บทที่ 70 - แสวงโชคเลี่ยงภัย

บทที่ 70 - แสวงโชคเลี่ยงภัย

[แต้มจำลองคงเหลือปัจจุบัน: 311]

จีเจิงเงยหัวมังกรขึ้น มองดูหน้าจอสีฟ้าครามเบื้องหน้า

สามร้อยสิบเอ็ดแต้ม

เพียงพอให้เขาจำลองได้สองครั้ง

ก็นับว่าไม่เลว

จีเจิงตั้งใจจะจำลองต่อทันที

แต่พอคิดดูอีกที เจ้าเต่าเฒ่าเหมือนจะสร้างวังมังกรแม่น้ำไหวให้เขาแล้ว

ป่านนี้คงกำลังรอให้เขาไปรับมอบอยู่

จีเจิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ตัดสินใจไปเข้าพักที่วังมังกรแม่น้ำไหวก่อน แล้วค่อยมาจำลองต่อ

เมื่อคิดได้ดังนั้น จีเจิงก็เลิกฟุ้งซ่าน บิดกายมังกรอันมหึมา มุ่งหน้าสู่แม่น้ำไหวตอนล่าง

...

ไม่นานนัก จีเจิงก็มาถึงวังมังกรแม่น้ำไหว

วังมังกร ว่ากันตามตรงก็คือกลุ่มอาคารพระราชวัง เพียงแต่พระราชวังเหล่านี้สร้างได้ไม่เลว ดูโอ่อ่าอลังการดี

ท่ามกลาง ‘เหล่าปีศาจเริงระบำ’ ของเผ่าพันธุ์สัตว์น้ำแห่งแม่น้ำไหว จีเจิงได้เข้าพำนักในวังมังกร และนามของเจ้ามังกรแห่งวังมังกรแม่น้ำไหวก็ถือกำเนิดขึ้นนับแต่นั้น

อืม ในสายตาจีเจิง มันคือเหล่าปีศาจเริงระบำจริงๆ

กลุ่มสัตว์น้ำหน้าตาประหลาด ส่งเสียงร้องที่แตกต่างกันออกไป

โดยเฉพาะพวกกบไม่กี่ตัว ร้อง อบ อบ ไม่รู้ว่ากำลังแช่งหรือกำลังอวยพรเขาอยู่กันแน่

...

ภายในวังมังกรแม่น้ำไหว

จีเจิงหมอบอยู่ที่พระราชวัง เขามอบหมายกิจการน้อยใหญ่ในวังมังกรแม่น้ำไหวให้เต่าเฒ่าดูแลทั้งหมด

และกำชับเป็นพิเศษให้เต่าเฒ่าตั้งใจบริหารจัดการแม่น้ำไหว

จีเจิงเลยว่างงาน เรื่องบริหารแม่น้ำไหวก็มีเต่าเฒ่าอยู่

เรื่องปรับแต่งลมฝน เขาก็กรอกข้อมูลลงสมุดบัญชีพิรุณเรียบร้อยแล้ว ปล่อยให้แม่น้ำไหวจัดการตัวเองไป

พอว่างแล้ว ก็สามารถเตรียมตัวจำลองได้

“ถ้าเปิดการจำลองอีกครั้ง เรื่องแรกที่ต้องทำ คือต้องสำรวจไปทางทิศเหนือ”

“ทางแม่น้ำไหวฝากให้เต่าเฒ่าดูแลได้”

“ถ้าหาตัวแปรมาแก้เกมไม่ได้ และถึงคราวจำเป็นจริงๆ... ก็คงต้องทิ้งแม่น้ำไหว!”

จีเจิงมีเหตุผลมาก

แม่น้ำไหวสำคัญ

แต่ชีวิตเขาสำคัญกว่า

ในโลกจำลองอาจจะบ้าบิ่นได้ แต่ในความจริงต้อง กบดาน มั่นคง!

“เต่าเฒ่า ถ่ายทอดคำสั่งข้า ห้ามเผ่าพันธุ์สัตว์น้ำแห่งแม่น้ำไหว เข้าใกล้พระราชวังที่ข้าพำนักอยู่เด็ดขาด”

จีเจิงคำรามบอกออกไปข้างนอก

ไม่นานนัก เต่าเฒ่าที่ว่ายน้ำมาด้วยท่าใบพัดเรือก็มาถึงตรงหน้าเขา

“น้อมรับบัญชาท่านเจ้ามังกร ข้าจะช่วยดูต้นทางให้ท่านเจ้ามังกรเป็นอย่างดี จะไม่ให้สัตว์น้ำหน้าไหนเข้ามาใกล้ที่นี่เด็ดขาดขอรับ”

เต่าเฒ่าตีหน้าขรึม

“ดีมาก ไปได้ เจ้าชักจะเหมือนอัครมหาเสนาบดีเต่าเข้าไปทุกทีแล้วนะ”

จีเจิงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

“อัครมหาเสนาบดีเต่า? ท่านเจ้ามังกร อัครมหาเสนาบดีเต่านี่คือตัวอะไรหรือขอรับ?”

