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!

ฉิบหายของจริงแล้วงานนี้... โจวหลิงเอ๋อร์ร่ำร้องในใจ

เธอกลั้นใจปล่อยมือจากหลี่ฉวงทันที พร้อมกับกระโดดถอยฉากออกไปไกลๆ เพราะกลัวว่าถ้าภูตเงาลงมือ เลือดของไอ้เจ้าชู้คนนี้จะกระเซ็นมาโดนเสื้อผ้าเธอให้เสียของ

ภูตเงาเบิกตากลมโตที่ดูใสซื่อแต่แฝงความเยือกเย็น ถามขึ้นเสียงเรียบ "เมื่อกี้... นายจีบฉันเหรอ?"

หลี่ฉวงยังไม่รู้ชะตากรรม เขาหยักคิ้วหลีตาพลางส่งเสียงผิวปากอย่างอารมณ์ดี "จะเรียกว่าจีบก็ได้นะจ๊ะคนสวย พี่น่ะ... ชอบหนูจริงๆ นะ" ไม่พูดเปล่า เขายังถลาเข้าไปหาเธออีกสองสามก้าว ทำเอาโจวหลิงเอ๋อร์ที่ยืนดูอยู่ต้องถอยกรูดราวกับเห็นผีตัวเป็นๆ

โอ้พระเจ้า... ฉันพยายามช่วยแกแล้วนะไอ้ฉวง พยายามที่สุดแล้ว... อาเมน!

โจวหลิงเอ๋อร์นึกว่าภูตเงาจะเตะเขาปลิวหรือสูบเลือดจนแห้ง แต่ผิดคาด... เธอกลับคลี่ยิ้มกว้างอย่างสดใส "นายชอบฉันจริงๆ เหรอ?"

หลี่ฉวงพยักหน้าหงึกหงัก ดวงตาเป็นประกายวาววับ สวรรค์ทรงโปรด! นานๆ ทีจะเจอสาวซื่อๆ หลอกง่ายขนาดนี้ ถ้าหลอกไปขึ้นเตียงได้นะ... หึหึหึ

"แน่นอนจ้ะ หนูสวยขนาดนี้ ผู้ชายคนไหนไม่ชอบก็บ้าแล้ว"

ภูตเงาเอียงคอถามด้วยท่าทางไร้เดียงสา "ฉันหิวแล้วอ่ะ..."

หลี่ฉวงรีบรับมุกทันที "ได้เลยๆ พี่มีแต้มสะสมเพียบ อยากกินอะไรบอกมา พี่เปย์ไม่อั้น!" พูดเสร็จเขาก็หันไปยักคิ้วให้โจวหลิงเอ๋อร์เชิงอวดดี ประมาณว่า 'เห็นไหมกัปตัน? เสน่ห์ผมมันเหลือร้าย!'

แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือสายตาเวทนาจากกัปตัน "ถ้าแกป่วยก็ไปหาหมอนะอาฉวง อย่ามาตายแถวนี้เลย"

หลี่ฉวงไม่สน เขาเอื้อมมือหมายจะคว้ามือนุ่มนิ่มของสาวน้อยมากุม หึหึ มือเด็กสาวบอบบางแบบนี้มันต้องนุ่มมือแน่ๆ...

เปรี้ยง!

ยังไม่ทันจะได้สัมผัส ร่างของเขาก็ถูกตบกระเด็นปลิวไปกระแทกกำแพงดังสนั่น! กระดูกที่เพิ่งจะสมานกันไม่ดีแตกซ้ำสองทันที หลี่ฉวงกุมหัวที่ปูดโน "โอ๊ยยย! เจ็บฉิบหาย!"

เขามองหน้าภูตเงาอย่างฉุนเฉียว "ไม่ให้จับก็บอกดีๆ เซ่! ทำไมต้องลงไม้ลงมือด้วย? ผู้หญิงฐานเพลิงผลาญนี่มันเถื่อนกันหมดเลยหรือไง!"

เขากำลังจะเดินหนีด้วยความเคือง แต่ภูตเงากลับมายืนขวางทางไว้ "ฉัน หิว แล้ว"

หลี่ฉวงกรอกตา "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?"

