NH-ตอนที่ 70 ได้ผลประโยชน์คนเดียว

ยุงพิษทรราช ที่เหลืออีก 4 ตัวได้บินโฉบลงมาจากบนท้องฟ้าแล้วพ่นพิษใส่ตั๊กแตนตาแดงที่เพิ่งเปลี่ยนเป็นสถานะอ่อนแรงหลังจากใช้สกิลบ้าดีเดือด

มอนสเตอร์อัลฟ่า ไม่สามารถต้านทานการโจมตีระยะไกลที่ตกลงมาบนร่างกายของมันได้ สิ่งที่มันทำได้มากที่สุดก็คือการยกกรงเล็บขึ้นมาตั้งท่าป้องกัน การโจมตีที่ตกลงมากระทบร่างกายของมันให้ได้มากที่สุด นอกจากนี้เกราะนอกของมันก็ยังแข็งแกร่งดังนั้นมันจึงยังพอต้านทานพิษของพวกยุงได้

ยุงพิษทรราช รู้สึกร้อนใจ เมื่อเห็นว่าการโจมตไม่คืบหน้า มันจึงตัดสินใจใช้กลยุทธ์โจมตีแล้วถอย และ ใช้เข็มที่แหลมคมของมันพยายามเจาะเกราะป้องกันที่ทรงพลังของตั๊กแตนตาแดงเพื่อพยายามฉีดพิษเข้าไปในร่างกายของตั๊กแตนตาแดงโดยตรง

จากยุงทั้ง 4 ตัว ตั๊กแตนตาแดง สามารถทำร้ายหนึ่งในพวกมันได้หลังจากที่มันเข้ามาใกล้ระยะโจมตีของมัน ส่วนยุงอีก 2 ตัว ก็สามารถเจาะเกราะของมันได้สำเร็จและฉีดพิษเข้ามาในร่างกาย และ ตัวที่ 4 ก็หลบการโจมตีของมันได้พร้อมกับพุ่งเป้ามาที่หัวของมัน

เมื่อเห็นฉากนี้ ลุกซ์ รู้ว่าเขาจะต้องทำอะไรสักอย่าง มิฉะนั้น มอนสเตอร์อัลฟ่า อาจจะฟื้นคืนจากสภาพอ่อนแอได้ เขาไม่ได้สนใจที่จะเป็นคนจัดการกับตั๊กแตนตาแดง ที่เขาสนใจก็คือความตายของมัน

อิชทาร์ และ นักธนูโครงกระดูกผู้ยิ่งใหญ่ ได้ระดมลูกศรและยิงออกไป ในขณะที่ เดียโบล และ นักสู้โครงกระดูก 2 ตัวที่เหลือ ได้ยืนอยู่ข้างหน้า เพื่อทำหน้าที่เป็นแนวป้องกันพวกเขาจากพวกแมลงที่หันมาสนใจ

การโจมตีของอิชทาร์นั้นอันตรายถึงชีวิตมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป้าหมายไม่ได้ขยับเขยื้อน

ฮันเตอร์โครงกระดูกได้ใช้สกิลเฉพาะตัวอย่าง ‘ยิงเข้าที่หัวใจ’ ซึ่งสามารถสร้างความเสียหายสองเท่าจากการโจมตีโดนจุดที่อยู่ใกล้กับหัวใจของเป้าหมายได้ แม้ว่า มอนสเตอร์อัลฟ่าจะสามารถใช้กรงเล็บของมันเพื่อป้องกันร่างกายบางส่วน แต่ อิชทาร์ ก็ไม่ได้สนใจ

เพราะสำหรับเธอแล้ว มันไม่สำคัญว่า ตั๊กแตนตาแดง จะขัดขวางการโจมตีของเธอได้หรือไม่ หาก มอนสเตอร์อัลฟ่าเลือกที่จะสกัดกั้นการโจมตีของเธอ พวกยุงก็จะสามารถโจมตีจากจุดบอดได้โดยใช้ปากที่แหลมคมของมันทิ่มแทงไปที่ร่างกายของมันทันที

นอกจากนี้ อิชทาร์ ยังได้เปิดใช้สกิล ‘ลูกศรเจาะเกราะ’ ของเธอ ซึ่งมันได้ผลักและกระแทกเข้าใส่มอนสเตอร์อัลฟ่าอย่างรุนแรง และ เป็นไปตามที่ ลุกซ์ คาดการณ์ไว้ พวกยุงได้ใช้โอกาสนี้ในการโจมตี ตั๊กแตนตาแดง จากจุดบอดของมัน จนทำให้มันส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

