274.วิญญาณกระบี่

“ฉู่หรูหยานเพียงร้อยปีก็ถึงขอบเขตราชันยุทธ์พันปีถึงขอบเขตจักรพรรดิเทพพรสวรรค์ระดับนี้แม้จะไม่ถึงขั้นครองจักรวาลแต่ก็หายากยิ่งกว่าหนึ่งในพันล้าน”

“หลังจากนั้นก็ต่อสู้กับจินอวี้ถังไม่ตายแต่ก็บาดเจ็บสาหัสจนทำให้หลับใหลทุกคนคิดว่าเจ้าตายไปแล้วแต่ตอนนี้กลับตื่นขึ้นมาเสียได้”

“แต่ในสายตาข้าเจ้าคงตื่นมานานแล้วเพียงแต่ซุ่มฝึกมาตลอดระยะเวลานับแสนปีทำให้เจ้าก้าวถึงขอบเขตจักรพรรดิเทพขั้นเก้าและเจ้ากำลังพยายามทะลวงสู่ระดับใหม่”

“แต่กลับมีกำแพงขวางกั้นแน่นหนาต่อให้ใช้วิธีใดก็ไม่อาจทะลวงได้จึงจำต้องโผล่หน้าออกมาใช่หรือไม่?”

น้ำเสียงเถาเย่าเรียบเฉยแต่คำพูดที่ตรงจุดนี้กลับทำให้ใจฉู่หรูหยานสั่นคลอน

ถึงอย่างนั้นนางก็ยังไม่คิดตอบตกลง “แหล่งข่าวดีจริงๆแต่ถ้าจะบอกว่ามาร่วมกับพวกเจ้าแล้วจะช่วยข้าทะลวงถึงขอบเขตสวรรค์อันยิ่งใหญ่ได้ข้าขอผ่าน”

“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าเป็นอย่างไรหลายปีมานี้ข้าไม่ได้ปิดด่านจนไม่รับรู้ภายนอกข้าทำอะไรมากกว่าที่พวกเจ้าคิดไว้เยอะ”

เถาเย่าได้ยินก็หัวเราะเยาะ “จริงหรือ? ที่ว่า ‘ทำมากกว่า’ นั่นคือตะเวนไปทั่วหาซากศพของจินอวี้ถังหากระบี่ทำลายสวรรค์ของเขางั้นสิ?”

“น่าเสียดายกระบี่เล่มนั้นไม่ได้ตกอยู่ในโลกใหญ่เลยสักนิด แต่หลุดเข้าไปในโลกเล็กแห่งหนึ่งต่างหาก”

คำพูดยังไม่ทันจบอุณหภูมิรอบกายก็ลดลงทันที

ฉู่หรูหยานที่เดิมคุกเข่านั่งอยู่กลับพุ่งเข้ามาในชั่วพริบตา

มือข้างหนึ่งบีบคอเถาเย่าไว้ด้วยพลังมหาศาลผลักนางถอยหลังไม่หยุดจนชนกำแพงดังสนั่นค่ายกลบนกำแพงสั่นสะเทือนหอคอยดำทั้งหลังโอนเอนราวจะพัง

“เจ้ารู้ที่อยู่ของกระบี่ทำลายสวรรค์? อยู่ที่ไหน?”

แม้ถูกโจมตีกระทันหันใบหน้าเถาเย่าก็ไม่มีความเจ็บปวดแม้แต่น้อย

มีเพียงสายตาที่เย็นเยียบยิ่งขึ้น

เถาเย่ายกมือจับข้อมือฉู่หรูหยานแล้วค่อยๆงัดมือของนางออกอย่างช้าๆ

“อย่าตื่นเต้นพวกเราไม่ได้ต้องการเจ้าเท่านั้นอย่าคิดว่าข้าจะไม่กล้าฆ่าเจ้า”

พูดจบนางตบกลับหนึ่งฉาดใหญ่ฉู่หรูหยานกระเด็นกระแทกกำแพงเสียงดังสนั่น

หอคอยดำที่อ่อนแอในที่สุดก็พังทลายแต่ยังไม่ทันที่เศษซากจะร่วงลงเถาเย่ายกนิ้วชี้ขึ้น

อักขระโบราณลอยขึ้นแล้วหมุนทวนเข็มนาฬิกาช้าๆ

เศษซากที่กำลังร่วงต่างพุ่งกลับขึ้นไปเองรอยแตกประสานกันใหม่พริบตาเดียวหอคอยก็กลับคืนสภาพเดิม

“ถ้าเจ้าอยากตายจริงๆก็บุกดินแดนฉางเจี้ยนต่อไปเถอะ”

เถาเย่าส่ายหน้าแล้วหันหลังเตรียมจากไป

“เดี๋ยวก่อน!” ฉู่หรูหยานประคองตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก “ดินแดนฉางเจี้ยนมีอะไร?”

