บทที่ 26 - ใบขับขี่สู่การถูกจับตา

เมื่อครูฝึกก้าวลงมาจากรถ สีหน้าของเขาก็ยังคงมึนงง

รถสอบทั้งสามคันพังพินาศหมดสิ้น

ศูนย์สอบข้อเขียนถูกทำลายอย่างหนัก

และต้นตอของเรื่องทั้งหมดกลับยังหน้าด้านมายืนขอใบขับขี่กับเขา

กู้เหมียนมองเขา “ครูฝึกครับ ผมก็ขับครบสามรอบแล้ว แบบนี้ถือว่าสอบผ่านได้ใบขับขี่แล้วใช่ไหม?”

ดูออกว่าครูฝึกแทบอยากจะระเบิดอารมณ์ด่า แต่ก็กลั้นไว้…

“ไม่ได้ ระหว่างสอบเกิดเหตุขัดข้องขึ้น นายจะถือว่าผ่านไม่ได้ ตอนนี้รถสอบทั้งหมดถูกทำลาย เหลือคนอื่นก็ไม่มีทางสอบต่อได้ ฉันจะยุติดันเจี้ยนนี้ก่อนกำหนด การสอบวันนี้พวกนายไม่มีใครผ่านทั้งนั้น”

ชายอ้วนพูดขึ้นอย่างลังเล “แต่ว่าตอนเกิดเหตุนั่น เหมือนหมอกู้จะขับครบสามรอบแล้วนะ…”

ครูฝึกไม่สนใจชายอ้วนเลย ดูท่าทางยังไงก็ไม่มีวันยอมให้กู้เหมียนผ่านแน่

แต่กู้เหมียนกลับตบไหล่ชายอ้วนอย่างใจเย็น “ไม่เป็นไร นายลืมไปแล้วเหรอว่าฉันยังมีคูปองแลกดันเจี้ยนอยู่อีกใบ อีกไม่กี่วันฉันจะพาพวกนายกลับมาอีกรอบ คราวหน้าต้องผ่านได้แน่”

ครูฝึกที่กำลังจะหมุนตัวจากไป ชะงักเท้าขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนี้

กลับมาอีกเหรอ? เขาน่ะไม่อยากเห็นหน้าผู้เล่นคนนี้เป็นครั้งที่สองไปตลอดชีวิต!

สีหน้าเขาบิดเบี้ยวขึ้นมา ดวงตาจ้องกู้เหมียนด้วยแววประหลาดอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยอย่างฝืนใจ “ช่างเถอะ ถือว่าผ่านก็แล้วกัน ตามฉันไปรับใบขับขี่”

สุดท้ายกู้เหมียนก็ได้ใบอนุญาตขับรถวิญญาณมาอย่างสบายใจ

ไม่ต่างจากใบขับขี่ปกตินัก เพียงแต่ชื่อกับตราประทับไม่เหมือนกันเท่านั้น…

ใต้เงารัตติกาล ขณะกำลังจะออกจากดันเจี้ยน กู้เหมียนหันกลับไปมองครูฝึกอีกครั้ง

เพียงเห็นสีหน้าเขาสลับซับซ้อน ทั้งเศร้าหมอง ทั้งยินดี และยังปนด้วยความรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด จนยากจะเดาออกว่าเขาคิดอะไรอยู่

เมื่อกลับสู่โลกแห่งความจริง ฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว

เพราะการสอบขับรถวิญญาณเป็นดันเจี้ยนพิเศษ พวกเขาจับคู่จากบนถนนโดยตรง ดังนั้นพอกลับมาก็ปรากฏตัวที่เดิมบนถนนเช่นกัน

ถุงอาหารสามถุงที่พวกเขาขนออกมาจากรถขนพัสดุก่อนเข้าไปในดันเจี้ยนยังอยู่ครบ คาดว่าของถูกระบบปกป้องไว้ตอนพวกเขาเข้าไป ไม่มีหายแม้แต่น้อย

ทว่า… ห่างออกไปไม่ไกลกลับมีสิ่งที่ต่างออกไปเพิ่มขึ้น

กู้เหมียนเพิ่งออกจากดันเจี้ยน ยังไม่ทันจะตั้งตัว เสียงร้องโหยหวนของชายอ้วนก็ดังขึ้นข้างหู

“แม่เจ้าโว้ย!”

