186.เชื่อแล้วจริงๆเหรอ?
186.เชื่อแล้วจริงๆเหรอ?
สองชั่วยามต่อมากู่หยวนและพรรคพวกขึ้นเรือเหาะค่อยๆบินออกจากเมืองอสูรมุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของดินแดนอสูรไร้สิ้นสุด
ความเร็วไม่ได้เร่งให้สูงนักยังไงก็ต้องไม่แซงหน้ากองกำลังล่วงหน้าอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?
ส่วนด้านหน้าฉือเซียวพาเหล่าผู้คนบุกอาละวาดไปอย่างกับฝูงตั๊กแตนแพร่ระบาด
ไม่ว่าจะเผ่าพันธุ์ใดขอแค่ขวางเส้นทางอยู่ก็กวาดล้างให้สิ้นซาก!
ฆ่าชุดหนึ่งแล้วปล่อยชุดหนึ่งพร้อมทั้งอ้างนามของเผ่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางอย่างโจ่งแจ้ง
นี่ทำให้เหล่าอสูรที่รอดชีวิตต่างงุนงงยิ่งนัก
จิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง?
นั่นไม่ใช่เผ่าพันธุ์ที่เคยถูกขับไล่เหมือนหมาขี้แพ้ต้องหลบๆซ่อนๆไปทั่วหรือ?
ภาพลักษณ์ขี้ขลาดในอดีตกับความแข็งกร้าวในปัจจุบันมันตัดกันอย่างสิ้นเชิง
เมื่อมีความแตกต่างก็ย่อมเกิดกระแส
ชื่อเสียงของเผ่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางจึงเริ่มแพร่กระจายราวกับไวรัสที่ระบาดอย่างบ้าคลั่ง
เพียงแต่นามนี้มิใช่นามในแง่ดีแต่อย่างใด
“ข้าไม่เข้าใจ”
หลางจิ่วเดินมาถึงลานกว้างบนดาดฟ้าเรือยืนเคียงข้างกู่หยวนที่กำลังนอนอาบแดดอยู่
“เจ้าคิดจะใช้เพียงเท่านี้สร้างความรุ่งโรจน์ให้เผ่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางขึ้นมาใหม่จริงๆหรือ?”
“ดูสิว่าตอนนี้ข่าวที่แพร่ออกไปเป็นอย่างไรชื่อเสียงเลวร้ายยิ่งกว่านรกเจ้าคิดว่าพวกนางจะไม่มีความเห็นอันใดเลยหรือ?”
กู่หยวนถอดแว่นดำที่หลอมจากคริสตัลน้ำเงินเข้มออก มองเขาครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “แน่นอนว่าต้องมี”
“เพียงแต่พวกนางไม่กล้าพูดออกมาเท่านั้น”
หลางจิ่วตกตะลึง “งั้นเหตุใดเจ้ายังทำเช่นนี้ต้องการสิ่งใดกันแน่?”
กู่หยวนขยับท่านั่งเล็กน้อยกล่าว “เจ้านี่มันยังอ่อนหัดเกินไป”
“ภาพลักษณ์นั้นแก้ไขได้ภายหลังขอเพียงโจมตีด้วยชื่อเสียงออกไปก่อนเข้าใจหรือไม่?”
“ยิ่งไปกว่านั้นดูสิว่าตอนนี้คนที่ลงมือคือใครเป็นมนุษย์หรืออสูรกันเผ่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางลงมือหรือไม่?ไม่มีแม้แต่คนเดียว”
“พวกเราเพียงแค่ตามหลังมาดูการแสดงเท่านั้น”
หลางจิ่วแย้ง “แต่ชัดเจนว่าเป็นเจ้าเป็นคนสั่งการไม่ใช่หรือ?”
กู่หยวนหัวเราะเยาะ “ข้าก็ไม่ใช่จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเสียหน่อย”
ประโยคเดียวทำเอาหลางจิ่วตาเหลือกสมองหมาแทบไหม้
“แต่..แต่แล้วพวกอสูรที่ตายไปล่ะพวกมันไม่ได้มีแค้นอะไรกับเจ้าเจ้าจะนิ่งนอนใจได้เช่นนั้นหรือ?”
กู่หยวนตอบ “ถ้าเจ้าจะพูดเช่นนั้นข้าก็ต้องขอหยิบยกความแค้นระหว่างมนุษย์กับอสูรที่สั่งสมมายาวนานมาเป็นตัวอย่างแล้วล่ะ”
คำพูดเดียวปิดปากหลางจิ่วจนอึ้งไปเลยตั้งตัวอยู่ตรงนั้นนิ่งงก
กู่หยวนยังคงพูดต่อ “ภัยพิบัติสวรรค์เพียงแผ่นดินไหวครั้งเดียวก็ต้องตายไปกี่ตัวที่ไร้เดียงสาเจ้าเคยเกลียดสวรรค์หรือไม่?”
