บทที่ 331 การเจรจาเสร็จสิ้น

ไม่นานนัก ผู้ดูแลร้านก็ทำรายการโดยละเอียดออกมา หลินเซี่ยงอันรับรายการมา แล้วตรวจสอบอย่างละเอียด บันทึกไว้อย่างละเอียดมาก

ปีที่สามสิบหกแห่งรัชศกหยวนหวู่ วันที่สี่เดือนอ้าย

ลูกค้าครอบครัวบัณฑิตจวี่เหรินหลิน

รายการสั่งทำ

• ปิ่นคู่ถักลวดเงินประดับขนนกกระเต็นฝังแก้วสี (หนึ่งคู่)
• ต่างหูทรงดอกกานพลูฝังแก้วและไข่มุก (หนึ่งคู่)

จากนั้นเป็นรายละเอียดรายการสั่งทำและค่าใช้จ่าย

ต้นทุนวัสดุ:

• เงินแท้ลายละเอียด (ส่วนหลัก)
• แก้วหลากสี
• ไข่มุกทะเลใต้ (เม็ดหลัก)
• ไข่มุกน้ำจืดเม็ดเล็ก (ไข่มุกข้าวสาร)
• เงินชุบทอง

ด้านหลังวัสดุแต่ละรายการมีการระบุจำนวน ราคาต่อหน่วย และค่าใช้จ่ายทั้งหมด

ต้นทุนค่าแรงและงานฝีมือ

• ถักลวดเงินปิ่นคู่
• การฝังอัญมณีรูปทรงพิเศษ
• งานประดับขนนกกระเต็นต่างหู
• การฝังไข่มุก
• ค่าชดเชยความเสียหาย

พร้อมทั้งระบุประเด็นสำคัญทางเทคนิคอย่างละเอียด หลินเซี่ยงอันเห็นรายการ "ค่าชดเชยความเสียหาย" ก็ถึงกับพูดไม่ออก เงินประกันความเสี่ยงจากการหลอมลวดเงินขาด หรือการตัดแก้วแตก กลับต้องให้ลูกค้าเป็นผู้รับผิดชอบ

เมื่อตรวจสอบรายละเอียดอย่างรอบคอบ หลินเซี่ยงอันก็คำนวณได้อย่างรวดเร็ว ต้นทุนวัสดุของร้านเงิน 118 ตำลึง ต้นทุนค่าแรง 102 ตำลึง รวมเป็นเงิน 220 ตำลึงเงิน

ใต้รายการรายละเอียด ยังมีแผนการดำเนินงาน แบ่งเป็นสามระยะ:

• ระยะที่ 1 เตรียมวัสดุและขึ้นรูป (20 วัน)
• ระยะที่ 2 ฝังอัญมณีและประกอบ (30 วัน)
• ระยะที่ 3 ขัดเงาและตรวจสอบขั้นสุดท้าย (10 วัน)

รายการนี้ระบุไว้อย่างชัดเจน ครบถ้วนทั้งวัสดุ กรรมวิธี และระยะเวลา ทำให้ลูกค้าเข้าใจได้ง่ายและสบายใจ ขั้นตอนการสั่งทำก็ดูใส่ใจ ไม่เพียงแต่สามารถทราบความคืบหน้าได้ตลอดเวลา แต่ยังสามารถนัดหมายเพื่อสุ่มตรวจงานได้ แสดงถึงความจริงใจของทางร้าน

ผู้ดูแลร้านเลื่อนรายการมาตรงหน้า ยิ้มแนะนำว่า "คุณชายหลิน รายการข้างต้นคือวัสดุทั้งหมดที่ต้องใช้สำหรับเครื่องประดับชุดนี้ ราคาทั้งหมดระบุไว้อย่างชัดเจน ทางร้านไม่กล้าบิดเบือนแม้แต่น้อย" กล่าวจบ เขาก็ก้มหน้าตรวจสอบรายการวัสดุอีกครั้ง ปากพึมพำค่าใช้จ่ายแต่ละรายการ มือดีดลูกคิดเสียงดัง "เปรี๊ยะ ปร๊ะ"

"เงินแท้ลายละเอียด ต้องใช้สิบแปดตำลึง... แก้วหลากสี สีน้ำเงิน ม่วง ชมพู ชิ้นเล็กรูปทรงไม่สม่ำเสมอ สามสิบห้าเม็ด... ไข่มุกทะเลใต้สองเม็ด... ค่าแรงถักลวดเงินปิ่นคู่ เจ็ดสิบตำลึง..." ลูกคิดถูกดีดอย่างรวดเร็ว แต่การขานจำนวนของเขาชัดเจนมาก จังหวะการพูดไม่ช้าไม่เร็ว และไม่ลืมเงยหน้าขึ้นมองสังเกตสีหน้าของหลินเซี่ยงอันเป็นระยะ