เกิดอะไรขึ้น? เขาหันไปมองชายอ้วน

ก็เห็นชายอ้วนกำลังวิ่งหน้าตื่นมาทางนี้ อย่างลนลาน และห่างออกไปทางด้านหลังของเขา มีร่างศพหนึ่งนอนอยู่ เป็นศพจริงๆ

เลือดสดจำนวนมากนองเต็มพื้น ส่วนใหญ่ไหลออกมาจากลำคอของศพนั้น

นี่มันอะไรกัน? กู้เหมียนงงงันไม่น้อย แค่เข้าไปในดันเจี้ยนแล้วกลับออกมา ที่นี่ก็มีศพเพิ่มขึ้นมาแล้วหรือ?

ในดันเจี้ยน การตายไม่ใช่ความตายจริง แต่ในโลกแห่งความจริงไม่เหมือนกัน ถ้าตายก็คือตายจริง

ชูฉางเกอมองศพนั้นพลางดันแว่นขึ้น “มีความเป็นไปได้สูงว่าตอนเราเล่นเกมอยู่นั้น ที่นี่เกิดเหตุรุนแรงขึ้น พวกนายไม่สังเกตเหรอว่าตอนนี้แม้แต่เงาคนก็ไม่เหลือ?”

กู้เหมียนกวาดตามองรอบตัว ก็เป็นจริงอย่างที่ว่า

ก่อนเข้าไปในดันเจี้ยน บริเวณนี้ยังพอมีคนเดินผ่านด้วยสีหน้าตื่นกลัวอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กลับไม่มีแม้แต่เงาเดียว

“เหตุรุนแรงครั้งนี้คงใหญ่พอสมควร ถึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แถวนี้” ชูฉางเกอมองศพนั้น “เรากลับที่พักก่อนค่อยว่ากัน”

ที่นี่ไม่ใช่ที่เหมาะจะพูดคุย ทั้งสามจึงหันหลังเดินกลับ

โชคดีที่ระหว่างทางไม่เจอพวกปล้นจี้อะไรอีก พวกเขาก็กลับถึงที่พักได้อย่างปลอดภัย

สิ่งที่น่าสนใจคือ ระหว่างทางกลับ กู้เหมียนเห็นตึกขนาดมหึมาแปลกตาอยู่หนึ่งแห่ง แต่เพราะอยู่ไกล จึงไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่ง

พอเข้ามาในห้อง ชายอ้วนก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ราวกับไร้เรี่ยวแรงจะขยับ

“ไอ้พวกดันเจี้ยนแบบนั้นนี่มันน่ากลัวชะมัด วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะหมอกู้ล่ะก็ คอผมคงหักไปแล้ว…”

กู้เหมียนนั่งลงบนโซฟา รินน้ำใส่แก้วดื่ม เขารู้สึกคอแห้งอยู่ไม่น้อย

ชายอ้วนยังคงพล่ามไม่หยุด กำลังเล่าเรื่องราวที่พบเจอให้ชูฉางเกอฟัง

“พี่ชู นายไม่รู้หรอกว่าข้างในดันเจี้ยนมันโคตรอันตราย แค่เราสองคนแยกกันไป ฉันก็ขึ้นไปชั้นสอง แล้วดันไปเจอผี!”

“ตอนนั้นฉันกลัวจนวิ่งสุดชีวิต พอได้ยินเสียงมันไกลออกไปก็รีบหลบเข้าห้องหนึ่งแอบอยู่”

“ฉันได้ยินเสียงมันเดินผ่านหน้าประตูไป แล้วเหมือนจะเดินไกลออกไปจริงๆ แต่ใครจะคิดว่าพอฉันเพิ่งถอนหายใจโล่งอก มันกลับโผล่มาจากด้านหลังแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ใบหน้ามันนะ โอ้โห…”

ชายอ้วนพูดพลางหลับตาลงเล็กน้อย ราวกับไม่อยากนึกภาพเหตุการณ์อันเลวร้ายนั้นขึ้นมาอีก

“แต่จังหวะนั้นเอง หมอกู้ก็โผล่มาจากฟ้าพอดี…”

กู้เหมียนที่ได้ยินถึงตรงนี้ก็รู้สึกเก้อเล็กน้อย เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยพลางเปิดหน้าจอระบบ แต่สายตากลับถูกดึงดูดไปที่แถบประกาศทันที

มีประกาศเพิ่มขึ้นมาสองฉบับ?

