126.ระวังตัวยามค่ำคืน

หากไม่นับช่วงเวลาที่ถูกมิติสูญสลายกลืนกินเข้าไปกู่หยวนก็เพิ่งบินขึ้นมาจากโลกเบื้องล่างจริงๆ

“ก็ใช่” กู่หยวนพยักหน้าเห็นด้วน

สวีอันมีสีหน้าตกตะลึงในทันใด “เช่นนั้นเจ้าคงลำบากไม่น้อยแถมยังโชคดีด้วย”

ลำบาก?

อันนี้กู่หยวนเข้าใจดีในโลกเบื้องล่างมีเพียงยอดฝีมือระดับสูงสุดเท่านั้นจึงมีโอกาสบินขึ้นมาคนอื่นๆตลอดชีวิตก็มีแต่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกเล็กเท่านั้น

แต่โชคดี?

มาจากไหนกัน?

กู่หยวนถามว่า “เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น?”

สวีอันยิ้มแล้วกล่าว “ในโลกใหญ่นั้นมีเขตดวงดาวมีนับไม่ถ้วนมุมมองต่อคนที่มาจากโลกเบื้องล่างก็แตกต่างกันไป”

“บางเขตดวงดาวมองคนจากโลกเบื้องล่างเป็นทาสพอใครบินขึ้นมาก็จะถูกประทับตราทาสทันทีชีวิตแย่ยิ่งกว่าตาย”

“บางเขตดวงดาวก็มองคนจากโลกเบื้องล่างเป็นเพียงวัตถุดิบฆ่าแล้วหลอมเป็นสมบัติหรือดูดเลือดเนื้อจนหมด”

“แต่เขตดวงดาวเหล่ยหมิงของเราไม่เหมือนกันไม่เลือกปฏิบัติกับคนจากโลกเบื้องล่างเจ้าสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติ”

สวีอันอธิบายไปพลางคิดเรื่องอื่นไปพลาง

เช่นบาดแผลบนร่างกู่หยวน

หากเพิ่งมาจากโลกเบื้องล่างก็พอเข้าใจได้

เพราะคนจากโลกเบื้องล่างทุกคนต้องผ่านการแปลงพลังเทพซึ่งขั้นตอนนี้ไม่ง่ายเลย

คนจำนวนมากทำตัวเองเละเทะในระหว่างการแปลงบางคนถึงขั้นตายคาที่ก็มีไม่น้อย

แต่ก็หมายความว่ากู่หยวนอย่างน้อยต้องเป็นขอบเขตราชันยุทธ์ขอบเขตนี้ในแคว้นเจิ้นของพวกเขาถือว่าเป็นยอดฝีมือแล้ว

กู่หยวนเองก็กำลังคิดเรื่องอื่นถามออกไปอย่างอดไม่ได้ “แล้วเจ้าพอรู้ไหมว่าที่นี่ห่างจากเขตดาวไท่เซวียนเท่าใด?”

สวีอันมีสีหน้างงงวย “เขตดาวไท่เซวียน? ไม่เคยได้ยิน”

หัวใจกู่หยวนเย็นเยียบไปครึ่งหนึ่ง

ไม่เคยได้ยินแสดงว่าเขตดาวไท่เซวียนต้องอยู่ไกลมากแน่

แม้เขาจะฟื้นตัวแล้วท่ามกลางจักรวาลอันกว้างใหญ่เกรงว่าจะไม่รู้แม้แต่ทิศทางที่จะค้นหา

กู่หยวนไม่ยอมแพ้ถามถึงดินแดนฉางเจี้ยนและแดนเพลิงศักดิ์สิทธิ์ต่อแต่สวีอันก็ไม่เคยได้ยินเช่นกัน

กระนั้นเมื่อเขาถามถึงแดนอสูรไร้สิ้นสุดในที่สุดก็มีเบาะแส

“แดนอสูรไร้สิ้นสุด? อันนี้ข้ารู้จัก”

“แต่น้องกู่เจ้าถามถึงแดนอสูรไร้สิ้นสุดทำไมสถานที่นั้นไม่ต้อนรับมนุษย์นะ”

