บทที่ 730 ความยึดติดในใจของจ้าวลู่ลู่

บทที่ 730 ความยึดติดในใจของจ้าวลู่ลู่

พ่อจ้าวพอได้ยินคำพูดของไน่เหอ อารมณ์อยากฆ่าคนก็พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดทันที

แต่เพียงครู่เดียวเขาก็ข่มมันไว้ แสร้งดุด่าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เด็กคนนี้พูดจาเพ้อเจ้ออะไร? รีบโทรแจ้ง 120 เร็วเข้า อย่าถ่วงเวลารักษาแม่แกนะ"

ไน่เหอยืนนิ่งไม่ไหวติง น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้นว่า "คุณแน่ใจนะว่าจะให้โทรหา 120 ไม่ใช่ 110?"

สีหน้าของพ่อจ้าวทะมึนลงทันควัน ไอสังหารแผ่พุ่งออกมาจากดวงตา

"จ้าวลู่ลู่ ฉันเป็นพ่อแกนะ! นี่แกกำลังทำอะไร? คิดจะยัดข้อหาให้ฉันหรือไง?"

ไน่เหอมองโหงวเฮ้งเขาอีกแวบหนึ่ง หยิบมือถือขึ้นมากดหมายเลข 1, 1, 0 ต่อหน้าต่อตาพ่อจ้าวแล้วกดโทรออก

"ที่นี่เกิดคดีฆาตกรรมค่ะ ใช่ค่ะ ฆาตกรยังอยู่ในที่เกิดเหตุ" จังหวะที่ไน่เหอพูดประโยคนี้ เป็นจังหวะเดียวกับที่พ่อจ้าวพุ่งเข้ามาแย่งโทรศัพท์ จึงถูกไน่เหอถีบจนล้มคว่ำ แล้วใช้เท้าเหยียบซ้ำเอาไว้

"วางใจเถอะค่ะ ตอนนี้ฉันปลอดภัยดี ที่อยู่คือเขต XX ถนน XX หมู่บ้านวิลล่า XX บ้านเลขที่ XXXX ค่ะ ได้ค่ะ ฉันจะรอพวกคุณมา"

เท้าของไน่เหอเหยียบลงบนจุดชีพจรที่ทำให้เกิดอาการชาของพ่อจ้าว เขาพยายามจะดิ้นรนขัดขืนแต่แม้แต่แขนก็ยังยกไม่ขึ้น ทำได้เพียงคำรามด้วยความโกรธแค้นอย่างหมดหนทาง

"นังลูกทรพี! ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"

ไน่เหอรำคาญเสียงหนวกหูของเขา กำลังคิดอยู่ว่าจะแปะยันต์ห้ามพูดใส่เขาดีไหม ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งขึ้นบันได ตามมาด้วยเสียงตวาดลั่น

"จ้าวลู่ลู่ ปล่อยพ่อฉันนะ!"

ไน่เหอหันหน้าไปมอง เห็นจ้าวกวางเย่ากำลังพุ่งตรงเข้ามา แต่จู่ๆ ก็เบรกตัวโก่งราวกับนึกอะไรขึ้นได้

แม้จะทั้งร้อนใจทั้งโมโห แต่เขาก็ยังรักษาระยะห่างจากไน่เหอไว้หนึ่งเมตร

"แกรีบปล่อยพ่อเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นต่อให้แกจะเก่งแค่ไหน ฉันก็ไม่ปล่อยแกไว้แน่" จู่ๆ ภาพเหตุการณ์ 1 รุม 7 ก็ผุดขึ้นมาในหัว เขาจึงรีบกลับคำพูดว่า

"แกเชื่อไหมว่าฉันจะแจ้งตำรวจจับแก"

ไน่เหอชี้ไปที่ห้องของพ่อจ้าวและแม่จ้าว "นายเข้าไปดูข้างในก่อน แล้วค่อยออกมาสั่งให้ฉันปล่อยเขา"

จ้าวกวางเย่ามองไน่เหอที มองพ่อตัวเองที สุดท้ายก็เลือกเดินเข้าห้องไป เข้าไปดูแวบหนึ่งก็เดินกลับออกมา

"ฉันดูแล้ว แกรีบปล่อยพ่อฉันสิ!"

ไน่เหอไม่ได้ยินเสียงกรีดร้อง ก็รู้ทันทีว่าเขายังไม่เห็นศพแม่ตัวเอง จึงเอ่ยปากเตือนว่า "ในห้องน้ำน่ะ เข้าไปดูหรือยัง?"

