ตอนที่ 331: มุ่งหน้าสู่เมืองซานเฉิง

เยว่ชิงเฉิงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าขบวนรถออฟโรด ร่างระหงของหญิงสาวภายใต้ร่มกันแดดมันช่างดูงดงามไร้ที่ติราวกับภาพวาดโบราณที่หลุดออกมาท่ามกลางโลกที่ล่มสลาย

แต่ความเป็นจริงนั้น... อากาศร้อนระอุราวกับจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจล!

เจ้าขาเป๋หลุดอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าบนใบหน้าของหัวหน้าฐานไม่ได้มีหยดเหงื่อผุดพรายออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว ความอิจฉาลึกๆ แล่นวาบเข้ามาในใจทันที สมกับที่เป็นผู้ใช้พลังสายน้ำแข็งระดับสูงจริงๆ อากาศนรกแบบนี้ทำอะไรเธอไม่ได้เลยสักนิด

เยว่ชิงเฉิงสะบัดมือเบาๆ เรียกหมวกปีกกว้างหลายใบออกมาจากมิติส่วนตัวแล้วโยนเข้าไปทางหน้าต่างรถ "ลงมาให้หมด"

ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้จะไม่เข้าใจว่าเธอต้องการทำอะไร แต่ก็รีบสวมหมวกแล้วก้าวลงจากรถอย่างว่าง่าย "หัวหน้าครับ มีอะไรให้พวกเราทำเหรอ?"

เมื่อเห็นว่าทุกคนลงมาครบแล้วเยว่ชิงเฉิงก็เก็บรถออฟโรดสภาพปะผุเข้ามิติไปในพริบตา เธอชี้ไปที่รถบ้านฐานทัพคันยักษ์ที่จอดตระหง่านอยู่ด้านหน้า "ไปขึ้นรถฉัน"

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนตาโตด้วยความตกใจ "หัวหน้าครับ... ผมรู้ว่ารถฐานทัพคันนั้นมันหรูมาก แต่มันระบายอากาศไม่ได้เลยนะครับ เข้าไปสุ่มหัวกันข้างในมีหวังได้ขาดใจตายแน่ๆ"

"ใช่ครับหัวหน้า รถพังๆ คันเดิมของเราถึงจะดูแย่แต่มันก็อึดนะ แค่เปิดกระจกวิ่งเร็วๆ ให้ลมโกรกก็พออยู่ได้แล้ว" ถึงลมที่พัดเข้ามาจะเป็นลมร้อนปานไฟนรกก็เถอะ

เยว่ชิงเฉิงปรายตามองเรียบๆ "ฉันคงพูดไม่เคลียร์... รถคันนี้มีแอร์ ฉันไม่อยากให้ลูกน้องตัวเองโดนย่างสดก่อนจะถึงที่หมายน่ะ"

อะไรนะ!? แอร์งั้นเหรอ!

เจ้าตาตี่เป็นคนแรกที่พุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนู ตามด้วยคนอื่นๆ ที่กรูตามเข้าไปแย่งกันขึ้นรถอย่างไม่คิดชีวิต และเมื่อก้าวเข้าไปข้างใน พวกเขาก็ต้องตะลึง... เพราะมันไม่ได้มีแค่แอร์ที่เย็นฉ่ำ แต่มันยังมีห้องนอนที่ดูนุ่มสบายและห้องครัวที่ครบครัน

พวกเขาเคยมีโอกาสเข้ามาครั้งหนึ่งแล้วแต่ตอนนั้นไม่ได้สำรวจให้ดี พอได้เห็นชัดๆ แบบนี้ ทุกคนต่างซึ้งใจจนบอกไม่ถูกว่าพวกเขาเลือกติดตามคนไม่ผิดจริงๆ การมีหัวหน้าที่ดี สวัสดิการที่ดี มันต่างกันราวฟ้ากับเหวแบบนี้เอง! ไอเย็นที่ปะทะผิวช่วยชะโลมจิตใจที่ว้าวุ่นจากความร้อนให้สงบลงอย่างรวดเร็ว

"อา... สวรรค์ชัดๆ ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย"

"รถคันเก่าเราก็มีแอร์นะ แต่ใครจะกล้าเปิดล่ะ? น้ำมันแพงยิ่งกว่าทอง ใช้หมดแล้วก็หมดเลย"

"โอ๊ยตายแล้ว!" เสียงอุทานอย่างตื่นเต้นของป้าซูดังมาจากทางครัว ทุกคนรีบตามเสียงไปแล้วก็ต้องยืนตัวแข็งทื่อ ในครัวอัดแน่นไปด้วยเนื้อสัตว์และปลานานาชนิด ขนมขบเคี้ยววางเรียงราย แต่ที่สำคัญที่สุดคือ ตู้เย็นที่เต็มไปด้วยเครื่องดื่มแช่เย็นเจี๊ยบจนมีฝ้าเกาะ ทุกคนลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

