บทที่ 35 พี่สาวอวิ๋น

บทที่ 35 พี่สาวอวิ๋น

โม่เหลียงดันผลึกปราณระดับต่ำสิบก้อนกลับไปให้เฟิงเอ๋อร์ พร้อมรอยยิ้มมีความนัย

"ศิษย์พี่เฟิง เก็บผลึกปราณพวกนี้ไว้เถอะ ถือซะว่าเป็นค่าเหล้าจากข้า แต่จำไว้นะ วันนี้ข้าเอาป้ายภารกิจมาส่งแค่อันเดียว"

ชั่วพริบตาเดียว เฟิงเอ๋อร์ก็บรรลุถึงเจตนาของโม่เหลียง เขารีบกวาดผลึกปราณสิบก้อนลงกระเป๋าเสื้ออย่างว่องไว แล้วส่งสายตารู้กันกลับไปให้

"วางใจได้เลย ศิษย์น้องโม่เหลียง ข้ารู้ว่าต้องทำยังไง"

เฟิงเอ๋อร์รับป้ายภารกิจวันละเป็นร้อย ปกติจำไม่ได้หรอกว่าป้ายไหนของใคร แต่ป้ายของโม่เหลียงกับซุนคุนเขาจำได้แม่นยำ เพราะทั้งคู่ใช้ของมีค่าอย่างยาปราณต้นกำเนิดและยาคืนจิตมามัดจำ ซึ่งไม่ใช่ของที่เห็นกันได้บ่อยๆ สำหรับผู้บำเพ็ญขั้นปรับกายา

ส่วนที่ว่าทำไมโม่เหลียงถึงมีป้ายของซุนคุนมาส่งด้วย เฟิงเอ๋อร์ไม่รู้และไม่อยากรู้ หลักการของหอภารกิจคือจำป้ายไม่จำคน ใครถือป้ายมาส่งก็ได้รางวัลไป

ต่อให้โม่เหลียงไม่ให้ค่าปิดปาก เขาก็ไม่คิดจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนไปป่าวประกาศอยู่แล้ว ยิ่งได้ค่าขนมมาอีกสิบก้อน ยิ่งรูดซิปปากสนิท

"ศิษย์พี่เฟิง ขอถามหาคนหน่อย" โม่เหลียงเอ่ยถาม

"ว่ามาเลยศิษย์น้อง คนในสำนักกระบี่หิมะ ต่อให้ไม่รู้จักครึ่งนึง อย่างน้อยหนึ่งในสี่ข้าก็รู้จักหมดแหละ" เฟิงเอ๋อร์ตบอดโชว์พาว

"คนคนนั้นชื่อ เย่โหยว" โม่เหลียงบอกชื่อน้องชายของเย่หลานซาน

เฟิงเอ๋อร์นึกอยู่ครู่หนึ่ง "คุ้นๆ แฮะ เดี๋ยวข้าเช็กให้"

โม่เหลียงพยักหน้า เฟิงเอ๋อร์หยิบสมุดบัญชีรายชื่อเล่มหนาปึกออกมาเปิดหา

ไม่นานนัก เฟิงเอ๋อร์ก็เจอ "เจอแล้ว เย่โหยว ศิษย์รับใช้ใช่ไหม?"

โม่เหลียงตอบรับด้วยความดีใจ เขาแค่ลองถามดูเผื่อฟลุ๊ค ไม่นึกว่าเฟิงเอ๋อร์จะหาเจอจริงๆ ช่วยประหยัดเวลาเดินงมเข็มในมหาสมุทรไปได้เยอะ

ดูท่าเรื่องข้อมูลข่าวสารในสำนัก ต้องยกให้พวกผู้ดูแลในหอภารกิจที่เจอคนวันละหลายร้อยจริงๆ โดยเฉพาะเฟิงเอ๋อร์ที่ดูแลภารกิจระดับติง ซึ่งต้องคลุกคลีกับศิษย์สายนอกและศิษย์รับใช้มากที่สุด