ไม่นานนัก การคำนวณก็เสร็จสิ้น ผู้ดูแลร้านปัดลูกคิดเบาๆ แล้วยิ้มกล่าว "คุณชายหลิน เครื่องประดับชุดนี้ ระยะเวลาทำสองเดือน รวมค่าวัสดุและค่าแรง เป็นเงินสองร้อยยี่สิบตำลึงเงิน"

หลินเซี่ยงอันมิได้รีบร้อนตอบ เพียงพยักหน้าเบาๆ ใช้นิ้วเคาะบนสมุดบัญชีเบาๆ พิจารณารายละเอียดวัสดุอย่างถี่ถ้วน บัญชีนี้แม้จะไม่ถือว่าโกง แต่เห็นได้ชัดว่ายังมีช่องว่างให้ต่อรอง เขาคำนวณในใจคร่าวๆ

อันดับแรกคือส่วนของวัสดุ

เงินแท้ลายละเอียดแม้จะมีความบริสุทธิ์สูง แต่หากเปลี่ยนมาใช้เครื่องเงินเก่าหลอมใหม่ จะช่วยประหยัดเงินได้ โดยไม่ส่งผลกระทบต่อคุณภาพงานฝีมือ ต่อมาคือแก้วหลากสี ที่เป็นชิ้นเล็กๆ โรงงานย่อมมีเศษวัสดุเหลือใช้ หากนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ ก็จะช่วยประหยัดเงินได้ ไข่มุกทะเลใต้เป็นจุดสำคัญ ใช้สำหรับทำต่างหู วัสดุดีราคาย่อมแพง เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

ส่วนไข่มุกน้ำจืดเม็ดเล็กนับร้อยเม็ดเหล่านั้น แม้จะบอกว่าใช้สำหรับประดับตกแต่งและเย็บติด แต่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางเพียงหนึ่งส่วน (ประมาณ 3 มม.) การซื้อแยกเม็ดจะมีราคาแพง หากคิดราคาแบบเหมาถุง ย่อมถูกลงได้อีกเล็กน้อย แน่นอนว่าค่าชดเชยความเสียหายของแก้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ส่วนค่าแรง ระยะเวลา 60 วัน เกือบ 102 ตำลึงเงิน เฉลี่ยแล้วต้นทุนวันละเกือบหนึ่งตำลึงเจ็ดเฉียน นับเป็นจำนวนเงินที่ไม่น้อย หากบอกว่าเป็นการเร่งงาน ก็พอเข้าใจได้ แต่เห็นได้ชัดว่าหลินเซี่ยงอันให้เวลาอย่างเพียงพอ ยิ่งไปกว่านั้น เขาประหยัดค่าออกแบบลวดลายให้แล้วด้วย

หลินเซี่ยงอันเผยรอยยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงไม่เร่งรีบ "ท่านผู้ดูแลร้าน เรื่องค่าแรงข้าขอไม่กล่าวถึง ฝีมือของทางร้านข้าย่อมไว้วางใจ แต่ในส่วนของวัสดุ จะพิจารณาปรับเปลี่ยนสักเล็กน้อยได้หรือไม่ เงินแท้ลายละเอียดเปลี่ยนเป็นเครื่องเงินเก่าได้หรือไม่? หากสามารถลดราคาได้ย่อมดีที่สุด หากไม่สะดวก ข้าจัดหามาเองก็ได้ ส่วนแก้วหลากสี บนปิ่นคู่ส่วนใหญ่เป็นชิ้นเล็กๆ หากใช้เศษวัสดุของทางร้านบ้างก็น่าจะได้ และไข่มุกน้ำจืดเม็ดเล็กเหล่านี้..."

ผู้ดูแลร้านชะงักไปเล็กน้อย แล้วรีบตอบรับด้วยรอยยิ้ม "คุณชายหลินช่างเป็นผู้รู้จริง!" หลินเซี่ยงอันสายตาสงบนิ่ง แต่คำพูดแฝงความหมาย "ครั้งนี้สั่งทำให้น้องสาวก่อน ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงท่านอื่นในบ้านก็ต้องสั่งทำเช่นกัน อย่างไรเสีย เครื่องประดับที่ทำในเมืองหลวง ใส่ไปไหนก็ดูมีระดับกว่า ข้ามีความจริงใจอยากร่วมงานกันยาวๆ ท่านผู้ดูแลร้านลองให้ราคาที่จริงใจหน่อยเถิด"

ผู้ดูแลร้านตาเป็นประกาย รอยยิ้มกว้างขึ้น รีบกล่าว "คุณชายหลินกล่าวถูกต้อง ในเมื่อท่านมีความตั้งใจเช่นนี้ ทางเราย่อมต้องแสดงความจริงใจเช่นกัน!" พูดพลางเขาก็คำนวณใหม่และปรับเปลี่ยนรายการ "เงินแท้ลายละเอียดเปลี่ยนเป็นเครื่องเงินเก่า ทางโรงงานรับซื้อตามกฎ ให้ส่วนลดได้ ส่วนแก้วสามารถใช้เศษวัสดุได้จริง ไข่มุกน้ำจืดเดี๋ยวข้าจะคิดราคาเหมาถุงให้ เราตัดเศษทิ้ง ไม่คิดเงินส่วนเกิน"