เต่าเฒ่าถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีอะไร เจ้าไปเถอะ”

จีเจิงไม่ได้อยากจะสร้างอัครมหาเสนาบดีเต่าขึ้นมาจริงๆ หรอก

เต่าเฒ่าถอยออกไปอย่างงงๆ

แต่มันกลับรู้สึกว่าคำว่า ‘อัครมหาเสนาบดีเต่า’ นี่ ฟังดูเข้าท่าดีแฮะ?

หรือว่าต่อไป จะให้พวกสัตว์น้ำแม่น้ำไหวเรียกมันว่าอัครมหาเสนาบดีเต่าดีนะ?

...

จีเจิงไม่รู้หรอกว่าเต่าเฒ่าคิดอะไรอยู่

เขาไตร่ตรองอยู่นาน แล้วก็เริ่มการจำลอง

“เริ่มการจำลอง”

หน้าจอเรืองแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าจีเจิงอีกครั้ง

[การจำลองเริ่มต้น ใช้แต้มจำลอง 128 แต้ม, แต้มจำลองคงเหลือปัจจุบัน: 183]

[วันที่หนึ่ง คุณอาศัยอยู่ที่ก้นบึ้งของแม่น้ำไหวตอนบน คุณตระหนักดีว่าหากพลังวิญญาณไม่ฟื้นคืน คุณก็ไม่สามารถปลดล็อกข้อจำกัด ‘มังกรห้ามปรากฏกาย’ ได้ ดังนั้นคุณจึงรอคอยอยู่ในแม่น้ำไหว]

...

[วันที่เก้า คุณสัมผัสได้ว่าพลังวิญญาณฟื้นคืนแล้ว ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด มอบหมายให้เต่าเฒ่าดูแลแม่น้ำไหว ส่วนคุณพุ่งออกจากแม่น้ำไหว ท่ามกลางเสียงร้องอุทานของมนุษย์นับไม่ถ้วนสองฝั่งแม่น้ำ คุณมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ]

...

[วันที่สิบเอ็ด คุณพบว่าเมืองมนุษย์ถูกโจมตีโดยฝูงปีศาจจำนวนมาก การพัฒนาทางทิศเหนือของมนุษย์ได้รื้อถอนสถาปัตยกรรมโบราณไปมากมาย มนุษย์ที่ขาดการคุ้มครองจากสถาปัตยกรรมโบราณ ไม่สามารถสร้างแนวป้องกันที่มีประสิทธิภาพได้เลย

คุณมองดูทิศเหนือที่เต็มไปด้วยไฟสงคราม คุณไม่ได้คิดจะลงมือ เพียงแค่ว่ายผ่านไป]

...

[วันที่สิบห้า คุณยังคงเหินเมฆาขี่หมอกมุ่งหน้าขึ้นเหนือ แต่คุณเริ่มรู้สึกแปลกๆ คุณรู้ว่าที่เขาคุนหลุนมีตัวตนระดับตำนานอยู่มากมาย ทางทิศใต้ก็มี ทางทิศตะวันออกก็มี แต่ทางทิศเหนือกลับแทบไม่มีตัวตนระดับตำนานปรากฏตัวเลย

ปีศาจที่คุณพบเห็น ล้วนเป็นปีศาจที่บำเพ็ญเพียรมาไม่กี่ร้อยปี]

...

[วันที่สิบหก เบื้องหน้าของคุณปรากฏเมืองใหญ่ของมนุษย์เมืองหนึ่ง หลังจากเข้าใกล้เมืองใหญ่นั้น คุณก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีลึกๆ ในใจ

คุณตัดสินใจหันหลังกลับทันที เปลี่ยนเส้นทางเดินทาง หลังจากคุณจากมา คุณได้ยินเสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของพวกปีศาจดังแว่วมาจากทางเมืองใหญ่นั้น

คุณอดไม่ได้ที่จะเร่งความเร็ว มุ่งหน้าขึ้นเหนือต่อไป]

[วันที่สิบเจ็ด จู่ๆ คุณก็เกิดความรู้แจ้ง จึงหยุดพักที่ภูเขาลูกหนึ่ง คุณแทรกตัวเข้าไปในภูเขา เพื่อซึมซับสิ่งที่รู้แจ้ง...]

...

[วันที่ยี่สิบเจ็ด คุณตื่นจากการรู้แจ้ง คุณได้ปลุกพรสวรรค์ใหม่ ‘แสวงโชคเลี่ยงภัย’

เมื่อเผชิญกับอันตราย คุณจะรู้สึกไม่สบายใจโดยสัญชาตญาณ ทำให้หลบเลี่ยงได้ทัน]

พรสวรรค์นี้...

