ตอนที่ 95 - การกระทำอันน่าประหลาดของเจ้าหญิงบัวเขียว[ฟรี]

หลังจากการแข่งขันสองรอบจบลง ความตกใจที่ศิษย์เหล่านี้ได้รับนั้นยิ่งใหญ่มากจนพวกเขากลายเป็นผู้สนับสนุนที่ภักดีที่สุดของกู่ซีไปซะแล้ว อาจจะแม้แต่บางทีผู้นำนิกายก็ไม่สามารถสั่นคลอนพวกเขาได้

“ศิษย์พี่กู่ ท่านจะเป็นผู้สนับสนุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้แกนิกายไท่ชิงของเราในอนาคต!”

แม้แต่หวู่หัวชิงที่สงบนิ่งอยู่เสมอนั้นเขาเองก็ยังรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยในขณะนี้

ศิษย์คนหนึ่งคิดอะไรบางอย่างได้แล้วก็ขยิบตาทันที “ใช่แล้วศิษย์พี่กู่! ท่านอาจไม่รู้เรื่องนี้ แต่เมื่อตอนที่ท่านได้รับคำเชิญจากองค์หญิงบัวเขียว เหล่าผู้ฝึกตนชายเหล่านั้นดูราวกับว่าพวกเขาอยากจะฆ่าท่าน”

“ศิษย์พี่กู่ ทำไมองค์หญิงบัวเขียวถึงตามหาท่านล่ะ? แล้วท่านเห็นหรือไม่ว่าเธอหน้าตาเป็นอย่างไร?”

“ข้าสงสัยมาตลอดว่าเจ้าหญิงบัวเขียวหน้าตาเป็นอย่างไร ว่ากันว่าความงามของเธอสามารถโค่นล้มอาณาจักรและเมืองต่างๆ ได้ มันจะเป็นตามข่าวลือจริงๆ หรือไม่?”

“พี่ใหญ่กู่ เป็นไปได้หรือไม่ว่าเจ้าหญิงบัวเขียวอาจจะสนใจในตัวท่าน? ข้าสงสัยว่าท่านรู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับความงามที่ยิ่งใหญ่เช่นนั้น ท่านรู้หรือไม่ว่าโชคเช่นนี้เป็นสิ่งที่คนอื่นไม่สามารถแม้แต่จะฝันถึงได้”

ด้วยเหตุผลบางอย่าง หัวข้อการพูดคุยจึงค่อยๆ เปลี่ยนไป และเมื่อเผชิญกับการจ้องมองที่อยากรู้อยากเห็นของฝูงชน กู่ซีไม่รู้ว่าอยากจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี หากพวกนี้รู้ว่าเจ้าหญิงบัวเขียวพูดกับเขาเพียงไม่กี่คำแล้วสั่งให้เขาไป พวกนี้คงจะไม่เชื่อ

“ข้าเพียงเข้าไปพบเธอแบบเห็นหน้ากันแล้วก็ดื่มชาเท่านั้น จากนั้นข้าก็ออกมา และก่อนที่ข้าจะจากมา เธอยังได้ให้ใบชาแก่ข้าด้วยก็เท่านั้น”

ทุกคนเบิกตากว้าง พวกเขาไม่กล้าเชื่อสิ่งที่กู่ซีพูด “นั่นนะหรือ?”

สายตาของพวกเขาตกตะลึงในทันที มันบ่งบอกถึงความสงสัยและไม่อยากจะเชื่อ และพวกเขาเห็นว่ากู่ซีกำลังถือใบชาอยู่จริงๆ และมันได้แผ่พลังงานทางวิญญาณแผ่วเบาออกมาเล็กน้อย มันทำให้ผู้คนตระหนักว่ามันเป็นสิ่งที่พิเศษ

“พี่ใหญ่กู่ท่านต้องล้อเล่นกับเราแน่ๆ? องค์หญิงบัวเขียวเชิญให้ท่านไปดื่มชาด้วยเท่านั้น?”