เสียงลูกคิดดัง "ต๊อกแต๊ก" อีกระลอก ประหยัดไปได้แบบนี้ ก็ลดลงไปได้สิบกว่าตำลึง แต่อย่างไรก็ตาม ลวดลายของคุณชายท่านนี้ ก็ให้แนวคิดใหม่ๆ แก่ทางร้าน หากภายหน้าได้ร่วมงานกันบ่อยๆ ก็จะได้เห็นลวดลายอื่นๆ อีก คนผู้นี้อายุน้อยแต่ได้เป็นจวี่เหริน และยังเข้ากันได้ดีกับคุณชายหลายท่านในห้อง ลองให้เกียรติเขา สร้างความสัมพันธ์ที่ดีไว้หน่อยก็น่าจะดี

ผู้ดูแลร้านพิจารณาหลายด้านแล้ว จึงยิ้มกล่าว "ไม่ปิดบังท่าน ค่าวัสดุเงินลดได้หกตำลึง เศษวัสดุแก้วกะว่าลดได้ห้าตำลึง ส่วนอื่นๆ รวมกันแล้วไม่ถึงสามตำลึง รวมๆ แล้วน่าจะลดได้ประมาณสิบสี่ตำลึง" หลินเซี่ยงอันพยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้นก็ได้ยินผู้ดูแลร้านกล่าวต่อ "คุณชายหลิน เห็นแก่ความกตัญญูของท่าน ข้าปัดเศษให้เหลือสองร้อยตำลึงถ้วนเป็นอย่างไร? ระยะเวลาทำสองเดือน รายละเอียดและคุณภาพไม่มีลดทอน"

"หากถึงกำหนดแล้วยังทำไม่เสร็จ จะจัดการอย่างไร?"

"ท่านวางใจได้ หากวันที่สี่เดือนสามยังรับของไม่ได้ คิดดอกเบี้ยเดือนละ 2 เฟิน (2%) มีสัญญาเป็นหลักฐาน"

ผู้ดูแลร้านเห็นสีหน้าของหลินเซี่ยงอันไม่ออกว่าดีหรือร้าย แต่ก็กล่าวเสริม "หลังจากท่านยืนยันความถูกต้องแล้ว เราสามารถเซ็นสัญญาได้ เป็นการจ่ายเงินแบบแบ่งงวด มัดจำและงวดสุดท้าย จ่ายมัดจำสามส่วนก่อน ส่วนที่เหลือจ่ายตอนรับของ ระหว่างทำสามารถตรวจสอบได้ และบริการแกะสลักตัวอักษรฟรี" ราคานี้หลินเซี่ยงอันรับได้ และบริการต่างๆ ก็ครบถ้วน

"ตกลง ตามนั้น"

เมื่อเห็นหลินเซี่ยงอันตกลง ผู้ดูแลร้านก็รีบนำหมึกประทับตราชาดและพู่กันออกมา เริ่มเขียนสัญญา สัญญาเป็นแบบสามฉบับ ฉบับจริง หลินเซี่ยงอันเป็นผู้เก็บรักษา ฉบับรอง ร้านเงินเป็นผู้เก็บรักษา และฉบับก้นขั้ว โรงงานเป็นผู้เก็บรักษา เนื้อหาสัญญาประกอบด้วย รายละเอียดสินค้า วัสดุที่ใช้ เวลาทำงาน จำนวนเงินมัดจำ วันที่ส่งมอบ ข้อกำหนดการชดเชยหากผิดสัญญา และอื่นๆ

เมื่อตรวจสอบยืนยันความถูกต้องแล้ว ทั้งสองฝ่ายลงนามและประทับลายนิ้วมือ หลินเซี่ยงอันประทับลายนิ้วมือ ผู้ดูแลร้านประทับตราประทับรอยต่อของร้านเงิน เงินมัดจำหกสิบตำลึง รับเฉพาะเงินสด ไม่รับตั๋วเงิน หลินเซี่ยงอันไม่ได้พกเงินสดมามากขนาดนั้น จึงถามหลินหย่วนและหวังเหอซิ่น รวมกันแล้วยังขาดอีกยี่สิบตำลึง จึงจำต้องให้หลินหย่วนไปขอยืมจากจ้าวเจ๋อ รอให้นำตั๋วเงินไปแลกที่ร้านแลกเงินแล้วค่อยนำมาคืน หลินหย่วนไปบอกเขา จ้าวเจ๋อก็รีบออกมาทันที ไม่พูดพร่ำทำเพลง จ่ายเงินส่วนที่เหลือให้ทันที