จ้าวกวางเย่าถลึงตาใส่ไน่เหอด้วยความรำคาญ หันหลังกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง ครู่ต่อมาก็มีเสียงตะโกน "อ๊าก" ดังลั่น แล้วเขาก็วิ่งหน้าตื่นออกมา

มือทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด เห็นได้ชัดว่าเขาไปสัมผัสโดนศพและตรวจสอบอาการของแม่มาแล้ว

สายตาที่เขามองมาที่ไน่เหอ เต็มไปด้วยความเคียดแค้นอย่างไม่ปิดบัง

"จ้าวลู่ลู่ แกบ้าไปแล้วเหรอ? แค่ตบตีคนยังไม่พอ แกยังกล้าฆ่าคนอีก! แกฆ่าแม่ฉัน! ฉันไม่มีวันปล่อยแกไว้แน่!"

พูดจบ เขาก็ใช้นิ้วที่สั่นเทาเตรียมจะกดโทรศัพท์แจ้งตำรวจ

"แม่แกถูกพ่อแกฆ่าต่างหาก"

เขาไม่เชื่อคำพูดของไน่เหอเลยสักนิด จึงไม่หยุดนิ้วที่กำลังกดปุ่ม

ทว่าสายยังไม่ทันจะติด ก็เห็นตำรวจวิ่งกรูกันขึ้นมาบนชั้นสองเสียก่อน

"ใครเป็นคนแจ้งความ"

"ฉันแจ้งเองค่ะ" ไน่เหอก้มตัวลงตบไหล่พ่อจ้าวเบาๆ แอบแปะยันต์พูดความจริงใส่เขาหนึ่งแผ่น แล้วค่อยชักเท้ากลับ ถอยหลังออกมาสองก้าว

"คุณตำรวจคะ ศพอยู่ในห้อง ส่วนเขาคนนี้คือฆาตกร"

เมื่อเผชิญหน้ากับการสอบสวนของตำรวจ เดิมทีพ่อจ้าวตั้งใจจะบอกว่าเมียของเขาลื่นล้มเอง ยังไงเสียก็ตายในห้องน้ำ ซึ่งไม่มีกล้องวงจรปิด ขอแค่เขาไม่ยอมรับ ก็จะกลายเป็นแค่อุบัติเหตุ

แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่า คำพูดที่หลุดออกมาจากปากจะเป็น "มันด่าผมไม่หยุด ผมโมโหจัดเลยผลักมันไปทีหนึ่ง ผมก็นึกไม่ถึงว่ามันจะดวงซวยขนาดนั้น หัวไปกระแทกขอบอ่างอาบน้ำ แล้วก็ขาดใจตายไปเลย"

จ้าวกวางเย่าก้าวถอยหลังไปหลายก้าว จนแผ่นหลังชนติดผนัง ร่างกายทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

พ่อของเขาฆ่าแม่ของเขา เรื่องนี้จะให้เขาทำใจเชื่อได้อย่างไร

เจ้าหน้าที่นิติเวชที่มาพร้อมกับตำรวจเข้าไปตรวจสอบสภาพศพ

ผลการวินิจฉัยเบื้องต้นระบุว่าท้ายทอยของผู้ตายกระแทกเข้ากับอ่างอาบน้ำ กะโหลกศีรษะแตกร้าวอย่างชัดเจน บาดแผลจากการกระแทกค่อนข้างใหญ่และลึก

......

ศพของแม่จ้าวถูกเคลื่อนย้ายออกไป

พ่อจ้าวถูกตำรวจคุมตัวไป

จ้าวกวางเย่าตามขึ้นรถตำรวจไปอย่างคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

ส่วนไน่เหอเดินออกจากบ้านตระกูลจ้าวไปดื้อๆ

เรื่องราวที่บานปลายมาถึงขั้นนี้ ไม่ได้อยู่ในความคาดหมายของเธอเลย

ตอนนั้นที่เธอแปะ 'ยันต์พูดความจริง' ใส่แม่จ้าว ก็เพราะเห็นว่าหล่อนไม่กล้าด่ากราดเพราะเกรงใจอู๋หยวนเจ๋อ เธอแค่อยากให้หล่อนเผยธาตุแท้ออกมา

ส่วนที่แปะ 'ยันต์หายนะ' ก็แค่เพราะตัวเองโดนด่า เลยอยากให้หล่อนโชคร้ายสักหน่อย

แต่กลับคาดไม่ถึงว่ายันต์พูดความจริงจะทำให้หล่อนด่าพ่อจ้าวไม่หยุดปาก และคาดไม่ถึงว่าพ่อจ้าวจะลงไม้ลงมือ...