อิชทาร์ ไม่ได้ลดการโจมตีของเธอลง เธอยิงลูกศรเจาะเกราะทีละนัด จนในไม่ช้า ตั๊กแตนตาแดง ก็ตัดสินใจที่จะฆ่าพวกยุงให้ได้มากที่สุดก่อนที่มันจะตาย

แต่โชคไม่ดีสำหรับมัน เพราะความสามารถในการยิงธนูของ อิชทาร์ เป็นการสร้างความเสียหายธาตุน้ำแข็งที่ทำให้ศัตรูเคลื่อนไหวได้เชื่องช้า ดังนั้นความพยายามครั้งสุดท้ายของมันจึงไร้ผล

ในขณะนั้นเอง ลูกศรของอิชทาร์ ก็แทงหน้าใส่หน้าอกของมัน และ ทำให้มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด สกิลติดตัว ยิงเข้าที่หัวใจ ได้เปิดใช้งาน และ สร้างความเสียหายอย่างมากให้กับ ตั๊กแตนตาแดงจนผลักมันเข้าใกล้ความตายอีกก้าว

2 นาทีต่อมา มอนสเตอร์อัลฟ่าแห่งสวนฟิกาโร ก็ส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนที่จะทรุดตัวลงกับพื้น มันได้หายใจเฮือกสุดท้าย ซึ่งเป็นสัญญาณของการสิ้นสุดการต่อสู้

แมลงที่รอดตายพยายามหลบหนี เพราะพวกมันรู้ว่าหลังจากผู้นำของพวกมันตาย พวกมันก็ไม่มีโอกาสที่จะต่อสู้กับพวกยุงอีกต่อไป

ยุงพิษทรราช ได้เจาะไปที่ร่างกายของ ตั๊กแตนตาแดง ที่ตายแล้ว พร้อมกับดูดเลือดของมันอย่างตะกละตะกลาม นี่เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมพวกมันถึงโจมตีอาณาเขตของ ตั๊กแตนตาแดง และ จะไม่ออกไปจนกว่าพวกมันจะดูดเลือดอีกฝ่ายจนหมด

ในทางกลับกัน พวกยุงระดับล่างก็บินตามพวกแมลงที่หนีไป เนื่องจากพวกมันรู้ว่าคงไม่มีทางได้รับส่วนแบ่งจากการฆ่ามอนสเตอร์อัลฟ่า พวกมันจึงเลือกที่จะไปจัดการกับแมลงตัวอื่นๆ ที่วิ่งหนีไปทั่วทุกทิศทาง

ในขณะที่ยุงพิษทรราช มุ่งความสนใจไปที่ ตั๊กแตนตาแดง พวกมันก็ไม่ได้สังเกตุเลยว่า กลุ่มโครงกระดูกกลุ่มเล็ก ๆ ได้เดินทางไปยังตำแหน่งของพวกมันแล้ว

โดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า เดียโบล ได้กระโจนขึ้นไปในอากาศและแทงบลัดมูนใส่ที่ด้านหลังศีรษะของยุงตัวหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสระหว่างการต่อสู้กับ ตั๊กแตนตาแดง

ยุงพิษทรราชได้เสียชีวิตทันทีโดยไม่รู้ว่ามันตายได้อย่างไร ส่วนเพื่อนของมันก็ตอบสนองช้าเล็กน้อย ดังนั้น เดียโบล จึงได้แทงยุงตัวอื่นโดยเล็งไปที่ตาซ้ายของมัน และ ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงหวีดหวิว ปรากฏขึ้น ลูกศรเวทย์มนตร์ได้แทงเข้าที่ตาขวาของยุง และ ฝังเข้าไปในสมองของมันโดยตรง ซึ่งได้สร้างความเสียหายร้ายแรง

ดาบของเดียโบล ที่เจาะเข้าที่ตาซ้ายของยุง ก็สร้างความเสียหายร้ายแรงเช่นเดียวกัน การโจมตีร่วมกันของสิ่งมีชีวิตมีชื่อทั้งสองของ ลุกซ์ นี้ ได้สร้างความเสียหายที่สมบูรณ์แบบจนนำไปซึ่งความตายของมัน