กู่หยวนชั่วขณะก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรเพราะตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้ว่าซูจิ่วเอ๋อร์จะมาที่แดนอสูรไร้สิ้นสุดหรือไม่

หากมาเขาจะไปที่นั่นบางทีอาจมีโอกาสเจอกัน

หากไม่มาก็หมดหนทาง

คิดแล้วเขาก็ได้แต่ส่ายหน้า “มีเรื่องส่วนตัวต้องไปที่นั่นสักครั้ง”

สวีอันยิ้มทันใด “เช่นนั้นก็ไม่เป็นไรรอเจ้าหายดีแล้วค่อยไป”

“แดนอสูรไร้สิ้นสุดไม่ได้อยู่ไกลมากเจ้าสามารถผ่านช่องทางมิติของเขตดวงดาวต่างๆได้คาดว่าน่าจะใช้เวลาหนึ่งหรือสองเดือน”

เมื่อรู้ว่ากู่หยวนเพิ่งมาจากโลกเบื้องล่างสวีอันย่อมคิดว่าเขาอยู่เพียงขอบเขตราชันยุทธ์ซึ่งขอบเขตราชันยุทธ์ยังไม่สามารถฉีกมิติข้ามไปได้

ต้องอาศัยช่องทางมิติเท่านั้นจึงจะเดินทางระหว่างเขตดวงดาวได้

มิเช่นนั้นระยะทางอันห่างไกลระหว่างเขตดวงดาวหากบินอย่างเดียวก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องบินไปถึงเมื่อใด

ทั้งสองคุยกันไปเรื่อยๆจนฟ้ามืดลง

หาสถานที่เหมาะสมเพื่อตั้งค่ายพักแรม

กู่หยวนฟื้นตัวมาตลอดบ่ายร่างกายพอจะเคลื่อนไหวได้ตามปกติแต่ยังคงใช้พลังเทพไม่ได้

สวีอันพาเขานั่งข้างกองไฟแล้วหยิบเนื้อสัตว์ที่ไม่รู้ว่าเป็นของสิ่งมีชีวิตใดมาย่างเตรียมแก้หิวมื้อค่ำ

ระดับการบ่มเพาะของขบวนนี้โดยรวมไม่สูงนักส่วนใหญ่เป็นขอบเขตทัณฑ์วิญญาณและขอบเขตถ้ำสวรรค์ ขอบเขตแปรวิญญาณมีสิบกว่าคนน่าจะเป็นกำลังหลักของขบวน

พวกเขายังไม่ถึงขั้นงดเว้นอาหารการกินได้ดังนั้นต้องกินก็ยังต้องกิน

สวีอันย่างเสร็จแล้วยื่นเนื้อให้กู่หยวน

กู่หยวนจริงๆแล้วไม่จำเป็นต้องกินแต่ก็ไม่ปฏิเสธน้ำใจรับมาเคี้ยวช้าๆ

ส่วนสวีอันช่วงนี้จากไปไม่นานก็พาหญิงสาวรูปร่างสง่างามคนหนึ่งเดินมา

“กู่หยวนนี่คือคุณหนูรองของเรา ฉินอันเหยา”

จากบทสนทนาในช่วงบ่ายกู่หยวนรู้ว่าฉินอันเหยาเป็นคนอนุญาตให้เขาติดรถมาด้วยจึงลุกขึ้นยืนทันที

“คุณหนูฉิน ขอบคุณมาก”

ฉินอันเหยาโบกมือเบาๆ “คุณชายกู่ไม่ต้องเกรงใจรับโอสถของท่านมาแล้วการพาไปสักระยะก็สมควร”

เธอโบกมือให้กู่หยวนนั่งลงพร้อมนั่งลงข้างๆด้วย

“ครั้งนี้ข้ามาหาคุณชายกู่โดยเฉพาะอยากถามว่าโอสถนี้คืออะไร”

