282.ฆ่าทิ้งให้สิ้นซาก

วิชาหุ่นเชิดที่ฉู่หรูหยานร่ายใช้อยู่นั้นไม่ใช่วิชาหุ่นเชิดธรรมดาที่โลกภายนอกเข้าใจกันในปัจจุบัน

วิชาหุ่นเชิดสมัยนี้ส่วนใหญ่ก็แค่หลอมหิน แร่ทอง แร่เงินลึกลับ ให้กลายเป็นหุ่นเชิดบางตัวใช้ต่อสู้บางตัวใช้ทำงานบ้าน

อย่างเช่นบนเรือเหาะของกู่หยวนก็มีหุ่นเชิดชั้นสูงมากมาย แม้กระทั่งตัวที่เต้นรำได้อย่างงดงาม

หุ่นเชิดแบบนี้วัตถุดิบที่ใช้ล้วนเป็นของตายทั้งสิ้น

แต่ที่ฉู่หรูหยานใช้อยู่นี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิง

วิชาหุ่นเชิดในสายไสยเวทโบราณต้องใช้สิ่งมีชีวิตเป็นๆถวายเป็นเครื่องบูชาโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีจุดเด่นอีกอย่างหนึ่งคือเมื่อฝังวิชาหุ่นเชิดลงไปแล้วถ้าไม่กระตุ้นมันก็จะไม่ทำให้คนกลายเป็นหุ่นเชิดทันที

เหมือนสถานการณ์ตรงหน้าศิษย์ทั้งสำนักกระบี่เสี่ยวเหยาอาจถูกฝังวิชาหุ่นเชิดไว้หมดแล้วแต่ตราบใดที่ฉู่หรูหยานยังไม่สั่งการพวกเขาก็ยังดูเป็นคนปกติพูดจาได้มีความคิดเป็นของตัวเอง

แต่ที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยก็คือนับตั้งแต่วันที่ถูกฝังวิชานี้ชีวิตของพวกเขาก็ถูกกำหนดชะตาไว้แล้ว

อีกอย่างหนึ่งที่วิชานี้ร้ายกาจสุดขีดก็คือผู้ร่ายวิชาสามารถ “เกิดใหม่” ในร่างหุ่นเชิดตัวใดก็ได้เหมือนที่ฉู่หรูหยานทำอยู่ตอนนี้

ถ้าไม่ฆ่าหุ่นเชิดให้ครบทุกตัวก็เท่ากับยังฆ่าฉู่หรูหยานไม่ตาย

แน่นอนว่าวิชาหุ่นเชิดที่ท้าทายสวรรค์เช่นนี้ย่อมต้องมีราคาที่ต้องจ่าย

เงื่อนไขแรกในการร่ายวิชานี้ก็คือต้องใช้ตัวเองเป็นเป้าหมายแรก

ต้องใช้ตัวเองเป็นๆให้กลายเป็นหุ่นเชิด…ผู้หญิงคนนี้ช่างโหดเหี้ยมต่อตัวเองยิ่งนัก

หรืออาจเป็นเพราะศึกใหญ่กับจินอวี้ถังเมื่อปีนั้นนางบาดเจ็บสาหัสเกินเยียวยาจึงจำต้องเลือกทางนี้เป็นทางเลือกสุดท้ายก็เป็นได้

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดสิ่งที่สำคัญในตอนนี้ก็คือร่างหุ่นเชิดที่นางพามาตอนนี้ไม่ใช่ทั้งหมดที่ฉู่หรูหยานมี

นางยังซ่อนไพ่ตายไว้แยกหุ่นเชิดอีกมากมายไปซ่อนยังสถานที่ต่างๆ

ถึงฆ่าทุกตัวที่นี่ได้ก็ยังไร้ผลอยู่ดี

“เยี่ยมจริงๆ”

ฉู่หรูหยานได้ยินกู่หยวนเปิดเผยความลับก็ปรบมือชื่นชมจากใจ “วิชาที่หายสาบสูญไปกว่าพันล้านปีเจ้ายังจำได้อีกหรือ”