นอกจากนี้ ฝนลูกศรก็ได้โปรยปรายลงมาราวกับห่าฝนในตำแหน่งที่พวกยุงอีกสองตัวกำลังจะบินออกไป ทางด้านนักธนูโครงกระดูกผู้ยิ่งใหญ่ ก็ได้เปิดใช้งานการโจมตีแบบทีมที่มีโอกาสสูงที่จะทำให้ศัตรูเป็นอัมพาต

ร่างของยุงทั้งสองได้แข็งทื่อเมื่อเอฟเฟกต์อัมพาตถูกเปิดใช้งาน จากนั้น เดียโบล ก็เตะเข้าไปที่ยุงพิษทรราชตัวหนึ่ง และ ส่งร่างของมันลอยขึ้นไปในอากาศ ก่อนที่จะพุ่งเป้าไปที่ยุงอีกตัวที่กำลังดิ้นรนเคลื่อนไหวอยู่บนพื้น

ลูกศรเวทย์มนตร์ได้พุ่งตรงเข้ามาและเจาะเข้าที่กลางหลังของยุง ซึ่งเป็นตำแหน่งขั้วหัวใจของมัน โดย อิชทาร์ และ นักธนูโครงกระดูกผู้ยิ่งใหญ่ ได้เล็งไปที่ยุงที่ร่วงลงมา ในขณะที่ เดียโบล และ นักสู้โครงกระดูกที่เหลืออีก 2 ตัว ได้รุมโจมตียุงอีกตัวหนึ่ง

ยุงเหล่านี้มองไปที่ โครงกระดูกด้วยความโกรธ เดิมพวกมันคิดว่าอีกฝ่ายอยู่ข้างเดียวกัน แต่สิ่งที่พวกมันไม่รู้ก็คือ ลุกซ์ ไม่ได้สังกัดฝ่ายไหน

เป้าหมายของเขาก็คือการใช้ประโยชน์จากสถานการณ์โดยรวบรวมคอร์มอนสเตอร์และชิ้นส่วนมอนสเตอร์ให้ได้มากที่สุด หลังจากรุมโจมตีอยู่สักพัก พวกยุงที่เป็นมอนสเตอร์ระดับ 3 อีก 2 ตัวก็ตายในที่สุด

เดียโบล รีบเปิดใช้งานแหวนเก็บร่างมอนสเตอร์และเก็บร่างของ ตั๊กแตนตาแดง เช่นเดียวกับ ยุงพิษทรราชทั้ง 4 ตัวที่เพิ่งถูกสังหารไป ทางด้าน อิชทาร์ และ นักธนูโครงกระดูกผู้ยิ่งใหญ่ ตัวอื่น ๆ ก็ได้มารวมกลุ่มกันกับเดียโบล และ เริ่มกระบวนการที่น่าเบื่ออย่างการเก็บคอร์มอนสเตอร์

โครงกระดูกของลุกซ์ ได้รับพื้นที่เก็บของหลังจากที่พวกเขาได้อัปเกรด แม้ว่าพื้นที่จะไม่ใหญ่มากนัก แต่มันก็เพียงพอที่จะเก็บคอร์มอนสเตอร์ 100 อัน ต่อโครงกระดูก 1 ตัว

ส่วนที่สนุกเกี่ยวกับสกิลนี้ก็คือ ลุกซ์ สามารถถ่ายโอนไอเทมเหล่านั้นจากคลังของโครงกระดูกมายังเขาผ่านโซลบุ๊กได้โดยตรง!

นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อนในเอลิเซียม และ ฮาล์ฟเอลฟ์หนุ่มรู้สึกว่า เอลิออน ได้ ‘ปรับแต่ง’ โซลบุ๊ก ของเขาเพื่อให้สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น เพราะนี่เป็นคำอธิบายเดียวที่ลุกซ์คิดได้ และ เขายินดีใช้มันให้เกิดประโยชน์มากที่สุด

“มันค่อนข้างแย่ที่แหวนเก็บร่างมอนสเตอร์นั้นมีขีดจำกัด” ลุกซ์ พึมพัมออกมา “ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากได้มันอีกสัก 2-3 วง”

