บทที่ 710 ความยึดติดในใจของจ้าวลู่ลู่

บทที่ 710 ความยึดติดในใจของจ้าวลู่ลู่

เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คุณยายไม่รับสาย แต่เสียงเรียกเข้านั้นดังหนวกหูจนท่านรำคาญ ไน่เหอเห็นดังนั้น จึงยื่นมือไปกดปุ่มปิดเสียงให้ทันที

"ให้หนูเห็นเรื่องน่าขายหน้าเสียแล้ว คนที่โทรมาคือลูกชายยายเอง ส่งเขาไปเรียนเมืองนอกตั้งแต่หลายปีก่อน พอจบเขาก็อยู่เมืองนอกยาวเลย แต่งงานมีลูกแล้ว แต่มีเวลากลับมาน้อยมาก"

คุณยายถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างจนปัญญา

"เวลาปกติก็ช่างเถอะ แต่ยายคิดไม่ถึงว่า ตอนพ่อเขาเสีย เขาจะไม่กลับมา

ต่อให้ตอนนั้นพ่อเขาจะจากไปกะทันหัน เขาที่เป็นลูกชายกลับมาดูใจครั้งสุดท้ายไม่ทัน แต่มันจะกลับมาช่วยจัดการงานศพหน่อยไม่ได้เชียวหรือ?

พูดกันตามตรงก็คือความผูกพันมันจืดจางไปแล้ว แต่ยายก็ปลงได้แล้วล่ะ ถือซะว่าไม่ได้คลอดมันออกมา ต่อไปถ้ายายตาย ก็จะไม่แจ้งข่าวบอกมันเหมือนกัน"

ไน่เหอฟังคุณตาก่นด่าลูกทรพีคำแล้วคำเล่า มองดูคุณยายที่แม้จะแสดงออกว่าปล่อยวาง แต่ก็ไม่อาจปิดบังความโศกเศร้าได้

จู่ๆ เธอก็เอ่ยถามขึ้นว่า "คุณยายอยากเจอคู่ชีวิตของคุณยายไหมคะ?"

คำพูดของไน่เหอทำให้คุณยายชะงักไป และทำให้ป้าหวังที่อยู่ข้างๆ หน้าถอดสีทันที

เมื่อกี้เธอยังคิดว่าแม่หนูนี่จิตใจดีแท้ๆ คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะพูดจาแบบนี้ออกมา

คุณตาจากไปแล้ว การไปเจอเขาไม่เท่ากับแช่งให้คนไปตายหรอกหรือ?

แต่คุณยายกลับไม่ได้คิดมากขนาดนั้น เพียงแค่ยิ้มแล้วพยักหน้า

พูดออกมาประโยคหนึ่งว่า "อยากเจอสิจ๊ะ"

"งั้นก็เจอเขาเถอะค่ะ"

ไน่เหอพูดจบก็หยิบยันต์ออกมาแผ่นหนึ่ง แปะลงบนหน้าผากของคุณยาย

ป้าหวังไม่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไร พอเห็นเธอลงมือก็รีบจะเข้ามาขวาง แต่ยังไม่ทันจะโดนตัวไน่เหอ ก็ได้ยินคุณยายตะโกนขึ้นมาว่า "เหล่ากู้!"

ป้าหวังชะงักฝีเท้า มองคุณยายร้องไห้เงียบๆ ใส่ความว่างเปล่าด้วยความประหลาดใจ ดูท่าทางแบบนั้น ก็เหมือนกับได้เห็นสามีที่ตายไปแล้วจริงๆ

ฝ่ายคุณตาที่ไม่มีใครมองเห็นมาโดยตลอด ตอนนี้เห็นภรรยาจ้องมองมาที่ตนเขม็ง แถมยังเรียกชื่อตน ก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด แล้วลองหยั่งเชิงถามดูว่า "คุณมองเห็นผมเหรอ?"

คุณยายมองเขา น้ำตาไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก พยักหน้าหนักแน่นพร้อมเสียงสะอื้น เค้นเสียงตอบออกมาอย่างยากลำบากว่า "เห็น"

ร่างกายโปร่งแสงของคุณตาไหววูบไปมาเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น เขาค่อยๆ ยกมือยื่นไปหาคุณยาย แต่ก่อนที่จะสัมผัสโดนตัว จู่ๆ ก็ตระหนักอะไรบางอย่างได้ จึงหยุดการกระทำนั้นกะทันหัน

ไน่เหอเห็นดังนั้น ก็รู้ว่าคุณตารู้ความเหมาะสม จึงวางใจเดินออกมา

ป้าหวังรีบเดินตามหลังเธอมาติดๆ กระซิบถามเธอว่า "แม่หนู ในบ้านหลังนี้มีผีอยู่จริงๆ เหรอ?"

