362.ข้าออกมาแล้ว!
362.ข้าออกมาแล้ว!
แสงสว่างสายนั้นรวดเร็วอย่างยิ่งพริบตาเดียวก็ทะลวงออกจากค่ายกลฝ่ากระแทกร่างของผู้คนนับไม่ถ้วนมาหยุดนิ่งตรงหน้ากู่หยวนในที่สุด
ในห้วงเวลานั้นไม่มีผู้ใดสนใจบรรดาคนโชคร้ายที่ถูกทะลวงผ่านต่างจับจ้องแสงสว่างที่ลอยค้างอยู่นั้น
นั่นคือกระบี่เล่มหนึ่งกระบี่ที่มีรูปลักษณ์ประหลาดพิสดาร
ผู้คนทั้งหลายจึงเพ่งมองมันเพราะนี่คือสิ่งเดียวที่โผล่ออกมาจากดินแดนอสูรไร้สิ้นสุดในรอบนานแสนนาน
กระทั่งมีฝ่ามือข้างหนึ่งค่อยๆจับเข้าที่ด้ามกระบี่สายตาของฝูงชนจึงขยับตามมองไปยังเจ้าของมือผู้นั้น
“กู่...กู่หยวน?!”
ในหมู่ชนพลันดังเสียงอุทานตกตะลึงผู้คนจึงถึงได้เข้าใจ
ที่แท้คือกู่หยวน!
มารร้ายที่เปิดยุคไร้กฎเกณฑ์นำพาความหายนะมาสู่จักรวาล!
“มารร้ายกู่!”
“จริงหรือที่เป็นมารร้ายกู่?”
กู่หยวนเพิ่งได้รับกระบี่เทียนจู๋คืนความยินดีที่ได้พบกันใหม่ ถูกเสียงอุทานเหล่านั้นดับวูบลงทันที
มารร้ายกู่?
เขายกมือคว้าไปทันทีชายผู้ตะโกนแรกถูกดึงตัวเข้ามาอย่างไม่อาจต้านทาน
วิชาค้นวิญญาณ!
จากนั้นกู่หยวนจึงรู้ความเมื่อราวห้าหกปีก่อนในจักรวาลเริ่มมีข่าวลือว่า “กู่หยวนคือผู้ก่อให้เกิดยุคไร้กฎเกณฑ์”
ไม่รู้กำเนิดจากที่ใดแต่ข่าวลือนี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว
เพียงไม่กี่ปีชื่อเสียงของกู่หยวนก็เน่าเหม็นไปทั่วเสียแล้ว!
ส่วนผู้คนที่มารวมตัวกันที่นี่ก็เพื่อบุกฝ่าดินแดนอสูรไร้สิ้นสุดนั่นเอง
อ่านความทรงจำจบใบหน้ากู่หยวนเย็นเยียบเหมืิอนมีสิ่งสกปรก!
“คนโง่เขลาเหล่านี้”
กู่หยวนสะบัดมือโยนชายผู้นั้นพุ่งออกไประเบิดเป็นดอกไม้ไฟกลุ่มหนึ่งในที่ไกล
เสียงระเบิดนั้นราวกับจุดชนวนปฏิกิริยาลูกโซ่ดังสนั่นราวประทัด
จากไกลสู่ใกล้ผู้คนในที่นั้นทีละคน ทีละคน ล้วนระเบิดกลายเป็นหมอกเลือดและเศษเนื้อกระจายเต็มท้องฟ้า!
เสียงระเบิดหนักหน่วงเลือดเนื้อกระเซ็นประกอบกันเป็นการแสดงดอกไม้ไฟอันยิ่งใหญ่ตระการตา
ผู้คนนับไม่ถ้วนมองด้วยความหวาดกลัวอยากหนีแต่ไม่ทันการ
ในหมอกหลากสีกู่หยวนหันกลับไปมองเบื้องหน้า
ที่นั่นมิติฉีกแยกออก
จากรอยแยกนั้นฝูงชนกลุ่มใหญ่ก้าวออกมา
“กู่หยวน!”
หลัวชิงเสวี่ยพุ่งออกมาแต่แรกค่ายกลแยกทางให้โดยอัตโนมัติปล่อยให้นางกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของเขา
ตามมาด้วยมู่หนานหว่านและซูจิ่วเอ๋อร์
แม้จะมีผู้คนมากมายจับจ้องอยู่
แต่พวกเขาล้วนเป็นครอบครัวเดียวกันมานานแล้วจะกลัวสิ่งใด!