“แต่เมื่อเจ้าจำได้เจ้าก็น่าจะรู้ดีว่าวิชาไสยเวทนี้ยากจะแก้เพียงใด”

“ยังไม่ยอมรับข้อเสนอของข้าเหรอแค่ยอมมอบกระบี่ทำลายสวรรค์ให้ข้าแล้วข้าจะบอกทุกอย่างให้เอง”

กู่หยวนยิ้มเยาะ “คำสัญญาของเจ้าในสายตาข้าไร้ค่าและเจ้าพูดถูกถ้าจะแก้ไขวิชาไสยเวทนี้แม้แต่ข้าก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือน”

“แต่ข้าไม่จำเป็นต้องแก้มันหรอกข้าแค่หาหุ่นเชิดของเจ้าทุกตัวให้เจอก็พอแล้ว”

ฉู่หรูหยานได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิตน้ำตาจนเกือบไหล

“หาทุกตัวให้เจอเจ้าพูดจาใหญ่โตเกินไปแล้ว”

“หลายปีมานี้หุ่นเชิดที่ข้าสร้างมีอยู่ทั่วจักรวาลนับล้านตัว เจ้าจะหาให้หมดได้อย่างไร?”

“น่าขัน!”

กู่หยวนยิ้มบาง

“งั้นเรามาดูกันว่าข้าพูดจาใหญ่โตหรือทำได้จริง”

พูดจบเขายกมือคว้าเบาๆร่างของฉู่หรูหยานก็ลอยมาหาเขาอย่างไม่อาจต่อต้านถูกเขาจับไว้ในอุ้งมือ

ดูเหมือนนางจะรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้จึงไม่ได้ขัดขืน

เพราะถึงกู่หยวนฆ่าร่างนี้นางก็ยังเกิดใหม่ได้อยู่ดี

แต่คราวนี้กู่หยวนไม่ได้ตั้งใจฆ่านาง

เมื่อทั้งสองสัมผัสกันคลื่นพลังลึกลับก็แผ่ออกมาจากร่างกู่หยวนห่อหุ้มฉู่หรูหยานไว้ทั้งตัว

เมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังนี้ฉู่หรูหยานสีหน้าก็เปลี่ยนไป “การทำนาย?”

“เจ้าจะใช้การทำนายจับตำแหน่งเป้าหมายนับล้านตัวไม่กลัววิญญาณระเบิดตายหรือไง?”

กู่หยวนส่ายหัวยิ้มๆ “อย่าเอาขีดจำกัดของเจ้ามาวัดข้าเลยเจ้าดูแคลนความแข็งแกร่งของวิญญาณข้าและความน่ากลัวของการทำนายไร้เทียมทานของข้าเกินไปแล้ว”

พูดจบพลังเทพมหาศาลราวคลื่นยักษ์ก็ระเบิดออกจากร่างกู่หยวนพลังเทพนี้ไม่ได้มุ่งสังหารใครแต่ฉีกความว่างเปล่าของจักรวาลออกเป็นรอยแยกนับไม่ถ้วน

จากนั้นผู้คนนับไม่ถ้วนก็ถูกดึงมาจากอีกฝั่งของรอยแยกอย่างไม่อาจต่อต้านได้

คนเหล่านี้ขอบเขตแตกต่างกันบางคนอยู่เหนือขอบเขตราชันยุทธ์ยังพอเอาตัวรอดในห้วงอวกาศได้

ส่วนคนที่ต่ำกว่านั้นพอโผล่มาปุ๊บก็ตายปั๊บ

ยิ่งรอยแยกเปิดมากเท่าไหร่คนที่ถูกดึงมาก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้นฉู่หรูหยานเริ่มตื่นตระหนกแล้วจริงๆ!

“เจ้า…เป็นตัวอะไรกันแน่!”

กู่หยวนไม่ตอบเพียงแค่ดึงคนต่อไปเรื่อยๆ

จำนวนคนฝั่งนี้ก็เพิ่มขึ้นด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว

เพียงพริบตาเดียวก็เกินหมื่น

ไม่ถึงห้าลมหายใจก็เกินแสน

ไม่ถึงครึ่งธูปก็ทะลุหนึ่งล้าน!