“ข้าเพียงแค่กวาดล้างอุปสรรคบนเส้นทางข้างหน้ามันจะเป็นไรไป?”
“ยิ่งไปกว่านั้นคำสั่งที่ข้ามอบให้พวกมันคือขับไล่หรือสังหารก็ให้พวกมันเลือกเองพวกมันสามารถเลือกที่จะไม่ฆ่าใครเลยก็ขับไล่ทั้งหมดก็ได้ไม่ใช่หรือ?”
“ในดินแดนอสูรไร้สิ้นสุดนี้แต่ละวันต้องตายไปกี่ตัว? แย่งดินแดน แย่งทรัพยากร การทำลายเผ่าพันธุ์เกิดขึ้นไม่เคยขาด”
“นี่คือที่ใด?นี่คือดินแดนอสูรไร้สิ้นสุด!สถานที่ที่กฎแห่งป่าคือการคัดสรรตามธรรมชาติผู้แข็งแกร่งคือผู้ชนะพวกมันอ่อนแอจึงสมควรตายเท่านั้น”
“ความโหดร้ายของโลกต่อผู้ที่อ่อนแอมันก็แน่นอนไม่ใช่หรือ?”
“หากไม่อาจยืนอยู่จุดสูงสุดอย่างสง่างามตรงกลางโลกได้สักวันหนึ่งก็จะถูกผู้ที่แข็งแกร่งกว่ากระทืบลงใต้ฝ่าเท้า!”
กู่หยวนลุกพรวดจับไหล่ทั้งสองข้างของหลางจิ่วไว้ความเกลียดชังในดวงตาราวกับจะทะลักออกมา
“บัดนี้ข้ามาแล้วกฎของดินแดนอสูรไร้สิ้นสุดจึงเหลือเพียงข้อเดียว”
“ผู้ที่ยอมตามข้าจักขึ้นสวรรค์ส่วนผู้ที่ขัดข้าจักพินาศ!”
“เจ้าเข้าใจหรือยัง!”
หลางจิ่วมองเขาตาค้างราวกับจิตใจลึกๆถูกโจมตีอย่างหนักหน่วง
เป็นเช่นนั้นจริงหรือ?
บางทีก็ใช่
การสังหารคือสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปในดินแดนอสูรไร้สิ้นสุดที่นี่มันเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ต้น
งั้นจะไปตำหนิกู่หยวนได้อย่างไร?
“ข้า...ข้าเข้าใจแล้ว”
เมื่อหลางจิ่วกำลังจะเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากทันใดนั้นความเกลียดชังบนใบหน้ากู่หยวนก็หายวับไปกลายเป็นความขบขันแทน
“โอ้!! เจ้าเชื่อข้าจริงๆเหรอ?”
อะไรนะ?!!
คราวนี้หลางจิ่วโดนโจมตีเต็มๆจริงๆตอนนี้เขาอยากกระอักเลือดใส่หน้ากู่หยวนทีนที!
“คำที่เจ้าเพิ่งพูดมันหลอกข้า?”
แต่กู่หยวนกลับส่ายหน้า “ไม่ใช่ทั้งหมดข้าเพียงแค่หยอกล้อเจ้าสนุกๆเท่านั้น”
พูดจบกู่หยวนชี้ไปที่ตัวเอง “ดูหน้าหล่อๆของข้าดีๆสิข้าดูเหมือนทรราช ‘ตามข้าจักขึ้นสวรรค์ ขัดข้าจักพินาศ’ หรือไม่?”
แข็ง
กำปั้นแข็งแล้ว
หลางจิ่วโกรธจนตัวสั่นถ้าไม่ใช่เพราะสู้ไม่ได้เขาคงชกไปนานแล้ว!
ข้าไม่ใช่มนุษย์แต่เจ้าเป็นหมาแท้ๆ!
“เก็บแรงไว้เถอะ” กู่หยวนถอนใจ “จะมาจุกจิกเรื่องพวกนี้มีประโยชน์อันใดเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอการเอาตัวรอดมันยากอยู่แล้ววันนี้ไม่ตายด้วยน้ำมือของฉือเซียวพวกนั้นก็ต้องตายด้วยน้ำมือเผ่าอสูรอื่นอยู่ดี”
“เผ่าจ้าวแห่งจันทราในตอนนี้แม้จะไม่รุ่งโรจน์เท่ายุคทองแต่ก็ยังนับว่าเป็นเผ่าชั้นสองไม่ถือว่าอ่อนแอ”
“เจ้าคิดว่าเผ่าของเจ้าไม่เคยทำเรื่องแบบนี้เลยหรือ?”