คงไม่มีใครอยากจะเชื่อคำพูดเหล่านี้ และยิ่งกว่านั้นแล้ว เจ้าหญิงบัวเขียวไม่ใช่คนประเภทที่ชอบเสียเวลานัก

ผู้คนในนิกายไท่ชิงสงสัยว่ากู่ซีกำลังล้อเล่นและอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อเขา “ทำไมเจ้าหญิงต้องการเลี้ยงน้ำชาท่านด้วยล่ะ? และมันเป็นเพียงใบชาอันล้ำค่าเท่านั้น พี่ใหญ่กู่ท่านกำลังพยายามหลอกพวกเราแน่ๆ พวกเราจะไม่เชื่อท่านถ้าท่านไม่ยอมบอกพวกเราว่าท่านไปทำอะไรกับเจ้าหญิงมา”

เวลานี้คงไม่มีใครเชื่อความจริงแล้ว กู่ซีเขารู้สึกค่อนข้างทำอะไรไม่ถูก “ไม่ว่าพวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่ มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกแล้ว และข้าไม่จำเป็นต้องโกหกพวกเจ้าด้วย เพราะหลังจากดื่มชาเสร็จแล้วข้าก็ออกมา และข้าไม่ได้คุยกับเธอแม้แต่น้อย”

แม้ว่ากู่ซีไม่รู้ว่าเจตนาขององค์หญิงดอกบัวเขียวคืออะไรกันแน่ แต่เขาขี้เกียจเกินกว่าจะนึกถึงสิ่งเหล่านั้น คนพวกนี้อาจไม่เชื่อเขา แต่มันก็คือความจริง

ผู้คนในนิกายไท่ชิงต่างมองไปที่การแสดงออกของกู่ซี และดูเหมือนว่ากู่ซีจะไม่ได้โกหกเลย เวลานี้พวกเขาต่างพูดไม่ออก

“ดูเหมือนว่าองค์หญิงบัวเขียวไม่มีอะไรจะทำจริงๆ...”

ทุกคนต่างยิ้มแห้งๆ แต่อย่างไรก็ตามการที่เจ้าหญิงบัวเขียวชวนใครไปดื่มชานั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และกู่ซีเป็นเพียงคนเดียวที่ได้รับคำเชิญดังกล่าว

ลูกศิษย์คนหนึ่งจับคางของเขาและพูดอย่างตกตะลึงว่า “เป็นไปได้หรือไม่ว่าองค์หญิงบัวเขียวจะชอบพี่ชายกู่ของเรา”

"มันเป็นไปได้! พี่ชายกู่ของเรานั้นหล่อเหลาและมีพละกำลังที่ไม่ธรรมดา องค์หญิงต้องชอบเขาแน่ๆ”

แม้จะเป็นเรื่องตลก แต่ทุกคนก็รู้ว่าเจ้าหญิงบัวเขียวนั้นมีฐานะอันสูงส่ง และสามีในอนาคตของเธอจะมีสถานะพิเศษอย่างแน่นอน แม้แต่กู่ซีในปัจจุบันก็ไม่ใช่คนที่จะสามารถเข้าหาเจ้าหญิงได้อย่างง่ายดาย

“มีคนมา!”

ขณะที่ทุกคนกำลังหยอกล้อกู่ซีอยู่นั้น สาวใช้ที่ได้เชิญกู่ซีครั้งที่แล้วก็ได้เดินกลับมาอีกครั้ง ทุกคนแปลกใจเล็กน้อย แต่พวกเขาไม่กล้าที่จะพูดถึงเรื่องนี้เพราะกลัวว่าเจ้าหญิงจะได้ยิน

“นายน้อยกู่ ท่านหญิงขอให้ข้าส่งข้อความมาถึงท่าน (บางทีเราอาจจะได้พบกันอีกในไม่ช้านี้)”

หลังจากพูดเช่นนั้นแล้ว สาวใช้ก็หันหลังกลับและจากไปโดยทิ้งฝูงชนที่สับสนไว้เบื้องหลัง

“เจอกันอีกหรือ? นี่หมายความว่าอย่างไร? หรือว่าองค์หญิงจะเชิญพี่ชายกู่ไปดื่มชาอีกครั้ง?”

“องค์หญิงบัวเขียวช่างลึกลับเสียจริงๆ? หัวใจของหญิงสาวก็เหมือนเข็มที่ก้นมหาสมุทร ชั่งยากหยั่งถึงโดยสิ้นเชิง”

“มีความเป็นไปได้หรือไม่ว่าองค์หญิงบัวเขียวจะชอบพี่ใหญ่กู่จริงๆ ดังนั้นเธอจึงต้องการดึงดูดความสนใจจากพี่ใหญ่กู่!”