เถาเย่าหันกลับมา “กู่หยวนอยู่ที่นั่นเขาเข้าสู่ขอบเขตสวรรค์อันยิ่งใหญ่แล้วแถมอย่างน้อยก็ขั้นเจ็ดขึ้นไป”

ฉู่หรูหยานตกตะลึงทันที “คนในตระกูลกู่?ผู้แข็งแกร่งในขอบเขตสวรรค์อันยิ่งใหญ่ของแปดตระกูลโบราณออกมาได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

คราวนี้ถึงตาเถาเย่าตกใจบ้าง “ดูเหมือนเจ้าจะรู้เยอะกว่าที่คิด”

“ไม่ต้องห่วงพวกตาแก่พวกนั้นออกมาไม่ได้ส่วนกู่หยวนคนนี้…พวกเราก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

“แต่ข้อสรุปของเราคือเขาแค่บังเอิญมีสกุลกู่ไม่น่าจะใช่คนตระกูลกู่จริงๆ”

“เรายุ่งมากจนไม่มีเวลาสืบให้ละเอียดถ้าเจ้าอยากรู้จริงๆก็ไปหาคำตอบเอง”

หยุดไปครู่หนึ่งนางกล่าวต่อ “กระบี่ทำลายสวรรค์อยู่กับกู่หยวนต่อไปเราจะไปเนบิวล่าตี้หยุน”

“จะตามมาหาพวกเราหรือจะไปตายที่ดินแดนฉางเจี้ยน แล้วแต่เจ้า”

พูดจบเถาเย่าก็ไม่รอช้าหันหลังจากไปทันที

…

เช้าวันรุ่งขึ้นจินเหอเว่ยที่อารมณ์ดีขึ้นในที่สุดก็มาหาพร้อมเสนอจะพาทั้งสองเดินเล่นในสำนัก

กู่หยวนย่อมไม่ปฏิเสธสามคนจึงออกเดินทาง

ประวัติของสำนักกระบี่จินหยูมีเพียงสามล้านปีถ้าจะว่ายาวก็ไม่ถึงขั้นเมื่อเทียบกับสำนักที่สืบทอดมานานจริงๆ

แต่ถ้าจะว่าสั้นก็ไม่ถึงขนาดนั้น

ทั้งสามเดินไปส่วนจินเหอเว่ยก็เล่าประวัติสำนักให้ฟังไป

กู่หยวนสนใจเรื่องของจินอวี้ถังมากกว่าพูดไปพูดมาก็มาถึงกระบี่ทำลายสวรรค์

“ถ้าจะพูดถึงกระบี่ทำลายสวรรค์เล่มนี้คือกระบี่ต้นกำเนิดชีวิตที่ท่านบรรพชนหลอมขึ้นด้วยตัวเอง”

“ไม่เพียงเข้ากันกับท่านบรรพชนได้อย่างสมบูรณ์แบบตัวมันเองก็ถือเป็นอาวุธระดับจักรพรรดิเทพ”

“และเมื่อท่านบรรพชนก้าวสู่ขอบเขตจักรพรรดิเทพภายในก็กำเนิดจิตสำนึกขึ้นมา”

คำนี้ทำให้กู่หยวนตกใจกระบี่ทำลายสวรรค์มีวิญญาณกระบี่?

เขาใช้มานานขนาดนี้ทำไมถึงไม่รู้?

หรือเพราะเวลาผ่านมานานเกินไปวิญญาณกระบี่จึงสลายไปแล้ว?