“ศิษย์พี่!”
“ศิษย์น้อง!”
กู่หยวนโบกมือใหญ่กอดทั้งสามนางเข้าอ้อมอก
ความทรงจำในอดีตพลันแวบผ่านในสมองไม่หยุดเขาอยู่ในโลกมายามานานแสนนานการกลับสู่ความจริงครั้งนี้ช่างทำให้เขาอดถอนใจไม่ได้
เย่ชิงหลานและกู่จวินหลินกอดกันดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความยินดี
จุนม่อซือสะกิดเบาๆไปที่ปี้เหยา “เจ้าไม่ไปหรือ?”
ปี้เหยามียิ้มน้อยๆบนใบหน้า “ไม่ไป ไม่สนิทกันนัก”
ได้ยินคำนี้จุนม่อซือได้แต่ยิ้มแต่ไม่กล่าวอะไรมากกว่านั้น
“ใช้เวลาเพียงสิบปีก็ออกมาได้แล้วพี่กู่ช่างเป็นอัจฉริยะเสียจริง”
จินเหอเว่ยในตอนนี้มีความรู้สึกมากมายยิ่งนึกย้อนถึงสมัยอยู่ในเส้นทางดวงดาวโบราณขอบเขตของกู่หยวนยังเท่าเทียมกับเขาแต่เวลาผ่านไปเพียงเท่านี้ขอบเขตของกู่หยวนกลับสูงเสียจนเขายกคอเงยมองแทบไม่เห็น
แน่นอนในใจเขามีเพียงความยินดีแทนกู่หยวนและอิจฉาเล็กน้อย
“โชคดีที่ปีนั้นเลือกตามมาต่อไปข้าจะร่ำรวยใหญ่แล้ว”
ฉือเซียวในใจตื่นเต้นยิ่งนักต้องบอกว่านี่คือการพนันครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตเขา
และเขาพนันถูกด้วย
ด้วยพลังในปัจจุบันของกู่หยวนมองไปทั่วโลกใหญ่ย่อมไม่มีผู้ใดเป็นคู่มืออีกแล้ว
หากกู่หยวนปรารถนาก็สามารถครอบครองโลกใหญ่ทั้งใบไว้ในมือได้
ช่วงปีที่ผ่านมาเขาเฝ้าดูแลเมืองแสงจันทร์อย่างขยันขันแข็งแม้ไม่มีคุณความดีก็มีขมเหงต่อให้ได้เพียงเศษเสี้ยวจากช่องว่างระหว่างนิ้วของกู่หยวนก็พอให้เขากินอิ่มไปตลอดชีวิต
คิดไปเขาก็มองไปยังฮุ่ยจีข้างกายโดยไม่รู้ตัวดวงตามีความหวังลึกๆ
ฮุ่ยจีไม่ทันสังเกตเพียงยิ้มเหมือนคนอื่นๆมองไปยังทั้งสี่คนที่นั่นไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใด
ยังมีจักรพรรดิเทพของเผ่าอสูรอีกมาก
พวกเขาคล้ายกับฉือเซียวต่างรอคอยชีวิตอันงดงามในอนาคต
บัดนี้ฟ้าดินไร้ขีดจำกัดหากกู่หยวนปรารถนาพวกเขาก็สามารถแสวงหาขอบเขตสูงสุดนั้นได้
นี่คือโอกาสทองที่สวรรค์ประทานทีเดียว
กระทั่งดอกไม้ไฟสิ้นสุดจักรวาลจึงกลับสู่ความเงียบสงัด
กู่หยวนจึงปล่อยทั้งสามนางแล้วก้าวไปยังเบื้องหน้าเย่ชิงหลานและกู่จวินหลิน
เย่ชิงหลานโอบกอดเขาดวงตามีความเวทนา
“หยวยเออร์เจ้าต้องตรากตรำมากเหลือเกิน”
กู่จวินหลินอ้าปากแต่ไม่อาจกล่าวสิ่งใดดวงตานั้นซับซ้อนยิ่งนัก
การเผชิญหน้ากับลูกชายที่เติบโตขึ้นคือปัญหาที่บิดาทุกคนหลีกเลี่ยงไม่ได้หากเติบโตมาด้วยความรักและการทะนุถนอมซึ่งกันและกันย่อมไม่ใช่เรื่องยาก
แต่โชคร้ายที่ระหว่างบิดากับลูกคู่นี้กลับขาดส่วนนี้ไป
กู่จวินหลินเป็นประมุขตระกูลเขาจำต้องทุ่มเทให้ตระกูลกู่เป็นหลัก
เพียงแต่ว่าตระกูลกู่ผู้เย่อหยิ่งเหนือจักรวาลนั้นมิได้คงอยู่เช่นเก่า
“ข้าไม่เป็นไรท่านแม่”
กู่หยวนตบไหล่นางเบาๆแล้วมองไปยังกู่จวินหลิน
เขากับกู่จวินหลินไม่มีอะไรจะพูดกันมากนักแม้บางครั้งโกรธเคืองแต่จะลงมือฆ่าด้วยกระบี่จริงหรือ?
