184.เอาชนะมันไม่ยากเลย
184.เอาชนะมันไม่ยากเลย
“ร้านของข้า!”
ถึงจะไม่ใช่สิ่งที่สร้างจากไม้ล้ำค่าอะไรแต่ก็คือครึ่งชีวิตที่เขาอุทิศให้มันมา
เมื่อเห็นครึ่งชีวิตของตนพังทลายลงต่อหน้าการกระทบต่อจิตใจต่อเจ้าของร้านนั้นมันโหดร้ายยิ่งกว่าอะไร
เห็นเพียงเจ้าของร้านโซเซถลาไปมาสองสามก้าวแต่โชคดีที่ยังไม่ล้มลงสลบ
เขาแค่บิดนิ้วคำนวณค่าใช้จ่ายในการสร้างใหม่ทั้งหลังไม่มีอะไรมากแต่สิ่งของข้างในต่างหาก
ถ้าของพวกนั้นแตกหักหมดค่าซื้อใหม่นี่สิแพงหูฉีก
เขาคิดเลขดูแล้วพบว่าค่าใช้จ่ายในการสร้างใหม่ดูเหมือนจะน้อยกว่าที่กู่หยวนโยนออกมาตอนแรกแค่…นิดเดียว
คราวนี้เจ้าของร้านทนไม่ไหวจริงๆร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง
เขาร้องไห้เหมือนเด็กตัวเล็กๆ
น่าเสียดายที่ไม่มีใครเข้าใจความเศร้าของเขาส่วนใหญ่ยังคงตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่คนที่พยายามจะปล้นเมื่อครู่ ตายคาที่ทันที
กลิ่นอายของคนผู้นั้นไม่ธรรมดาเลยอย่างน้อยก็ขอบเขตราชันเทพ
แต่ยอดฝีมือบนท้องฟ้าผู้นั้นยังไม่ทันลงมือเพียงแค่เปลวเพลิงสายหนึ่ง
ในตอนที่อีกฝ่ายยังไม่ทันโต้ตอบก็ถูกเผาจนตายคาที่แล้ว?
นี่มันเปลวเพลิงอะไรกัน?
ความคิดที่เพิ่งผุดขึ้นในหัวของบางคนถูกกดทับลงอย่างแรง
และในตอนที่ทุกคนเพิ่งได้สติกลับสัมผัสได้ทันที
พลังปราณวิญญาณในฟ้าดินนี้เริ่มปั่นป่วนวุ่นวาย!
“ทะลวงขอบเขตแล้ว?”
คนนับไม่ถ้วนมองไปยังซากปรักหักพังของโรงเตี๊ยมนั้นด้วยความตื่นตะลึง
ตอนนี้มันพังลงมาแต่คนข้างในทุกคนได้รับการปกป้องจากค่ายกลไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย
และเฟิงเฉินที่เคยสัมผัสกำแพงขอบเขตเทพจักรพรรดิมาแล้วกลิ่นอายในตอนนี้กลับหยุดนิ่งอยู่ที่ขอบเขตเทพจักรพรรดิอย่างสมบูรณ์!
“ทำไมถึงเร็วขนาดนี้!”
“การทะลวงสู่ขอบเขตเทพจักรพรรดิต้องใช้เวลาหลายวันหลายคืนก็ไม่แปลกแต่เธอทำไมถึงเร็วขนาดนี้?”
“หรือว่าเป็นเพราะโอสถ?”
“ไม่รู้สิเพราะพวกเราไม่เคยมีใครกินโอสถแล้วเลื่อนขั้นสู่เทพจักรพรรดิเลย”
“ไม่ต้องพูดถึงเทพจักรพรรดิแล้วท่านทั้งหลายในชีวิตนี้เคยกินโอสถเพิ่มพลังบ่มเพาะกี่เม็ดใช้มือนับได้ไหม?”