เธอรู้ว่าเป็นโอสถขั้นสามแต่ไม่รู้ว่าเป็นโอสถชนิดใดและมีสรรพคุณอย่างไร

ก็เป็นโอสถจากโลกเบื้องล่างเธอไม่รู้จักก็ปกติ

กู่หยวนไม่ได้ปิดบังอธิบายว่า “โอสถนี้ชื่อโอสถหลอมวิญญาณมันใช้เพิ่มระดับการบ่มเพาะเป็นหลัก”

“แต่จะเพิ่มได้มากเท่าใดข้าไม่แน่ใจ”

ตอนให้หยุนโม่ข้ากินเป็นกำมือๆแถมมีโอสถอื่นช่วยเสริม จึงทำให้เธอเลื่อนขั้นได้รวดเร็ว

โอสถหลอมวิญญาณขวดนี้มีทั้งหมดห้าเม็ดกินแล้วจะเพิ่มการบ่มเพาะได้เท่าใดยังไม่รู้จริงๆ

ฉินอันเหยาได้ยินเช่นนี้ดวงตาพลันเปล่งประกาย

เพราะในบรรดาโอสถทั้งหลายโอสถที่เพิ่มระดับการบ่มเพาะได้ถือเป็นหนึ่งในโอสถที่มีค่าที่สุดเสมอ

“เข้าใจแล้ว”

“โอสถล้ำค่าเช่นนี้เราได้เอาเปรียบคุณชายไปเสียแล้ว”

กู่หยวนยิ้ม “ไม่เป็นไร”

ยังไงโอสถนี้สำหรับเขาไม่ล้ำค่าเขายังมีอีกมาก

เขากลับเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “คืนนี้ระวังตัวหน่อย”

รอยยิ้มในดวงตาฉินอันเหยาค่อยๆจางลงถามด้วยความระวังเล็กน้อย “หมายความว่าอย่างไร?”

กู่หยวนหันกลับไปมอง “ประมาณหนึ่งชั่วยามก่อนมีคนแอบตามขบวนรถมาอย่างลับๆบางทีอาจเป็นลูกเสือของโจรภูเขา” (หมายถึงลูกน้องนั้นแหละ)

ฉินอันเหยาได้ยินแล้วตกใจมีคนตามมาเธอถึงกับไม่รู้ตัว?

ต้องรู้ว่าแม้เธอจะเป็นสตรีแต่พลังของเธอสูงที่สุดในขบวน

เธออยู่ขอบเขตราชันยุทธ์ขั้นหก

แม้แต่เธอยังไม่รู้ตัวแต่กู่หยวนกลับรู้

นอกจากตกใจเธอก็ขอบคุณ “ขอบคุณที่เตือน”

เดิมทีอยากคุยกับกู่หยวนต่อแต่ตอนนี้เธอต้องลุกขึ้นไปจัดการบางอย่าง

เวลาผ่านไปเรื่อยๆประมาณว่าค่าตอบแทนที่กู่หยวนให้สูงจริงๆฉินอันเหยาแยกเต็นท์ให้เขาคนเดียว

กู่หยวนเป็นคนเจ็บก็ไม่ได้อดตาหลับเข้าพักในเต็นท์อย่างสงบ

จนกระทั่งดึกดื่น

ค่ายทั้งหมดเงียบสงัดมีเพียงเสียงไม้แตกในกองไฟดังเปาะแปะ

คนเฝ้ายามหลายคนกระจายตัวตามทิศทางหาวเหนื่อยหน่ายดูเหมือนง่วงงุน

ในขณะที่พวกเขาไม่ทันรู้ตัวในความมืดก็มีกลุ่มคนกำลังค่อยๆเข้าใกล้โดยอาศัยความมืดเป็นเกราะกำบัง

“มาแล้ว”

คนเฝ้ายามหลายคนได้รับคำเตือนล่วงหน้าความง่วงงุนเป็นเพียงการแสดง

ในความรู้สึกของพวกเขากลุ่มนั้นใกล้จะเข้าสู่ระยะโจมตีแล้วต่างเริ่มหมุนเวียนพลังในร่างอย่างเงียบเชียบ

กระนั้นเมื่อกลุ่มนั้นใกล้จะเข้าสู่ระยะโจมตีพวกเขากลับหยุดลงกะทันหัน