"พระเจ้าช่วย... นี่มันชีวิตผู้ดีชัดๆ" ถึงแม้ดวงตาของทุกคนจะจ้องมองของกินเหล่านั้นจนแทบถลันออกมา แต่ไม่มีใครกล้าแตะต้องเลยสักคน

เมื่อรถวิ่งมาถึงทางแยกเยว่ชิงเฉิงที่ลงไปสำรวจทางครู่หนึ่งก็เดินกลับเข้ามาในส่วนพักผ่อน "เจ้าขาเป๋ ทางต่อจากนี้ฝากนายขับด้วยนะ" เส้นทางข้างหน้าเริ่มคดเคี้ยวและซับซ้อน ถ้าได้คนที่เจนสนามและชำนาญทางมาคุมพวงมาลัยน่าจะดีกว่า

"เอ่อ... หัวหน้าครับ เสบียงในครัวที่เตรียมไว้ให้หัวหน้ายังไม่ได้ใช้เลยนะครับ" เจ้าตาตี่รีบยืนขึ้น พยายามสะกดกลั้นความหิวจนลูกกระเดือกขยับ "หัวหน้า... อย่าบอกนะว่า ของในครัวพวกนี้เตรียมไว้ให้พวกเรา?" เสียงเขาสั่นเครือด้วยความหวัง

"อืม ใช่... พอดีฉันมัวแต่คิดเรื่องอื่นอยู่เลยลืมบอกน่ะ"

สิ้นคำอนุญาต ทุกคนก็พุ่งเข้าใส่ตู้เย็นทันที! เสียงเปิดกระป๋องและเสียงดื่มน้ำดังซ่านไปทั่วรถ

เจ้าขาเป๋ทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ "หัวหน้าครับ... ขอเวลาห้านาทีได้ไหม? ผม... ผมขอรองท้องสักนิดเถอะ" สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเขาต้องใช้ความอดทนขนาดไหนในการไม่หันไปมองของกินพวกนั้นเพราะกลัวจะตบะแตก

โจวเฉินหัวเราะออกมาเบาๆ "ขาเป๋ นายไม่เห็นเหรอว่าโซนนี้มันเชื่อมกับที่นั่งคนขับ ถ้านายอยากกินอะไร เดี๋ยวฉันส่งให้เอง"โจวเฉินฟื้นขึ้นมาหนึ่งวันหลังจากที่พวกเขาออกจากโรงงานปลากระป๋อง ทุกคนต่างปิดปากเงียบเรื่องที่เกิดขึ้น ในเมื่อเขาไม่ได้เสียหายอะไร ทุกอย่างจึงดำเนินต่อไปตามปกติ

เจ้าขาเป๋ฉีกยิ้มกว้าง "อาโจวนี่แหละรู้ใจฉันที่สุด!"

หลังจากเปลี่ยนตัวคนขับ รถฐานทัพก็ออกเดินทางอีกครั้ง ตลอดทางเจ้าขาเป๋ดูท่าทางอึกอักเหมือนมีอะไรอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้า

"อยากพูดอะไรก็พูดมา"เยว่ชิงเฉิงเปรยขึ้น

เขาตัดสินใจรวบรวมความกล้า "หัวหน้าครับ หัวหน้าสังเกตไหมว่าตลอดทางที่ผ่านมา พวกซอมบี้มันเยอะขึ้นผิดปกติ แถมยังมีพวกสัตว์กลายพันธุ์เพ่นพ่านเต็มไปหมดเลยครับ"

"แล้วไง?"

เขากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ตามรายงานจากวิทยุ เมืองซานเฉิงแตกพ่ายตั้งแต่วันแรกที่วันสิ้นโลกมาถึง ใครก็ตามที่พยายามเข้าไปหาเสบียงที่นั่น... ไม่เคยมีใครรอดกลับมาได้สักราย" เจ้าขาเป๋รีบอธิบายต่อทันทีเพราะกลัวเธอจะเข้าใจผิด "ไม่ใช่ว่าผมกลัวตายจนไม่กล้าไปนะครับหัวหน้า แต่ผมแค่ไม่อยากให้พวกเราไปเป็นบันไดให้คนอื่นเหยียบข้ามไป... มันจำเป็นจริงๆ เหรอครับที่เราต้องเอาตัวไปเสี่ยงขนาดนี้?"

เยว่ชิงเฉิงเข้าใจความหมายของเขาดี พวกที่แห่กันไปสำรวจเมืองซานเฉิงตอนนี้ ส่วนใหญ่ก็คือ 'หน่วยกล้าตาย' (หรือจะเรียกว่าตัวประกอบที่เอาชีวิตไปทิ้งก็ได้) เพื่อถางทางให้กลุ่มขั้วอำนาจใหญ่ๆ พวกผู้มีพลังที่เข้าไปก่อนจะถูกติดตั้งเครื่องติดตามและกล้องวงจรปิดไว้กับตัว เพื่อส่งภาพในเมืองออกมาให้คนข้างหลังเห็นว่าจุดไหนอันตราย จุดไหนปลอดภัย

"พอถึงที่หมาย พวกนายรออยู่ข้างนอกนั่นแหละ ไม่ต้องเข้าไป"

เจ้าขาเป๋หน้าถอดสี "หัวหน้าครับ... ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น ผมแค่..."