พอได้ที่อยู่ของเย่โหยว โม่เหลียงก็ขอบคุณเฟิงเอ๋อร์แล้วเดินจากไป

โบราณว่ากินของเขาปากมัน รับเงินเขาปากหวาน... ไม่รู้ทำไม เฟิงเอ๋อร์เริ่มรู้สึกถูกชะตากับไอ้หนุ่มหน้าด้านที่ชื่อเสียงเหม็นโฉ่คนนี้ขึ้นมาตงิดๆ

เกาะซีซีกินแล้วไง? นั่นก็ถือเป็นความสามารถนะโว้ย แน่จริงเอ็งก็ไปหาเกาะบ้างสิ ดูซิว่าซีซีจะแลไหม

หน้าด้านแล้วไง? อย่างน้อยมันหน้าด้านมาปีกว่า ยังไม่เคยโดนใครตบสั่งสอนสักที ลองเอ็งไปทำกร่างดูบ้างสิ ไม่ถึงครึ่งวันคงโดนกระทืบเละเป็นหมูบะช่อ...

ออกจากเคาน์เตอร์ภารกิจ โม่เหลียงยังไม่รีบกลับ แต่เดินตรงไปยังโซนประกาศคำไหว้วาน

เขากวาดสายตามองป้ายประกาศบนผนัง แป๊บเดียวก็สะดุดตากับป้ายหนึ่งที่ประกาศรับซื้อของวิเศษ

นั่นคือคำไหว้วานรับซื้อ วารีมรกตกำเนิดปราณ

เงื่อนไขคือขอแค่วารีมรกตกำเนิดปราณขวดเล็กๆ หนึ่งขวด แลกกับรางวัลเป็นหนึ่งร้อยผลึกปราณระดับต่ำ และวิชายุทธ์ระดับเหลืองขั้นกลาง —— ดัชนีหยั่งรู้!

โม่เหลียงเดินไปต่อแถวที่เคาน์เตอร์ดูแลคำไหว้วาน ซึ่งมีผู้ดูแลหญิงสาวนางหนึ่งนั่งอยู่ นางสวมชุดสีชมพูเกาะอก แต่งหน้าบางๆ แต่ดูเย้ายวน ผมดำขลับเกล้าเป็นมวยสูง มีปอยผมระลงมาที่หน้าผากขาวเนียน เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อยดูเซ็กซี่ขี้เกียจ รูปร่างอวบอัด โค้งเว้าได้สัดส่วน เต็มไปด้วยเสน่ห์ของสาวสะพรั่ง

ศิษย์ชายหนุ่มๆ ที่เดินผ่านไปมา อดไม่ได้ที่จะต้องเหลียวมองจนคอแทบหัก

บางครั้งถ้านางรู้ตัวว่าโดนแอบมอง นางก็ไม่โกรธ กลับส่งยิ้มหวาน หรือถ้าอารมณ์ดีก็ขยิบตาให้ทีหนึ่ง เล่นเอาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เลือดกำเดาแทบพุ่ง...

แม้แต่โม่เหลียงเห็นแล้วยังอดครางในใจไม่ได้ว่า "แม่นางปีศาจชัดๆ"

โม่เหลียงเคยได้ยินกิตติศัพท์ของผู้ดูแลสาวคนนี้มาบ้าง นางเพิ่งย้ายมาคุมโซนคำไหว้วานเมื่อเดือนก่อน

ไม่มีใครรู้ชื่อจริงหรือที่มาที่ไปของนาง รู้แค่ฉายาที่ใครๆ ก็เรียกกันว่า "พี่สาวอวิ๋น"

แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ ตั้งแต่พี่สาวอวิ๋นมาประจำการ หอภารกิจที่ปกติคนเยอะอยู่แล้ว ก็แทบแตก เพราะบรรดาศิษย์ชายต่างพากันมาเดินเตร็ดเตร่ อ้างว่ามาดูภารกิจ แต่จริงๆ มาดูพี่สาวอวิ๋นกันทั้งนั้น เรื่องนี้รู้กันอยู่แก่ใจ

แว่วๆ ว่าแม้แต่ผู้อาวุโสบางคน ยังชอบแอบมาเดินเล่นแถวนี้บ่อยๆ ด้วย...