ไน่เหอมองป้าหวังที่ทำหน้าตื่นตระหนกด้วยรอยยิ้ม "ป้ากลัวเหรอคะ?"

ป้าหวังพยักหน้าก่อน แล้วก็ส่ายหน้า ถึงค่อยเอ่ยปากอธิบาย "ถ้าเป็นผีตนอื่น ป้าคงกลัว แต่คุณตาเป็นคนที่คุณนายคิดถึงและคะนึงหาทุกวัน ป้าก็เลยไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่"

ไน่เหอยิ้มให้เธอ พูดปลอบใจว่า "วางใจเถอะค่ะ เขาแค่เป็นห่วงคู่ชีวิตไม่หาย ถึงได้ยังวนเวียนอยู่บนโลกมนุษย์ ถึงตัวเขาจะมีไอหยิน แต่มีฉันอยู่ จะไม่กระทบต่อสุขภาพของพวกป้าแน่นอน"

"ขอบใจนะแม่หนู"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

ไน่เหอพูดจบก็กลับเข้าห้องไป

ส่วนป้าหวังยืนอยู่บนบันได มองดูสายตาจดจ่อแน่วแน่ของคุณยายจากไกลๆ และใบหน้าที่เปื้อนยิ้มทั้งน้ำตา ก็ยิ้มออกมาด้วยความปลื้มปิติ

ผีมีอะไรน่ากลัวกันล่ะ นั่นคือคนที่เจ้านายของเธอเฝ้าคิดถึงเชียวนะ

......

ช่วงมื้อเย็น ตอนที่ไน่เหอลงมาข้างล่าง บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส ล้วนเป็นของตอบแทนที่คุณยายใช้ขอบคุณเธอ ที่ทำให้ท่านได้เจอกับสามี

เห็นคุณตาทำหน้าอยากกิน ไน่เหอก็เลือกกับข้าวที่เขาบ่นพึมพำว่าอยากกินออกมาสองสามอย่าง ตักใส่จานแยกไว้ แล้วจุดธูปให้สามดอก

คุณยายเห็นสามีทำท่าทางกินอย่างมีความสุข ก็ดึงมือไน่เหอไว้ไม่ยอมปล่อย พร่ำพูดขอบคุณเธอไม่หยุดปาก

ไน่เหอน้อมรับคำขอบคุณทั้งหมดด้วยความยินดี

คำพูดจำพวกคนกับผีอยู่ร่วมกันไม่ได้ เธอไม่ได้พูดออกไป

เธอมีความสามารถปกป้องพวกท่านไม่ให้ไอหยินแทรกซึมเข้าร่างกาย แถมอายุขัยของเธอบนโลกนี้ ก็ยาวนานกว่าคุณยายอยู่บ้าง

งั้นก่อนที่คุณยายจะหมดอายุขัย ให้ตาแก่จอมพูดมากตนนั้นอยู่เป็นเพื่อนท่านจนวาระสุดท้ายของชีวิตก็แล้วกัน

ถึงเวลานั้น ค่อยเดินทางไปปรโลกพร้อมกัน จะเป็นอะไรไปล่ะ

......

และคุณยายที่ได้เจอกับสามีแล้ว เมื่อลูกชายโทรมาอีกครั้ง คำปฏิเสธก็แข็งกร้าวกว่าก่อนหน้านี้มาก

ถึงขั้นประกาศตัดขาดความสัมพันธ์แม่ลูก

ไม่ต้องการการเลี้ยงดูและดูแลจากลูกชายคนนี้ และจะไม่ทิ้งทรัพย์สมบัติไว้ให้เขาด้วย

ครั้งนี้ หลังจากวางสาย คุณยายก็จัดการบล็อกเบอร์มือถือลูกชายทันที

แน่นอนว่า ไน่เหอเป็นคนช่วยจัดการให้

......