กู่หยวนเพียงพยักหน้าให้ถือว่าทักทายแล้วจากนั้นกล่าวกับทุกคน “กลับกันก่อนเถิด”
พูดจบกู่หยวนโบกมือหนึ่งครั้งคลื่นพลังประหลาดแผ่คลุมทุกคนไว้
ทุกคนรู้สึกตาลายแล้วก็กลับมาอยู่ในเมืองแสงจันทร์แล้ว
กู่หยวนนำหน้าไปยังหอประชุมใหญ่กล่าวกับทุกคน “นั่งเถิด”
แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดคัดค้านการที่นั่งตำแหน่งผู้นำของกู่หยวนหอประชุมใหญ่ที่ขยายเพิ่มเติมสามารถรองรับบุคคลสำคัญเหล่านี้ได้อย่างสบาย
ทุกคนนั่งลงดวงตาเป็นประกายมองกู่หยวน
“คุณชายกู่”
อู๋เหลียงเซิงอดใจไม่ไหวเอ่ยถาม “เมื่อออกจากประตูวัฏจักรชีวิตมาแล้วเช่นนั้นคุณชายในตอนนี้น่าจะเป็นผู้บรรลุเต๋าแล้วมิใช่หรือ?”
คำถามนี้ถามตรงจุดสำคัญทีเดียว
“มิใช่”
เพียงสองคำทำให้ทุกคนในที่นั้นตะลึงงัน
“มิใช่?”
กู่หยวนกลับไม่สะทกสะท้านยิ้มกล่าว “มิใช่”
“เต๋าไร้เทียมทานคือหนึ่งในกฎเกณฑ์สูงสุดหากข้าบรรลุมันได้แม้แต่เต๋าสวรรค์ใหม่ก็ต้องยอมแพ้ให้ข้า”
“ขณะนี้ข้าเพียงสัมผัสได้เพียงปลายขนบนผิวหนังของมันประตูวัฏจักรชีวิตก็ทนรับไม่อยู่แล้วระเบิดแตกเองเสียแล้ว”
ทุกคนฟังแล้วตะลึงพรึงเพริด
ประตูวัฏจักรชีวิต...ระเบิดแตกเอง?
“แล้วตอนนี้ท่านอยู่ขอบเขตใด?” อู๋เหลียงเซิงถามต่อ
กู่หยวนยกฝ่ามือขึ้นมิติบนฝ่ามือยุบสลายแล้วสร้างใหม่หยุดนิ่งแล้วย้อนกลับ
ภาพนี้ทำให้ทุกคนตะลึงงันนี่คือเคล็ดวิชาอะไรแม้แต่ชื่อยังไม่เคยได้ยิน!
“ขอบเขตสวรรค์อันยิ่งใหญ่ขั้นเก้าอย่างน้อยก็ในนามขอบเขตก็เป็นเช่นนี้นี่คือขีดสุดของโลกนี้แล้วหากต้องการก้าวต่อไปจำต้องไปสถานที่อื่น”
“แต่พลังของข้า...”
เรื่องนี้ยากจะกล่าวจริงๆ
ยังไงเสียก็เคยสังหารเต๋าสวรรค์ปฐมกาลไปแล้วครั้งหนึ่ง
กู่หยวนเก็บมือกลับถามต่อ “หวงฝู่เฉิงอยู่ที่ใด?”
ซูจิ่วเอ๋อร์ยิ้มอย่างจนปัญญา “คงยังหลับอยู่กระมังเขาช่างมีสมาธิดีจริงๆยุคไร้กฎเกณฑ์มาแล้วยังไม่เห็นเขาแตกตื่นแม้น้อย”
กู่หยวนยิ้ม “ก็ปกติเขาเป็นคนแบบนั้น”
“ให้ผู้ใดไปตามเขามาเถิด”