นอกม่านพลังของสำนักกระบี่จินหยูเต็มไปด้วยเงาร่างคนดำทะมึนสุดลูกหูลูกตาอลังการจนไม่อาจพรรณนา

จากนั้นพลังเทพของกู่หยวนก็เปลี่ยนเป็นจิตสังหารอันเย็นเยียบ

คนที่ถูกดึงมาทั้งหมดล้มลงเป็นผืนเป็นแถบราวกับเกี่ยวข้าว

เพียงสามลมหายใจศรีษะของคนนับล้านก็ถูกเข่นฆ่าจนสิ้น

สุดท้ายเหลือเพียงร่างเดียวที่กู่หยวนยังจับไว้ในมือ!

“ตอนนี้ล่ะ? กู่หยวนเอ่ยยิ้มๆ

ฉู่หรูหยานหน้าซีดเผือดการฆ่าคนล้านคนไม่ใช่เรื่องยากแต่การดึงคนล้านคนมาพร้อมกันพร้อมเพียง…นี่มันน่ากลัวเกินมนุษย์!

ยังไม่ทันที่นางจะตั้งสติกู่หยวนก็กดฝ่ามือลงบนหน้าผากนางใช้ค้นวิญญาณทันที

แต่…ยังไม่มีอะไรเลย

หรือข้าจะพลาดไปตัวหนึ่ง?

เขาตบหัวฉู่หรูหยานแตกกระจายจากนั้นจึงร่ายการทำนายไร้เทียมทานอีกครั้งเพื่อตรวจสอบว่ามีตัวไหนหลุดรอดไปหรือไม่

ขณะเดียวกันบนลานหน้าตำหนักใหญ่สำนักกระบี่จินหยู

ผู้อาวุโสฝ่ายลงทัณฑ์ ยวี่อู๋เซี่ย ค่อยๆเดินมาข้างหลังมู่หนานหว่านอย่างเงียบเชียบ

ทุกคนกำลังมองท้องฟ้าไม่มีใครสนใจอีกอย่างยวี่อู๋เซี่ยเป็นคนในสำนักด้วยจึงไม่มีใครสงสัย

เขาแอบหยิบกริชกระดูกที่พวยพุ่งควันดำออกมาแล้วแทงไปที่หลังมู่หนานหว่านอย่างแรง!

ใกล้จะแทงถึงแล้วแต่ทันใดนั้นร่างมู่หนานหว่านก็เปล่งแสงทองเจิดจ้า!

“แกร๊ง!”

เสียงโลหะกระทบกันดังก้องทั่วลานกริชของยวี่อู๋เซี่ยแทงไม่เข้าแถมตัวเขายังถูกสะท้อนกระเด็นไปหลายก้าว!

ชั่วพริบตาสายตาทุกคู่ก็หันมามอ ยวี่อู๋เซี่ยตอบสนองไวผิดมนุษย์เมื่อเห็นแทงมู่หนานหว่านไม่สำเร็จก็หันกริชไปแทงจินเหอเว่ยทันที!

ด้านบนกู่หยวนสัมผัสได้ตั้งแต่ยวี่อู๋เซี่ยหยิบกริชออกมา

แต่ก่อนขึ้นมาเขาได้ใส่ค่ายกลป้องกันให้ทั้งมู่หนานหว่านและจินเหอเว่ยและรู้ว่ามู่หนานหว่านไม่เป็นไรจึงไม่ได้สนใจ

แต่พอเห็นมันหันมาแทงจินเหอเว่ย กู่หยวนก็เปลี่ยนใจทันที จึงยกเลิกค่ายกลป้องกันบนตัวจินเหอเว่ยในเสี้ยววินาทีนั้น

พุ่ง!

กริชกระดูกพวยควันดำแทงเข้าเอวจินเหอเว่ยอย่างไม่มีอะไรกีดขวาง

แต่บาดแผลไม่ไหลเลือดกลับกันกริชกลับละลายเป็นน้ำหมึกดำสนิทไหลทะลักเข้าสู่ร่างของจินเหอเว่ยในพริบตา

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อทุกคนตั้งสติได้จินเหอเว่ยก็โดนพิษเข้าเสียแล้ว!