แสวงโชคเลี่ยงภัย?

จีเจิงครุ่นคิด

เหมือนว่าเขาจะเห็นในการจำลองมากกว่าหนึ่งครั้งแล้ว ที่เขาจะรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

เป็นเพราะพรสวรรค์นี้สินะ

แสวงโชคเลี่ยงภัย สัญชาตญาณสัตว์เทพงั้นหรือ?

เมื่อก่อนเขาทำได้แค่รู้สึกโดยสัญชาตญาณ แต่ตอนนี้ปลุกเป็นพรสวรรค์ขึ้นมาแล้ว

แค่ไม่รู้ว่าพรสวรรค์นี้จะเอาออกมาสู่โลกจริงได้หรือเปล่า

ของอย่างพรสวรรค์ ใครจะไปรังเกียจว่ามีน้อย?

ตอนนี้เขามีพรสวรรค์อยู่แค่ไม่กี่อย่างเอง

เรียกลมเรียกฝน, ประมุขแห่งเหล่าสัตว์เกล็ด, เหินเมฆาขี่หมอก, บารมีมังกร

แสวงโชคเลี่ยงภัยแม้จะไม่มีพลังโจมตี แต่เอาไว้รักษาชีวิตได้นะ

การจำลองยังคงดำเนินต่อไป

...

[วันที่ยี่สิบแปด คุณบินขึ้นเหนือต่อไป ระหว่างทางพบปีศาจบำเพ็ญเพียรมากมาย แต่ภายใต้บารมีมังกรอันน่าสะพรึงกลัวของคุณ ล้วนไม่มีใครกล้าขวางทาง]

[วันที่ยี่สิบเก้า ท่ามกลางการเหินเมฆาขี่หมอก คุณบังเอิญเห็นมังกรวารีสีเขียวความยาวหลายสิบเมตรกำลังถูกจิ้งจอกเก้าหางโจมตีอยู่ในทะเลสาบไกลๆ

คุณปลดปล่อยบารมีมังกรทันที กดทับจิ้งจอกเก้าหางจนแหลกเป็นเนื้อเละ คุณร่อนลงสู่ทะเลสาบ มังกรวารีเขียวเห็นคุณ ก็หมอบกราบกับพื้นทันที ไม่กล้าขยับเขยื้อน

คุณถามมังกรวารีเขียวว่าเหตุใดถึงสู้กับจิ้งจอกเก้าหาง มังกรวารีเขียวบอกว่า จิ้งจอกเก้าหางหาว่ามันไม่เคารพบัญชาปีศาจคุนหลุน จึงลงมือกับมัน...]

สถานการณ์นี้ ทำไมเหมือนกับตอนที่เขาจำลองเป๊ะเลย?

จีเจิงยังจำได้ ตอนที่เขายังเป็นมังกรวารี ก็เคยถูกจิ้งจอกเก้าหางตัวนี้หาเรื่องเหมือนกัน

นึกไม่ถึงว่าทางทิศเหนือ ก็มีมังกรวารีถูกจิ้งจอกเก้าหางหาเรื่องด้วย

จะว่าไป นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้เจอเผ่าพันธุ์เดียวกัน

น่าเสียดายหน่อยๆ ที่ไม่เจอมังกรแท้

จีเจิงส่ายหัวมังกรขนาดยักษ์ไปมา หมอบอยู่ในพระราชวัง ดูการจำลองต่อไป

...

[คุณนึกถึงความเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน จึงช่วยมังกรวารีเขียวให้พ้นวิกฤต แล้วก็ไม่อยู่ต่อ เตรียมจะมุ่งหน้าขึ้นเหนือ ระหว่างนั้นคุณถามมังกรวารีเขียวว่ารู้หรือไม่ว่าปีศาจยักษ์ใหญ่ทางทิศเหนืออยู่ที่ใด

มังกรวารีเขียวบอกให้คุณมุ่งหน้าขึ้นเหนือต่อไป จะมีทะเลอยู่แห่งหนึ่ง มันเคยสัมผัสถึงกลิ่นอายอันน่ากลัวจากที่นั่น คุณฟังจบก็ไม่ลังเล มุ่งหน้าขึ้นเหนือต่อไป]

[วันที่สามสิบ ภายใต้การเดินทางด้วยความเร็วสูงสุด คุณก็มาถึงทะเลทางทิศเหนือที่มังกรวารีเขียวกล่าวถึงอย่างรวดเร็ว หลังจากเข้าใกล้ทะเลทางทิศเหนือ ร่างมังกรของคุณก็แข็งทื่อขึ้นมาทันที ความรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรงพวยพุ่งขึ้นมา...]

[จบแล้ว]