คำพูดประโยคเดียวทำให้ทุกคนเงียบกริบและใจสลายต่างจ้องคนพูดนั้นด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว
คนผู้นั้นรู้สึกไม่ดีทันทีหันหลังวิ่งหนีทันที
ตอนนี้ก็มีคนถามขึ้นอีก “เดี๋ยวก่อนการทะลวงขอบเขตเทพจักรพรรดิต้องมีทัณฑ์สวรรค์ไม่ใช่หรือ?แต่ตอนนี้บนฟ้า…”
ทุกคนได้ยินคำนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้งต่างเงยหน้าขึ้นมองฟ้า
แน่นอน
เห็นเพียงเมฆอัสนีหนาทึบขึ้นเรื่อยๆพายุลูกใหม่กำลังก่อตัว!
ยิ่งไปกว่านั้นจากกลิ่นอายที่แผ่ออกมามันคำนวนได้ว่า ทัณฑ์สวรรค์ครั้งนี้…แข็งแกร่งเกินไปหน่อย!
“แย่แล้วพลังของทัณฑ์สวรรค์จะเพิ่มขึ้นตามจำนวนคนหลายเท่าทุกคนหลบเร็ว!”
ทัณฑ์สวรรค์เล็งเป้าไปที่ผู้ทะลวงขอบเขตถ้ามีคนเพิ่มเข้ามาต้านทัณฑ์สวรรค์พลังของมันก็จะเพิ่มตามไปด้วย
ตอนนี้ทัณฑ์สวรรค์เหมือนจับตำแหน่งเมืองอสูรทั้งเมืองไว้ต้องรู้ไว้ว่าในเมืองอสูรตอนนี้มีมนุษย์และอสูรอย่างน้อยหลายแสน!
สวรรค์! หลายหมื่นคนรวมกันพลังของทัณฑ์สวรรค์จะเพิ่มถึงขั้นไหนกัน!
ทุกคนได้สติทันทีตอนนี้ไม่สนอะไรแล้วรีบใช้เคล็ดวิชาหนีทันที
ชั่วพริบตาก็เหมือนมดแตกรังดำทะมึนทั้งเมืองรีบพุ่งออกไปนอกเมือง!
เจ้าของร้านที่เกือบร้องไห้เป็นลมก็ไม่สนอะไรแล้วตามทุกคนหนีไปด้วยตาเต็มไปด้วยความอาลัย
“พวกเราก็ออกไปก่อนเถอะ”
ฉือเซียวมองเมฆอัสนีบนฟ้าก็สัมผัสกลิ่นอายที่แผ่ออกมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
เพียงบินออกไปได้ไม่ไกลเขาก็หันกลับมามองอีกครั้ง
สายฟ้านี้จะไม่ถล่มเมืองอสูรของเขาจนราบเป็นหน้ากลองใช่ไหม?!
แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรแล้ว
เมื่อฝูงชนจากไปกลิ่นอายของทัณฑ์สวรรค์ก็เริ่มลดลงจริงๆ
ทุกคนถอยไปยังระยะปลอดภัยแล้วหยุดลงแต่ยังคงจับตาสถานการณ์ต่อไป
คนตาดีตอนนี้จึงพบอย่างกะทันหัน
แม้พวกเขาจะหนีออกมาได้แต่ในเมืองยังมีคนอีกมาก!
นอกจากกลุ่มนักล่าที่กู่หยวนกำลังฝึกฝนยังมีจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางกว่าพันตัว!
ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาเหล่านั้นยังไม่มีท่าทีจะหนีแม้แต่น้อย!
“คนพวกนี้บ้าไปแล้วแน่ๆยังไม่กลัวอีก?”
“ใช่แล้วทัณฑ์สวรรค์ในขอบเขตเทพจักรพรรดิอยู่แล้วบวกกับพลังทับซ้อนของคนกว่าพันคนแม้แต่เทพสูงสุดขั้นสูงสุดก็อาจต้านไม่ไหว”
ในซากปรักโรงเตี๊ยมเหล่าสาวงามมองเมฆอัสนีบนฟ้าต่างก็หัวใจเต้นรัว
“ฮุ่ยจีพวกเราไม่หนีเหรอ?”
“หนีเถอะ หนีเถอะ พลังทัณฑ์สวรรค์ซ้อนทับกันมันช่างน่าสะพรึงกลัว”
ด้านหน้าฝูงชนฮุ่ยจีจูงมือเซียวชิงมือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
เธอมองกู่หยวนที่อยู่บนฟ้ากัดฟันส่ายหน้า
“ไม่หนี!”