โชคดีที่ยังไม่ทันถามจินเหอเว่ยก็อธิบายต่อเอง

“หลังศึกใหญ่ในอดีตไม่มีใครรู้ว่ากระบี่ทำลายสวรรค์หายไปไหนแต่สุดท้ายวิญญาณกระบี่กลับนำร่างของท่านบรรพชนกลับมา”

“เมื่อเสียกระบี่ทำลายสวรรค์คุ้มครองวิญญาณกระบี่ก็อ่อนแอลงทุกวันผู้อาวุโสระดับสูงของสำนักในตอนนั้นจึงคิดวิธีหนึ่งคือสร้างที่พำนักให้วิญญาณกระบี่”

พูดพร้อมชี้ไปยังกระบี่ขยาดใหญ่ที่ปักอยู่ระหว่างฟ้าดิน

“นั่นแหละ”

กู่หยวนไม่คาดคิดที่แท้กระบี่เล่มนี้ไม่ใช่แค่ศูนย์กลางค่ายกลใหญ่แต่ยังเป็นที่พำนักของวิญญาณกระบี่ด้วย

ถ้าอย่างนั้นค่ายกลที่ห่อหุ้มทั้งทวีปก็คือวิญญาณกระบี่เล่านี่ที่ควบคุมอยู่สินะ?

คิดได้ดังนั้นแววตากู่หยวนก็เปล่งประกายเขามองทะลุกำแพงเข้าไปด้านในทันที

เขาเห็นวิญญาณกระบี่จริงๆแต่…วิญญาณกระบี่นั้นถูกยันต์นับไม่ถ้วนผนึกตรึงเอาไว้

หืม? นี่มัน…

“พี่จินวิญญาณกระบี่ของกระบี่ทำลายสวรรค์ไม่มีปฏิกิริยามานานเท่าไหร่แล้ว?” กู่หยวนแทรกขึ้นถาม

จินเหอเว่ยตกใจเล็กน้อยคิดครู่หนึ่งแล้วก็เข้าใจ “อ้อ ใช่แล้วด้วยวิชากระบี่ของพี่กู่ย่อมรู้ดีว่าหากวิญญาณกระบี่จากตัวกระบี่นานเกินไปจะอ่อนแอลงทุกวัน”

“พี่กู่วิญญาณกระบี่เล่มนี้ไม่มีปฏิกิริยามาอย่างน้อยหนึ่งแสนปีแล้ว”

“ว่ากันว่าเพราะอยู่ห่างจากร่างกระบี่นานเกินไปจึงอ่อนแอลงเรื่อยๆบัดนี้…คงสลายไปแล้วกระมัง”

กู่หยวนร้องในใจว่า “นี่มัน!” ผลลัพธ์ถูกแต่กระบวนการผิดหมดเลย!

เขาไม่ได้ “เดา” แต่ “เห็น” ด้วยตาตัวเองต่างหาก!

“วิญญาณกระบี่จากกระบี่ทำลายสวรรค์แม้มีที่พำนักใหม่ สูงสุดก็แค่ไม่ถนัดหน่อยจะอ่อนแอลงได้อย่างไร?”

“ในความเห็นข้าเกรงว่ามีคนลงมือทำอะไรกับวิญญาณกระบี่”

จินเหอเว่ยหัวเราะทันที “พี่กู่พูดเรื่องน่าหัวเราะจริงๆนี่เป็นไปไม่ได้”

“ที่พำนักวิญญาณกระบี่คือหัวใจของสำนักคนธรรมดาเข้าใกล้ไม่ได้ด้วยซ้ำใครจะไปลงมือกับวิญญาณกระบี่ได้?”

“แถมวิชาในด้านนี้ส่วนใหญ่สูญหายไปหมดแล้วสมัยนี้แค่ต้องการให้สมบัติกำเนิดจิตสำนึกยังยากยิ่งนักแม้ปรมาจารย์หลอมอาวุธขั้นเก้าก็ไม่กล้าพูดว่าต้องหลอมสมบัติวิญญาณได้แน่นอน”

“สมบัติวิญญาณมีน้อยอยู่แล้วความรู้เกี่ยวกับวิชาวิญญาณก็ยิ่งหายาก”

“ไม่รู้จักแล้วจะลงมือได้อย่างไร?”

กู่หยวนมองกระบี่ใหญ่ในระยะไกลอีกครั้ง “พี่จินข้าคิดว่าเรื่องอะไรก็ตามอย่าพูดตัดสินจะดีกว่า”

ยังอยากพูดต่อแต่ทันใดนั้นร่างเงาคนหนึ่งก็พุ่งมาจากที่ไกลๆขัดจังหวะกู่หยวนเอาไว้