กู้เหมียนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเปิดประกาศล่าสุดขึ้นดู ก็เห็นว่า

【ดันเจี้ยนศูนย์สอบขับรถวิญญาณงดให้บริการชั่วคราว】

【เนื่องจากเหตุผลพิเศษ อุปกรณ์สอบภายในดันเจี้ยนได้รับความเสียหายอย่างหนัก ไม่สามารถดำเนินการได้ตามปกติ ขณะนี้อยู่ในระหว่างบำรุงรักษา เวลาเปิดให้บริการใหม่ยังไม่ทราบแน่ชัด】

【ขออภัยเป็นอย่างยิ่งที่สร้างความไม่สะดวกให้แก่ผู้เล่นทุกท่าน ผู้เล่นที่ได้รับผลกระทบจะได้รับการชดเชยเป็นเหรียญเกม * 1000 แต้ม】

ว่าแล้วเชียว… สุดท้ายดันเจี้ยนนี้ก็ถูกปิดจริงๆ

กู้เหมียนนับเลขศูนย์หลังเลขหนึ่งอย่างถี่ถ้วน ใช่แน่ เป็นหนึ่งพันแต้ม

คราวก่อนยังแค่หนึ่งร้อย ทำไมคราวนี้ถึงชดเชยเยอะขนาดนี้?

จู่ๆ ในใจเขาก็เกิดความรู้สึกไม่ดีขึ้นมา พอเลื่อนสายตาลงอ่านต่อ ก็เข้าใจทันทีว่าทำไมการชดเชยครั้งนี้ถึงดูใจกว้างนัก

【รายชื่อผู้ได้รับการชดเชยมีดังต่อไปนี้…】

และเบื้องล่างนั้นก็มีชื่อนามแฝงกับหมายเลขผู้เล่นอยู่สี่คนเรียงกันอย่างชัดเจน

ชื่อแรกสุดก็คือหมายเลข 1 ตัวเขาเอง

ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมจากร้อยถึงกลายเป็นพัน เพราะพอมีรายชื่อนี้ก็เท่ากับเปิดเผยข้อมูล

ครั้งหนึ่งดันเจี้ยนพังแล้วมีเขาอยู่ด้วย อาจเป็นเรื่องบังเอิญ

ครั้งที่สองดันเจี้ยนพังแล้วมีเขาอีก ก็เริ่มน่าสงสัย

ครั้งที่สามดันเจี้ยนพังแล้วเขายังอยู่… นั่นไม่ใช่บังเอิญอีกต่อไป

ถึงตอนนั้นเกรงว่าทั้งโลกคงรู้จักชื่อผู้เล่นที่ชื่อกู้เหมียนกันหมด

“นี่มันขู่กันชัดๆ รึเปล่า?” กู้เหมียนคิดเงียบๆ

เอารายชื่อผู้เล่นมาแปะให้สาธารณะเห็น ถ้าชื่อใครโผล่ซ้ำบ่อยๆ ก็ย่อมดึงดูดความสนใจและกลายเป็นเป้าถูกจับตา

คนปกติในสถานการณ์แบบนี้คงเก็บตัวเงียบ ทำตัวเรียบง่าย ไม่ให้ชื่อปรากฏในสายตาคนหมู่มาก

แต่กู้เหมียน… ไม่ใช่คนปกติ

“อยากแปะชื่อฉันก็แปะไปสิ แปะบ่อยๆ เดี๋ยวทุกคนก็ชินเอง” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ

เขาไม่ได้หยุดอยู่กับประกาศนี้นานนัก ก็หันไปดูประกาศถัดไปทันที

【เหรียญเกมรวมของผู้เล่นทั่วโลกครบหนึ่งล้านแต้ม ระบบร้านค้าเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ】

【ขณะนี้มีการสร้างซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่จำนวนมากทั่วโลก ผู้เล่นสามารถใช้เหรียญเกมทำการซื้อขายภายในได้】

【หมายเหตุ: ต้องมีบัตรซูเปอร์มาร์เก็ตที่ออกโดยซุ้มขายตั๋วจึงจะเข้าได้ บัตรซูเปอร์มาร์เก็ตในแต่ละเดือนมีจำนวนจำกัด โปรดทราบ】

(จบบท)