ดูเหมือนว่าเธอสนใจกู่ซีจริงๆ มิฉะนั้นแล้ว ทำไมกู่ซีถึงได้รับการดูแลพิเศษเช่นนี้? แถมเธอยังส่งสาวใช้มาส่งข้อความบอกอีกว่าพวกเขาจะได้พบกันอีกในไม่ช้า

แต่อย่างไรก็ตาม จากคำอธิบายของกู่ซีแล้ว เจ้าหญิงดอกบัวเขียวดูเหมือนไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย แต่ในเวลานี้พวกเขาอยากรู้อยากเห็นมากซะจนรู้สึกเหมือนมดนับพันกำลังคลานอยู่ในใจ พวกเขารู้สึกคันที่จะคิดออก

แม้แต่กู่ซีก็ตกอยู่ในความคิดลึก ๆ เขาไม่เข้าใจว่าองค์หญิงบัวเขียวกำลังพยายามทำอะไร

“บ้าจริง! ทำไมเราถึงคิดมากด้วย? เดี๋ยวในอนาคตเราก็รู้เอง”

ความสนใจในการนินทากู่ซีกับองค์หญิงบัวเขียวของทุกคนไม่ลดน้อยลงจนกระทั่งหวู่หัวชิงได้พูดขึ้นมา เพื่อหยุดเหล่าลูกศิษย์ให้พูดคุยเรื่องนี้ “เอาล่ะ! ศิษย์พี่กู่ของพวกเจ้าทำงานหนักมาหลายวันแล้ว ฉะนั้นอย่าไปรบกวนเขา”

เหล่าลูกศิษย์คนอื่นๆ ได้ฟังอย่างนั้นก็ได้จากไปอย่างไม่เต็มใจ สีหน้าของพวกเขายังรู้สึกไม่พอใจกับเรื่องนี้

และเวลานี้กู่ซีสังเกตุเห็นว่าหวู่หัวชิงต้องการพูดอะไรแต่ลังเลอยู่ “ผู้เฒ่าหวู่ท่านสามารถพูดอย่างตรงไปตรงมากับข้าได้”

“เจ้าทำได้ดีมากๆ และข้าได้ขอให้ใครบางคนส่งข่าวกลับไปที่นิกายไปแล้ว ผู้คนทั้งนิกายต่างภูมิใจในตัวเจ้า”

การแสดงออกของหวู่หัวชิงนั้นซับซ้อนเล็กน้อย เพราะถ้าไม่ใช่กู่ซีได้สร้างผลงานครั้งนี้ล่ะก็ ทางนิกายต้องใช้เวลานับไม่ถ้วนกว่าที่นิกายจะก้าวขึ้นสู่นิกายระดับสองได้ อาจกล่าวได้ว่า กู่ซีได้ช่วยให้นิกายก้าวไปข้างหน้าด้วยตัวเขาเอง

ส่วนกู่ซีนั้นสงบมากและไม่มีเจตนาที่จะให้รับผลงานนี้เอง “ข้าเป็นลูกศิษย์ของนิกายไท่ชิง และนี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ ผู้เฒ่าหวู่ท่านไม่จำเป็นต้องสุภาพนัก”

แต่อย่างไรก็ตาม ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้แล้ว หวู่หัวชิงก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย เพราะกู่ซีนั้นลึกลับเกินไป ด้วยความสามารถของเขา เขาสามารถขัดเกลาโอสถคุณภาพไร้ที่ติได้ ซึ่งทำให้แม้แต่จักรพรรดินักเล่นแร่แปรธาตุก็ยังโค้งคำนับและชื่นชมเขา

และนอกจากนี้แล้ว ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่เขาขัดเกลาเองก็ได้ไปกระตุ้นปรากฏการณ์ ‘การกลับมาของดาบทั้ง 10,000 เล่ม!' นี่เป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน มันจะทำให้ผู้คนทั้งต่างโลกตกใจ และเรื่องทั้งหมดล้วนแต่เกิดจากคนๆ เดียวกัน

แม้แต่เขาเองก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า... มีคนที่มีความสามารถเช่นนี้ในโลกที่สามารถฝึกฝนเต๋าทั้งสองได้จริงหรือ? ถ้าไม่มีคนเคยบอกเขาเรื่องนี้ในอดีต เขาก็คงจะไม่มีวันเชื่อแม้แต่น้อยเลย แต่อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาได้เห็นมันด้วยตาของตัวแล้ว