“คุณชายยังไม่ให้พวกเราหนีก็อย่าหนี!”
บนท้องฟ้า
กู่หยวนเงยหน้ามองผ่านม่านพลังก็เห็นเมฆอัสนีที่พร้อมระเบิดแล้ว
“เจ้าเต๋านี่มันไม่ยุติธรรมเกินไปแล้วไม่ใช่หรือนานแล้วตอนนี้ยังจะส่งทัณฑ์สวรรค์ลงมาอีก?”
กู่หยวนกล่าวแต่ไม่คาดว่าในตอนนี้ระบบกลับส่งเสียงขึ้นมา
【ต้องการให้ข้าจัดการมันไหม?】
กู่หยวนชะงักถามโดยอัตโนมัติ “เจ้าเอาชนะมันได้?”
【เต๋าของสามพันโลกยังอายุน้อยเกินไปมันไม่ใช่เต๋าปฐมกาลอันยิ่งใหญ่เอาชนะมันไม่ยากเลย】
กู่หยวนร้องในใจว่าโคตรเทพแต่ก็ไม่ได้ให้มันลงมือ
“ช่างเถอะเจ้าพักผ่อนต่อไปเถอะ”
ก่อนหน้านี้มันถูกมิติสูญสลายเล่นงานจนพลังหมดเกลี้ยงทำให้ระบบฟื้นตัวอยู่นานจนกระทั่งอยู่ในช่องทางมิติที่มาดินแดนอสูรไร้สิ้นสุดมันถึงฟื้นตัวสมบูรณ์
ตอนนี้คงคันมืออยากทุบตีใครสักคน
แต่สถานการณ์ตรงหน้ากู่หยวนยังจัดการได้ปล่อยให้เขาจัดการเองเถอะ
เห็นเพียงเขายกนิ้วแตะจุดระหว่างคิ้วจากนั้นค่ายกลขนาดใหญ่ก็แผ่ขยายออกเหนือศีรษะ
ม่านแสงกลมโตบนนั้นประดับเส้นสายซับซ้อนและงดงามยิ่งเมื่อลวดลายสายเหล่านั้นตัดกันมันราวกับกลายเป็นสัญลักษณ์โบราณนับไม่ถ้วน
พร้อมกันนั้นเมฆอัสนีบนฟ้าดูเหมือนจะสะสมพลังถึงขีดสุดแล้วพลังของอัสนีดุร้ายยิ่งนักพุ่งลงมาอย่างเกรี้ยวกราด!
สายฟ้านับไม่ถ้วนพุ่งลงมาทำให้พื้นที่ในม่านแสงปกคลุมขยายตัวในพริบตาจนห่อหุ้มเมืองอสูรทั้งเมืองไว้
และสายฟ้าที่พุ่งลงมาโดยไม่มีข้อยกเว้นเมื่อสัมผัสม่านแสง ก็ถูกดูดกลืนในชั่วพริบตา
ยิ่งดูดกลืนสายฟ้ามากเท่าไหร่ม่านแสงที่เดิมทีแบนราบก็ค่อยๆกลายเป็นรูปร่าง
ไม่นานกู่หยวนแตะปลายแหลมด้านล่างของเหลวสีทองระยิบระยับก็ไหลออกมา
“ของเหลวทัณฑ์สวรรค์”
กู่หยวนมองของเหลวทัณฑ์สวรรค์เหล่านี้ก็พยักหน้าพอใจ
จากนั้นดีดนิ้วของเหลวทัณฑ์สวรรค์ทั้งหมดโปรยลงมา กระทบศีรษะของเฟิงเฉินและคนอื่นๆถูกพวกเขาดูดซับ
ไกลออกไป
ทุกคนมองท้องฟ้าเหนือเมืองอสูรเห็นเพียงแสงสายฟ้ากระพริบไม่หยุดความถี่สูงจนหลายคนต้องหลับตา
คนส่วนน้อยที่ยังมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ตาโตจนแทบถลน
นี่มันพลังระดับใดกันถึงสามารถทำให้สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์…กลายเป็นของตนเองได้?!
และในสายตาเหล่านั้นก็มีฉือเซียวรวมอยู่ด้วย
ตอนนี้ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ที่ไม่อาจกดทับลงได้อีกต่อไป!