โม่เหลียงยืนรอคิวอยู่พักใหญ่กว่าจะได้คุยกับพี่สาวอวิ๋น

พี่สาวอวิ๋นโบกพัดกลมลายดอกโบตั๋นเบาๆ ส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มมองโม่เหลียง ยิ้มพราว

"น้องชายตัวน้อย มาทำอะไรจ๊ะ? รับงาน ส่งงาน หรือจะมาจ้างวานใคร?"

โม่เหลียงเลิกคิ้วกวนๆ "น้องชายตัวน้อย? ข้าไม่น้อยนะพี่สาว ข้าน่ะ 'น้องชายตัวใหญ่' ต่างหาก!"

พี่สาวอวิ๋นชะงักไปนิดนึง พอเก็ทมุกสองแง่สองง่ามของโม่เหลียง ใบหน้าสวยก็แดงระเรื่อ นางค้อนขวับ เม้มปากแดงๆ บ่นอุบ

"ตัวแค่นี้ หัดทะลึ่งนะเรา!"

การแทะโลมพี่สาวอวิ๋นซึ่งหน้าแบบนี้ เรียกสายตาอาฆาตจากศิษย์ชายรอบๆ ได้ทันที ไอ้เด็กนี่เป็นใครฟะ! ลากมันไปเก็บที!

แต่โม่เหลียงกลับทำหน้าซื่อตาใส มองพี่สาวอวิ๋นและฝูงชนที่จ้องเขาตาเขียว เกาหัวแกรกๆ ถามงงๆ

"มีอะไรผิดเหรอครับ? ข้าจะสิบหกแล้ว ก็โตเป็นหนุ่มตัวใหญ่แล้วนี่นา!"

ทุกคนอึ้งไปอีกรอบ แล้วก็พากันกระแอมไอแก้เก้อ ทำเนียนว่าคิดลึกไปเอง แต่ถ้าในกลุ่มนั้นมีใครรู้จักสันดานโม่เหลียงสักคน คงรู้ดีว่าไม่ใช่พวกเขาที่คิดลึกหรอก แต่ไอ้หมอนี่มันจงใจปั่นหัวชัดๆ...

พี่สาวอวิ๋นที่หน้ายังแดงไม่หาย ยกพัดขึ้นบังหน้าครึ่งหนึ่ง ถามต่อเสียงหวาน

"งั้น... 'น้องชายตัวใหญ่' มาทำอะไรล่ะจ๊ะ?"

"ได้ข่าวว่ามีคนประกาศรับซื้อวารีมรกตกำเนิดปราณ พอดีข้าฟลุ๊คได้มาขวดหนึ่ง เลยกะว่าจะเอามาส่งภารกิจน่ะครับ" โม่เหลียงตอบยิ้มๆ

สีหน้าของพี่สาวอวิ๋นเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางจำได้ว่ามีคำไหว้วานนี้อยู่จริง เป็นคนนอกสำนักมาฝากประกาศไว้เมื่อครึ่งปีก่อน

รางวัลถือว่าล่อตาล่อใจมาก ดัชนีหยั่งรู้ แม้จะเป็นแค่วิชาระดับเหลืองขั้นกลาง แต่เป็นวิชาดัชนีที่หาได้ยากยิ่ง แม้แต่ในหอตำราของสำนักก็ยังไม่มีวิชานี้

แต่ผ่านมาครึ่งปีก็ยังไม่มีใครทำสำเร็จ เพราะวารีมรกตกำเนิดปราณเป็นของวิเศษที่หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร โดยเฉพาะในแดนเหนือลั่วซาที่กันดารแบบนี้ แทบจะเป็นแค่ตำนาน

เด็กคนนี้... มีวารีมรกตกำเนิดปราณจริงๆ งั้นเหรอ?

(จบตอน)