และผู้ชายที่ตอนพ่อแท้ๆ เสียชีวิต อ้างว่างานยุ่งจนกลับประเทศไม่ได้คนนี้ หลังจากถูกแม่บล็อกเบอร์ได้สามวัน ก็รีบบึงกลับมาที่บ้าน

ไม่เพียงแต่เขากลับมา ยังพาลูกมาด้วยสองคน

คนโตสิบสี่ขวบ คนเล็กแปดขวบ

นี่เป็นครั้งแรกที่คุณยายได้เห็นหลานชายของตัวเองในชีวิตจริง

ครั้งล่าสุดที่เห็นผ่านวิดีโอคอล ก็เป็นเรื่องเมื่อหลายปีก่อนแล้ว

ลูกชายของเธอมักบอกเสมอว่าเด็กๆ โตแล้ว ไม่ยอมคุยวิดีโอคอล ตนเป็นผู้ปกครอง จะไปบังคับลูกทำเรื่องที่ไม่อยากทำไม่ได้

ก่อนหน้านี้ลูกชายกลับมาในประเทศไม่กี่ครั้ง ก็ไม่เคยพาลูกกลับมาด้วย ใช้เหตุผลเดิมนี้ตลอด

เด็กไม่เต็มใจ บังคับไม่ได้

ทว่าตอนนี้เมื่อมองดูเด็กสองคนที่ล้วนทำหน้าตาไม่เต็มใจ คุณยายพลันรู้สึกขบขันขึ้นมา

ที่แท้ ไม่ใช่ว่าบังคับไม่ได้ แต่เป็นเพราะความคิดที่เธอและสามีอยากเจอหลาน มันไม่สำคัญต่างหาก

ตอนนี้พอได้ยินว่ามรดกจะไม่ได้แล้ว นี่ก็พาลูกสองคนกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ?

ผู้ชายคนนั้นบอกให้ลูกสองคนเรียกคุณย่า

เด็กชายสองคนพูดภาษาจีนไม่ได้อย่างเห็นได้ชัด สำเนียงที่เปล่งออกมาฟังดูแปร่งหูพิลึกพิลั่น

พอเรียกเสร็จ สองคนนั้นก็คุยกันเอง

คุณยายกับป้าหวังฟังไม่รู้เรื่องว่าพวกเขาพูดอะไรกัน

แต่ไน่เหอที่เพิ่งเดินลงมาจากชั้นบน กลับฟังออก

พวกเขาบอกว่าบ้านที่นี่ตั้งติดๆ กัน เหมือนกรงนก บอกว่าบ้านตกแต่งเชยระเบิด ไม่ชอบเลยสักนิด บอกว่าย่าหน้าตาแก่เกินไป ดูเหมือนใกล้จะตายแล้ว...

ส่วนพ่อของพวกเขา ฟังออกทุกอย่าง แต่กลับไม่พูดโต้แย้งเลยสักคำ

เห็นชัดว่าเห็นด้วยกับคำพูดของลูก

ไน่เหอก้าวเท้าลงบันได ไปนั่งลงข้างกายคุณยาย

"ที่บ้านมีแขกมาเหรอคะ?"

เธอยังไม่ทันรอให้คุณยายแนะนำ ก็พูดต่อว่า "พวกเขาเป็นใครคะ? ไร้การอบรมสั่งสอนสิ้นดี มาเป็นแขกบ้านคนอื่น ไม่เพียงรังเกียจว่าบ้านทั้งเล็กทั้งเชย ยังแช่งว่าคุณยายใกล้จะตายแล้ว..."

คุณยายหน้าขรึมลงทันที

คุณตาเองก็โกรธจนหนวดกระดิก จ้องตาเขม็ง ตะโกนด่าลูกชายกับหลานชายสาดเสียเทเสีย น่าเสียดายที่พวกเขามองไม่เห็นแก และยิ่งไม่ได้ยินเสียงด่าของแก

ลูกชายของคุณยาย ใช้สายตาพิจารณามองไน่เหออยู่ครู่ใหญ่ ถึงได้เอ่ยปากเตือนว่า "เธอสินะที่ยุยงให้แม่ตัดขาดความสัมพันธ์กับฉัน? ครั้งนี้ฉันกลับมาจะทำเรื่องย้ายถิ่นฐานให้แม่ พาแม่ไปอยู่กับฉันที่ต่างประเทศ! ส่วนเธอ ฉันไม่สนว่าเธอเป็นใคร มีจุดประสงค์อะไร ตอนนี้ เชิญเธอออกไปจากบ้านฉันซะ!"

คุณยายที่ได้ยินหลานชายพูดว่าตัวเองใกล้ตายยังไม่แสดงท่าทีโกรธเคือง พอได้ยินลูกชายว่าไน่เหอ ก็ตบโต๊ะดังปังทันที

"แกหุบปากเดี๋ยวนี้! เรื่องตัดขาดความสัมพันธ์ไม่เกี่ยวกับลู่ลู่ เป็นพ่อแกต่างหากที่สั่ง! ถ้าแกไม่เชื่อ ก็ให้พ่อแกบอกกับแกด้วยตัวเองเลย!"