ในเมื่อตอนนี้แม่จ้าวตาย พ่อจ้าวติดคุก ด้วยสันดานเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อของจ้าวกวางเย่า ทรัพย์สมบัติของตระกูลจ้าวจะรักษาไว้ได้หรือไม่ก็สุดจะรู้ แต่นั่นก็ไม่เกี่ยวกับไน่เหออีกต่อไป

เพราะภารกิจเกี่ยวกับตระกูลจ้าว ได้สำเร็จลุล่วงเกินเป้าหมายไปแล้วในอีกรูปแบบหนึ่ง

......

ตอนที่ไน่เหอเดินทางออกจากเมืองนี้ อู๋หยวนเจ๋อกำลังชนแก้วร่ำสุราอยู่กับฉินเหมี่ยน

ฉินเหมี่ยนไม่ได้ถามอะไร เพียงแค่นั่งดื่มเป็นเพื่อน

แต่คนเมาอย่างอู๋หยวนเจ๋อนั้นไม่ต้องรอให้ถาม ก็พรั่งพรูเรื่องที่เมื่อตอนกลางวันโดนตบอีกฉาด และเรื่องที่ถูกปฏิเสธไม่ยอมคืนดีออกมาเองจนหมดเปลือก

ฉินเหมี่ยนฟังจบ มุมปากก็ค่อยๆ ยกขึ้น ส่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ

"นายขำอะไร? นายกำลังเยาะเย้ยฉันเหรอ?" อู๋หยวนเจ๋อปาแก้วเหล้าในมือลงพื้นแตกกระจาย

"คนอย่างนายที่วันๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ มีสิทธิ์อะไรมาหัวเราะเยาะฉัน!"

มือที่ถือแก้วของฉินเหมี่ยนสั่นไหวเล็กน้อย เหล้ากระฉอกออกมาสองสามหยด แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว เพียงแต่มองไปที่อู๋หยวนเจ๋อ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่มีเลศนัย

"นายเทียบกับฉันไม่ได้หรอก ฉันเที่ยวผู้หญิงทุกวันก็จริง แต่ของฉันมันมีป้ายราคาชัดเจน ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ แต่ของนายมันไม่เหมือนกัน จ้าวลู่ลู่เป็นผู้หญิงดีๆ ที่ใสซื่อบริสุทธิ์ เธออยู่กับนายมาตั้งกี่ปี นายลองพูดมาสิ"

เขาดื่มเหล้าจนหมดแก้ว แล้วโยนแก้วเปล่าทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ

"วัยสาวของผู้หญิงมีอยู่กี่ปีกันเชียว จ้าวลู่ลู่ทุ่มเทให้นายไปจนหมดหน้าตัก นายผลาญช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเธอ เสพสุขกับการดูแลเอาใจใส่ของเธอ แต่กลับบอกว่าจะไม่แต่งงานกับเธอ"

เขาแค่นเสียงฮึในลำคอ "หยวนเจ๋อ ที่เธอตบนายแค่ฉาดเดียว ฉันยังว่าน้อยไปด้วยซ้ำ"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืน เดินตรงไปที่ประตูห้อง

"พูดตามตรงนะ ชีวิตเสเพลเมาหัวราน้ำ ฟุ้งเฟ้อไปวันๆ แบบนี้ ฉันก็เบื่อเต็มทนแล้ว ฉันกะว่าจะออกเดินทางรอบโลก เผื่อจะเจอผู้หญิงที่รักฉันหมดหัวใจเหมือนที่จ้าวลู่ลู่รักนายบ้าง"

ตอนเดินพ้นประตูไปแล้ว เขาก็ทิ้งท้ายไว้อีกประโยคว่า "แต่ฉันไม่เหมือนนายนะ ถ้าฉันเจอผู้หญิงแบบนั้น ฉันจะแต่งงานพาเธอมาเป็นเมียแน่นอน"

จนกระทั่งฉินเหมี่ยนหายลับไปจากสายตา อู๋หยวนเจ๋อถึงเพิ่งจะได้สติ ตะโกนไล่หลังไปว่า "แกหมายความว่าไง! แกเข้าข้างใครกันแน่! แกยังเป็นเพื่อนฉันอยู่ไหมวะ! แม่งเอ๊ย!"

ด้วยความโมโหสุดขีด เขาคว้าขวดเหล้าและแก้วเหล้าในห้องขว้างปาจนแตกกระจายเละเทะ

หลังจากเดินออกจากห้องวีไอพี พอเจอสาวสวยที่เข้ามานัวเนีย ด้วยความอยากประชดชีวิต เขาจึงหิ้วหล่อนไปที่โรงแรม

ทว่าคืนนั้น ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะพยายามเล้าโลมแค่ไหน ตรงนั้นของเขาก็เหมือนก้อนเนื้อตาย ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองโดยสิ้นเชิง