ภูตเงาสีหน้าเรียบเฉย "นายผิดคำพูด"

หลี่ฉวงที่เจ็บจนแทบยืนไม่ไหวเริ่มโมโห เขาคิดว่ายัยเด็กนี่คงสติไม่ดี "ประสาทหรือเปล่า? มือก็ไม่ให้จับแต่จะมาใช้แต้มฉันเนี่ยนะ?" เขาเริ่มใช้เล่ห์เหลี่ยม "เอางี้... ให้พี่จูบสักทีนึง แล้วพี่จะพาไปกินของอร่อยๆ โอเคไหม?"

ภูตเงาทำท่าครุ่นคิด... ราวกับกำลังพิจารณาว่าข้อเสนอนี้มันคุ้มหรือไม่

แต่ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องปานฟ้าผ่าก็ดังขึ้น!

"ไอ้ระยำ! มึงกล้าดียังไงจะมาจูบเมียกู! ตายซะเถอะมึง!"

หูซานชุยพุ่งตัวเข้ามาด้วยดวงตาเบิกกว้างดั่งระฆังทองแดง หมัดเหล็กอันทรงพลังระดมซัดใส่หลี่ฉวงไม่ยั้งราวกับห่าฝน!

ณ จุดพยาบาล

นางพยาบาลสาวในชุดกาวน์ถึงกับสะดุ้งเมื่อเห็นร่างที่ถูกหามมาบนเปลสนาม "คุณอีกแล้วเหรอ?"

หลี่ฉวงหลับตาปี๋ ไม่อยากจะรับรู้อะไรทั้งสิ้น แต่โจวหลิงเอ๋อร์ที่นึกสนุกกลับโน้มตัวลงมาซุบซิบข้างหูเขาเพียงไม่กี่คำ... หลี่ฉวงก็เบิกตาโพล่ง ฟันสั่นกระทบกันดัง กึกๆๆๆ

"ทำไม... ทำไมกัปตันไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้!"

"แกมันอยากรนหาที่ตายเอง ใครจะไปห้ามอยู่ล่ะยะ นี่จะมาโทษฉันเหรอ?"

หลังจากนั้นไม่นาน โลกทั้งใบก็เข้าสู่สภาวะหนาวเหน็บสุดขั้ว ทุกคนต้องสวมเสื้อผ้าหนาเตอะหลายชั้นแต่ก็ยังสั่นสะท้าน มีเพียงเยว่ชิงเฉิงเท่านั้นที่เป็นข้อยกเว้น

ด้วยพลังน้ำแข็งในตัว ท่ามกลางหิมะและอากาศที่ติดลบเธอกลับรู้สึกสบายตัวอย่างประหลาด ในช่วงเวลานี้เธอได้นำทีมผู้มีพลังพิเศษระดับสูงออกกวาดล้างพื้นที่รอบๆ ชูธงของฐานเพลิงผลาญไปทั่วเขตชิงเฉิง แม้แต่สวนพฤกษศาสตร์ที่เคยอันตรายก็ถูกสยบจนราบคาบ... ใครยอมสวามิภักดิ์ก็รอด ใครขัดขืนก็ตาย!

ในสภาวะที่หน้าดินถูกแช่แข็งจนเพาะปลูกไม่ได้ ฐานที่มั่นต้องพึ่งพาสเบียงที่กักตุนไว้ โชคดีที่เยว่หานโจวขนเสบียงมาจำนวนมหาศาล หากกินอยู่อย่างประหยัดก็เพียงพอสำหรับคนสองล้านคนไปอีกครึ่งปี โดยอาหารหลักคือข้าวสาลีดำ สุดยอดกะหล่ำ ตั๊กแตนที่เก็บไว้ และเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ต่างๆ

ส่วนสเบียงพรีเมียมที่เยว่ชิงเฉิงตุนไว้ตั้งแต่ก่อนวันสิ้นโลก เธอเอาออกมาวางขายในโซนไฮเอนด์เพียงเล็กน้อยและตั้งราคาสูงลิบลิ่วจนแทบไม่มีใครกล้าแตะ

"ข่าวดีค่ะหัวหน้า!" จางเสี่ยวฮวาวิ่งหน้าตั้งเข้ามา "สัตว์กลายพันธุ์ปรากฏตัวข้างนอกเต็มเลยค่ะ!"