"ฉันเข้าใจ" เยว่ชิงเฉิงตัดบท

"ด้วยระดับพลังของพวกนายตอนนี้ เข้าไปก็มีแต่จะเป็นภาระและตายเปล่า ฉันมีวิธีเอาตัวรอดของฉัน แต่ถ้าหิ้วพวกนายไปด้วย มันจะกลายเป็นอันตรายกว่าเดิม"

เจ้าขาเป๋ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ เขารู้ซึ้งดีว่าสิ่งที่หัวหน้าพูดคือความจริงที่โหดร้าย

สภาพแวดล้อมเริ่มรกร้างและวังเวงขึ้นทุกขณะ เสียงคำรามของสัตว์ร้ายแว่วมาตามลมเป็นระยะ ตอนนี้พวกเขามาถึงชายขอบของเมืองซานเฉิงแล้ว และกำลังขับเลียบไปทางทิศเหนือ

ไม่ไกลนัก บนพื้นที่ราบกว้างขวาง มีกลุ่มคนมารวมตัวกันอยู่ก่อนแล้ว สภาพของแต่ละคนดูไม่ได้เลย ทั้งผอมโซและเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง พวกเขากำลังตั้งแคมป์แยกตามทีมของตัวเอง

เยว่ชิงเฉิงและลูกน้องรีบเปลี่ยนกลับไปสวมเสื้อผ้าเก่าๆ มอมแมม และเปลี่ยนจากรถฐานทัพสุดหรูมาเป็นรถออฟโรดสภาพปะผุคันเดิม ก่อนจะค่อยๆ ขับเข้าไปในสายตาของฝูงชน

แม้รถคันเก่าจะสั่นคลอนเหมือนจะหลุดเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ แต่มันกลับดึงดูดสายตาอิจฉาจากรอบข้างได้เป็นอย่างดี "เฮ้ย ดูนั่นดิ มีรถขับมาทางนี้ด้วยว่ะ" "ยุคนี้ยังมีคนมีปัญญาเติมน้ำมันขับรถอีกเหรอ? สงสัยจะมีของดีติดตัวมาเยอะแน่ๆ" เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ พร้อมกับที่มือของคนเหล่านั้นเริ่มกระชับอาวุธแน่นขึ้น แววตาที่มองมาดูดุดันและกระหายเลือด

ทันทีที่รถหยุดลง กลุ่มคนฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งก็ปรี่เข้ามาขวางหน้าไว้ทันที "เฮ้ย! พวกแกมาจากฐานไหนวะ?" ชายที่เป็นหัวหน้าทีมสวมเสื้อกล้ามสีขาว... ที่จริงมันเคยขาว แต่ตอนนี้มันเขรอะไปด้วยคราบไคลจนเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลดำ ในปากเขาคาบก้นบุหรี่ที่ถูกสูบจนเหลือแต่กรอง แต่ก็ยังดูเหมือนไม่อยากจะทิ้งมันไป

คนข้างในรถไม่มีท่าทีตื่นตระหนก พวกเขาคว้าอาวุธข้างกายแล้วเปิดประตูเดินลงมาด้วยท่าทางยโส ท่าทีที่เคยนอบน้อมต่อหน้าเยว่ชิงเฉิงหายไปสิ้น เหลือเพียงความจองหองและนักเลงโตตามแบบฉบับคนมีพลังในโลกมืด "ธุระอะไรของแก? ไสหัวไปซะ!" เจ้าขาเป๋แค่นเสียงเหี้ยม

นี่คือความมั่นใจของผู้มีพลังระดับ 6 ซึ่งถือว่าเป็นระดับแนวหน้าในตอนนี้ ถ้าพวกเขายอมตอบคำถามง่ายๆ ก็เท่ากับแสดงความอ่อนแอออกมา และจะถูกพวกสุนัขลอบกัดพวกนี้รุมขย้ำทันที

ได้ผล... ฝั่งนั้นชะงักไป แม้จะดูไม่พอใจแต่ก็ไม่มีใครกล้าขยับสุ่มสี่สุ่มห้า แววตาที่เคยมุ่งร้ายเริ่มมีความลังเลและหวั่นเกรงปรากฏออกมาให้เห็น

เยว่ชิงเฉิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ผู้ใช้พลังส่วนใหญ่ที่นี่อยู่แค่ระดับ 5 เท่านั้น ยังไม่เห็นระดับ 6 โผล่มาสักคน ดูเหมือนว่าพวกระดับสูงจริงๆ ของแต่ละกลุ่มจะยังคงเก็บตัวและซ่อนแผนการของตัวเองไว้อย่างมิดชิด