ฮาล์ฟเอลฟ์หนุ่มรู้ว่า ไอเทมที่สามารถเก็บร่างมอนสเตอร์ได้นั้น ทั้งหมดค่อนข้างมีราคาที่สูงมาก อย่างไรก็ตาม เขาเข้าใจดีว่าการซื้อสิ่งเหล่านี้ค่อนข้างคุ้มค่า หากในอนาคตเขาบังเอิญไปฆ่ามอนสเตอร์หายากได้ และ นำมันกลับมา แทนที่จะรื้อร่างบางส่วนและนำส่วนสำคัญที่สุดไปขาย เขาจะได้รับกำไรมากกว่า

ขณะที่ โครงกระดูกของ ลุกซ์ กำลังง่วนอยู่กับการแงะคอร์มอนสเตอร์ออกมาจากพวกแมลงที่ตายบนพื้น เสียงหึ่ง ๆ ก็ดังไปทั่วอากาศอีกครั้ง ซึ่งชายหนุ่มผมแดงรู้ว่าเวลาได้หมดลงแล้ว

แม้ว่าเขาจะต้องการได้รับคอร์มอนสเตอร์ให้ได้มากที่สุดในเวลานี้ แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้ที่กำบังของเขาถูกระเบิดได้ในเวลานี้ เพราะพวกยุงคิดว่า เดียโบล และ โครงกระดูกตัวอื่น ๆ นั้นเป็นพันธมิตร ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่าเสียดายหากจะไม่ใช้ประโยชน์จากมัน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ลุกซ์ ก็อัญเชิญโครงกระดูกของเขาออกมาเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีร่องรอยหลงเหลืออยู่ นี่เป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่าการปล่อยให้พวกยุงค้นพบว่าพวกมันพลาดอะไรไปหลังจากไล่ตามพวกแมลงที่หลบหนีไป

‘นักสู้โครงกระดูกของฉัน 5 ตัว กำลังเดินทางไปถึงสถานที่แห่งนั้นแล้ว’ ลุกซ์คิด ‘ด้วยเวลาเท่านี้มันก็เพียงพอที่จะทำให้พวกยุงดื่มเลือดจนอิ่ม ก่อนที่ฉันจะสั่งให้พวกเขาเก็บคอร์มอนสเตอร์ต่อ’

ลุกซ์ ยิ้มอย่างชั่วร้าย ขณะที่เขาเรียก เดียโบล,อิชทาร์ และ โครงกระดูกที่เหลือออกมาทีละตัว โดยพวกเขาจะกลับไปที่ หมู่บ้านลีฟ และ กำจัดชิ้นส่วนมอนสเตอร์ในโรงตีเหล็กของอาจารย์ของเขาก่อน เพื่อให้มีที่ว่างสำหรับการปล้นรอบที่สอง

เขาแน่ใจว่า แรนดอล์ฟ คงจะไม่รังเกียจหากเขาทิ้งร่างมอนสเตอร์เหล่านั้นไว้เบื้องหลัง ในความเป็นจริง เขาเชื่อว่าคนแคระจะต้องมีความสุขกว่ามากหากจะได้ถอดชิ้นส่วนร่างกายของพวกมอนสเตอร์เหล่านั้นด้วยมือของเขาเอง โดยเฉพาะร่างของ ตั๊กแตนตาแดง

เพราะพวกเขาได้ทำข้อตกลงกันก่อนหน้านี้แล้วว่า แรนดอล์ฟจะแยกชิ้นส่วนของ ตั๊กแตนตาแดง ด้วยตนเอง ยกเว้นกรงเล็บ เพื่อเป็นการชดเชยเรื่องที่เขาให้ ลุกซ์ ยืมใช้ บลัดมูน

ลุกซ์ ไม่รังเกียจที่จะแบ่งปีนสิ่งเหล่านี้กับอาจารย์ของเขา เพราะนี่จะไม่ใช่ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เขาต่อสู้กับ ตั๊กแตนตาแดง เขาวางแผนที่จะรวบรวมกรงเล็บของตั๊กแตนตาแดงให้เพียงพอที่จะสร้างบลัดมูนสำหรับตัวเขาเอง

ด้วยวิธีนี้ เขาจะได้ไม่ต้องยืมอาวุธระดับตำนานของอาจารย์ของเขาอีกต่อไป และ ลุกซ์เชื่อว่า ด้วยการทำงานอย่างหนักของเขา เขาจะสามารถสร้างอาวุธระดับตำนานของเขาเองได้

สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ เขาจำเป็นจะต้องรวบรวมวัสดุอย่างอดทนก่อนที่จะออกจากพื้นที่เริ่มต้นในอาณาจักรดวอร์ฟกิวลิเว่น