เยว่ชิงเฉิงและเยว่หานโจวลุกขึ้นพร้อมกัน "สัตว์กลายพันธุ์? พวกมันไม่ได้ถูกแช่แข็งไปพร้อมกับน้ำท่วมหมดแล้วเหรอ?"

"ไม่ใช่พวกที่อยู่ในน้ำค่ะ... แต่มันมาจากทางบนฟ้า!"

เหนือขึ้นไปบนน่านฟ้า ฝูงเทอโรซอร์ พวกสัตว์ปีกกลายพันธุ์ขนยาวเฟื้อยกำลังส่งเสียงร้องระงม พวกมันบินเรียงแถวคล้ายฝูงห่านแต่ขนาดตัวใหญ่กว่าสิบเท่า ขนสีเทาปกคลุมหนาทึบ พวกมันเริ่มบินวนเวียนเหนือฐานทัพ ราวกับกำลังประเมินว่าสิ่งมีชีวิตข้างล่างนี้ 'กินได้' หรือไม่

เยว่ชิงเฉิงจ้องมองฝูงเทอโรซอร์ห่านกลายพันธุ์เหล่านั้น... สวรรค์คงไม่ปล่อยให้ทุกเผ่าพันธุ์สิ้นชื่อจริงๆ สินะ ทันทีที่ฝนน้ำแข็งหยุดนิ่ง สิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ใหม่ก็ปรากฏตัวทันที

ยังไม่ทันที่เธอจะคิดจบ ตัวจ่าฝูงตัวหนึ่งก็พุ่งดิ่งลงมายังพื้นดินจะเข้านะจู่โจม จะงอยปากของมันแหลมคมปานหอกพร้อมจะทิ่มทะลุหัวใจมนุษย์ได้ทุกเมื่อ!

ฟึ่บ!

ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศมาจากทิศทางหนึ่ง ปักเข้ากลางคอห่านเทอโรซอร์ยักษ์อย่างแม่นยำ! จ่าฝูงเทอโรซอร์ดิ้นพล่านก่อนจะตกกระแทกพื้นดัง ตุ้บ!

หูเม่ยเอ๋อร์เดินถือคันธนูเข้ามาหาเยว่ชิงเฉิงด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

"หัวหน้าคะ!"

เยว่ชิงเฉิงมองเธอด้วยสายตาพิจารณา "เธอ... เลื่อนระดับแล้วเหรอ?"

"ค่ะหัวหน้า! ทีนี้ฉันไปเมืองเหมันต์กับคุณได้แล้วใช่ไหมคะ?"

เยว่ชิงเฉิงพยักหน้า "นี่คือพลังใหม่ของเธอเหรอ?"

"ฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ แต่พอจับธนูแล้วมันรู้สึกว่ายิงยังไงก็แม่นไปหมด" หูเม่ยเอ๋อร์ตอบอย่างไม่มั่นใจนัก

เยว่หานโจวหันมามองเยว่ชิงเฉิง "คุณจะไปเมืองเหมันต์งั้นเหรอครับ?"

เธอนพยักหน้ายืนยัน

"ผมไปด้วยนะ"

"ไม่ได้ คุณต้องอยู่ที่นี่คอยคุมฐานนะคะ" เยว่ชิงเฉิงปฏิเสธเสียงแข็ง ฐานที่มีคนนับล้านจะขาดผู้นำไม่ได้

เยว่หานโจวทำหน้ามุ่ย "ผมอยากไปนี่นา... ให้ภูตเงาอยู่เฝ้าแทนไม่ได้เหรอ?" แค่มีภูตเงาอยู่ เธอก็เรียกซอมบี้มาเป็นกองทัพได้ ใครหน้าไหนก็ไม่กล้าหือทั้งนั้น

"หม่ามี้... หนูก็อยากไปเที่ยวด้วยยย"

เยว่ชิงเฉิงอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยจ้ำม่ำขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่ "แน่นอนจ้ะ ถึงคนอื่นจะไม่ได้ไป แต่ดาวนำโชคน้อยของแม่ต้องไปด้วยแน่นอน"

ถ้าไม่มีตัวช่วยนำโชคคนนี้ การเดินทางครั้งนี้เธออาจจะสำลักน้ำตาย หรือตดจนท้องระเบิดตายเอาได้ง่ายๆ...