“แต่เผ่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางล่ะตกต่ำจนถึงก้นบึ้งไปแล้ว”
“หลังจากที่พวกนางล่มสลายทุกวันก็ต้องใช้ชีวิตเช่นนี้เจ้าช่างใจดีนักทำไมไม่คิดถึงเผ่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางบ้างล่ะ?”
หลางจิ่วอึ้งค้างอีกครั้งราวกับถูกตรึงด้วยวิชาผนึก
ก็ไม่รู้ว่าสมองหมาของเขากำลังคิดอะไรอยู่
ขณะนั้นเอง
ด้านหน้าเรือเหาะก็มีแสงสว่างพุ่งมาอย่างรวดเร็วดูค่อนข้างตื่นตระหนกร่วงลงบนดาดฟ้า
เป็นเฟิงเฉินนั่นเอง
“คุณชายเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
กู่หยวนมองนางแวบหนึ่งกล่าว “อย่ารีบร้อนหายใจให้เข้าที่ก่อนแล้วค่อยพูด”
เฟิงเฉินสูดลมหายใจสองครั้งจากนั้นรีบชี้ไปยังทิศที่ตนมาจาก “แย่แล้ว! พวกข้าไปแหย่เทพสูงสุดออกมาแล้ว!”
กู่หยวนเลิกคิ้วเล็กน้อยสัมผัสวิญญาณแผ่ออกทันทีเก็บภาพเหตุการณ์ด้านหน้าไว้ในใจทั้งหมด
“โอ้? เทพสูงสุดจริงๆด้วยรวดเร็วขนาดนี้เชียว”
พวกเขาเพิ่งเริ่มออกเดินทางได้ไม่นานตามแผนเดิมก็คิดว่าต้องถึงเขตชั้นในสุดของดินแดนอสูรไร้สิ้นสุดก่อนถึงจะเจอคู่ต่อสู้ระดับเทพสูงสุด
ตอนนี้ฉือเซียวกำลังนำนักล่าหลายสิบคนร่วมกับคนอีกนับหมื่นที่มีพลังต่างกันต่อสู้อย่างดุเดือดกับอีกฝ่ายส่วนกลิ่นอายของเทพสูงสุดผู้นั้นไม่มั่นคงนี่แสดงว่ายังมีบาดแผลไม่หายดี
ชั่วขณะนี้ทั้งสองฝ่ายต่างสูสีกัน
หรือแม้กระทั่งว่าฝั่งฉือเซียวดูจะได้เปรียบเล็กน้อย
“น่าสนใจไปดูกัน”
กู่หยวนยิ้มบางๆมือยกขึ้นรอยแยกมิติขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นหน้าหัวเรือเหาะกลืนกินเรือเหาะลงไป
เมื่อปรากฏตัวอีกครั้งก็มาถึงเหนือสนามรบแล้ว
ในสนามรบ
ยอดฝีมือขอบเขตเทพสูงสุดผู้นั้นกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่นักถูกผู้คนนับหมื่นล้อมไว้วิชาลับและเคล็ดวิชาต่างๆระเบิดออกราวกับดอกไม้ไฟอันตระการตา
ฉือเซียวนำยอดฝีมือขอบเขตเทพจักรพรรดิหลายสิบคนคุมเชิงอยู่ด้านหลังทุกครั้งที่เทพสูงสุดผู้นั้นคิดจะปล่อยพลังโจมตีครั้งใหญ่เพื่อลดจำนวนศัตรูเขาก็จะพาคนไปขวางได้ทันท่วงที
พูดตามตรงตอนแรกที่กู่หยวนเลือกฉือเซียวก็เพราะไม่มีตัวเลือกอื่นจริงๆ
แต่ตอนนี้ดูแล้วไอ้หมอนี่ใช้การได้เลยทีเดียว
“หยุดมือ”
เสียงของกู่หยวนดังขึ้นฉือเซียวไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย รีบยกมือส่งสัญญาณสั่งให้ทุกคนถอยหลังทันที
สนามรบที่วุ่นวายในชั่วพริบตาก็สงบลงอย่างรวดเร็วยอดฝีมือขอบเขตเทพสูงสุดผู้นั้นหอบหายใจหายใจฟืดฟาดกัดฟันเงยหน้ามองขึ้นไปยังเรือเหาะ