บทที่ 685 ความยึดติดในใจของเจิงหรันหรัน

ตอนที่ไน่เหอมาถึง สิ่งที่เห็นคือทหารรับจ้างที่ถือปืน และคนเหล่านั้นที่กำลังถูกปืนจ่อ

สำหรับคนธรรมดาแล้ว ปากกระบอกปืนที่มืดมิดนั้นสร้างแรงกดดันที่ไม่อาจดูแคลนได้ บางคนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ลงไปกองกับพื้นจนพูดอะไรไม่ออก

บางคนพอเห็นไน่เหอ ก็ตะโกนลั่น "เธอมาแล้ว เธอมาแล้ว"

ยังมีคนตะโกนอีกว่า "เจ๊เจิงรีบหนีไป!" "ไม่ต้องห่วงพวกเรา"

ไน่เหอมองเจ้าแว่นและเจ้าอ้วนที่บอกให้เธอรีบหนี เผยรอยยิ้มปลอบโยน

ไม่เสียแรงที่ก่อนหน้านี้ เธอรับปูสองตัว แล้วให้บะหมี่แห้งไปสองห่อ ให้พวกเขาได้กินอิ่มหนึ่งมื้อ

เธอละสายตากลับมา มองไปที่ผู้ชายสวมชุดสูทสีขาวสะดุดตาที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งกำลังจ้องเขม็งมาที่เธอ

"คุณหาฉันเหรอ?"

สายตาของคุณชายจงจับจ้องที่ไน่เหอตั้งแต่เธอปรากฏตัว ไม่ละไปไหนเลย

เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงแบบนี้มาก่อน เห็นปืนจริงกระสุนจริงมากมายขนาดนี้ ก็ยังไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

เขาไม่เคยเชื่อว่าจะมีใครที่ไม่กลัวอะไรเลยจริงๆ

ในความคิดของเขา ขอแค่เป็นคน ย่อมต้องมีจุดอ่อน ย่อมต้องเผยด้านที่เปราะบางออกมา

เมื่อมองเด็กสาวที่สงบนิ่งตรงหน้า ในส่วนลึกของจิตใจเขาก็เกิดแรงกระตุ้นที่ไม่อาจระงับได้

เขาอยากจะฉีกกระชากหน้ากากความสงบนิ่งของเด็กสาวคนนี้ทิ้ง เขาอยากจะทุบกระดูกสันหลังของผู้หญิงคนนี้ให้แตกละเอียด อยากเห็นความเปราะบางที่เธอซ่อนไว้ อยากได้ยินเสียงร้องขอชีวิตด้วยความเจ็บปวด อยากให้เธอหมอบกราบอยู่แทบเท้าเขาเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง

พอคิดถึงตรงนี้ ทุกเซลล์ในร่างกายของเขาก็กู่ร้องตะโกนก้องว่าต้องพิชิตเธอให้ได้

……

ไน่เหอสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

เห็นท่าทางที่จู่ๆ อะดรีนาลีนก็พุ่งพล่าน กลายเป็นตื่นเต้นและคึกคักของเขา ไน่เหอก็รู้สึกงุนงงมาก

ไม่เข้าใจว่าเขาจะมโนไปเองคนเดียวทำไมนักหนา

แต่สายตานั้นของเขา ทำให้ไน่เหอเกิดความรู้สึกอยากจะจิ้มลูกตาเขาให้บอด

เมื่อมีความคิดนี้ เธอก็พูดออกมาตรงๆ

"มองอีกจะควักลูกตาคุณออกมา"

คุณชายจงในชุดสูทสีขาวชะงักไปก่อน จากนั้นก็หัวเราะเสียงต่ำ นิ้วของเขาชี้ไปที่ทหารรับจ้างถือปืนพวกนั้น "เธอไม่กลัวเหรอ?"

ไน่เหอไม่ตอบ ยกเท้าเดินตรงไปทางเขา เหมือนใช้การกระทำบอกเขาว่า ตัวเองไม่กลัว

ส่วนคุณชายจงที่เดิมทีมีท่าทางมั่นใจราวกับถือไพ่เหนือกว่า ท่าทางเหล่านั้นหายวับไปในพริบตา เขารีบไปหลบหลังทหารรับจ้างอย่างลนลาน

ปลายกระบอกปืนของทหารรับจ้างก็เล็งไปที่ไน่เหอทันที

แต่ไน่เหอทำเหมือนมองไม่เห็น เดินหน้าต่อ ฝีเท้าไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย

"อย่าขยับ! เดินอีกก้าวฉันยิงแน่"

ในชั่วขณะที่เขากดไกปืน ข้อมือถูกหินใสเหมือนคริสตัลกระแทกใส่ เสียง 'กร๊อบ' ดังสนั่นทันที

มือที่ถือปืนห้อยตกลงอย่างหมดแรง ปืนในมือก็ร่วงหล่นตามลงไป

ทหารรับจ้างคนนั้นมองมือที่บิดเบี้ยวผิดรูปของตัวเอง ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา เมื่อเงยหน้ามองไน่เหออีกครั้ง ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด

ไม่ใช่แค่เขา คนอื่นๆ อีกหลายคนก็หันกระบอกปืนเล็งไปที่ไน่เหอด้วยสีหน้าระแวดระวัง

พวกเขาล้วนเป็นคนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างมืออาชีพ ประสาทสัมผัสเรื่องพลังนั้นไวมาก ดังนั้นพวกเขารู้ดีว่า การจะกระแทกกระดูกมือคนให้หักได้ง่ายๆ แบบนี้ ต้องใช้แรงมหาศาลขนาดไหน แม้แต่พวกเขาที่เป็นผู้ชายอกสามศอกยังทำไม่ได้ เด็กสาวตรงหน้าทำได้อย่างไร

อย่างไรก็ตาม พวกเขาแค่ระวังตัว ไม่ได้รู้สึกกลัว เพราะน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ พวกเขามีคนเยอะขนาดนี้ ปืนเยอะขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชายจงสั่งห้ามยิงให้ตาย ป่านนี้พวกเขาจัดการเธอได้แล้ว

ในจังหวะที่ปืนทุกกระบอกหันไปทางไน่เหอ คนที่เดิมทีถูกปืนจ่อ ก็เกิดความคิดที่จะหนีทันที

ในมุมมองของพวกเขา คนพวกนี้มาตามหาผู้หญิงคนนี้ ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้มาแล้ว พวกเขาแค่อาศัยจังหวะที่คนกลุ่มนี้เผลอ แอบหนีไปก็พอ

แต่คนแรกที่เป็นแกนนำวิ่งหนี เพิ่งวิ่งไปได้ไม่ถึงสองก้าว หลังเสียงปืนดังขึ้น กลางหลังด้านซ้ายก็มีดอกไม้เลือดบานสะพรั่ง

จากนั้นก็ล้มคว่ำลงกับพื้นดัง "ตุบ" ร่างกระตุกเพียงครั้งเดียวแล้วแน่นิ่งไป

คนอื่นเห็นแบบนั้นก็เข่าอ่อนยวบ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ เอามือกุมหัวเหมือนตัวประกันที่เจอโจรปล้นธนาคาร

คนยิงหันไปมองไน่เหอ ในดวงตาแฝงแววท้าทายและตักเตือน แต่ในวินาทีถัดมา เขารู้สึกเพียงเงาดำวูบผ่านหน้า หนูตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งกระโจนขึ้นไปเกาะบนข้อมือเขา

ความคิดแรกของเขาคือ หนูบนเกาะนี้ไม่กลัวคนเลยแฮะ

ความคิดที่สองคือ จะใช้มือจับมันออกไป หรือจะสะบัดมันออกไปดี

ความคิดที่สามยังไม่ทันได้คิด เขารู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือ แล้วมือของเขาก็หายไป เหลือเพียงข้อมือที่ขาดสะบั้นเลือดไหลโชก

เขามองมือที่เลือดพุ่งกระฉูดของตัวเอง ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

คนอื่นๆ ได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเขา และเห็นสภาพมือของเขา ต่างก็ตกใจ

พวกเขายืนอยู่ด้วยกันเยอะขนาดนี้ กลับไม่รู้เลยว่ามือของคนข้างๆ ขาดไปตอนไหน และขาดได้อย่างไร

ทุกคนตื่นตัวระวังภัยขั้นสูงสุดทันที เพราะในเมื่อคนข้างกายมือขาดไปได้อย่างเงียบเชียบ พวกเขาก็อาจจะหัวหลุดจากบ่าได้โดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

พวกเขาเอาตัวบังคุณชายจงไว้ตรงกลาง สายตากวาดมองไปทั่วเหมือนเรดาร์

ยังมีคนก้มลงมองหาชิ้นส่วนมือที่ขาด

แต่ไม่มี

บนพื้นมีแต่เลือด

มีคนพยายามช่วยเขาห้ามเลือด แต่ต่อให้ยกมือสูง รัดข้อมือแน่นก็ไม่มีประโยชน์อะไร

"ช่างเถอะ เปล่าประโยชน์"

เหงื่อเม็ดโป้งผุดเต็มหน้าผาก ร่างกายเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ต่อให้เขาเคยผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน แต่เมื่อเห็นกระดูกสีขาวโพลนที่รอยตัด และเลือดที่พุ่งออกมาเหมือนน้ำพุ กำแพงจิตใจของเขาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

เขาเข้าใจดีว่า บนเกาะที่ไร้เครื่องมือแพทย์แบบนี้ แขนขาดก็ไม่ต่างอะไรกับตาย

และด้วยนิสัยของคุณชายจง ไม่มีทางให้เขาที่อยู่ในสภาพทุลักทุเลแบบนี้ ขึ้นเครื่องบินกลับไปแน่

เขาเจ็บมาก ร่างกายเริ่มเย็นเฉียบเพราะเสียเลือด กัดฟันมองเพื่อนร่วมทีม "ไหนๆ ก็ต้องตาย ใครช่วยสงเคราะห์ให้ฉันไปสบายๆ ที"

คนอื่นหันไปมองคุณชายจงในชุดสูทสีขาว

ส่วนคุณชายจงที่ยืนอยู่ด้านหลังพวกเขา ตอนนี้ยืนทื่อเป็นไก่ไม้ไปแล้ว

เมื่อกี้ที่เห็นลูกน้องยิงแม่นราวจับวาง เขายังอยากดูว่าผู้หญิงคนนั้นจะมีท่าทีตื่นกลัวบ้างไหม

แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นแขนที่เละเทะจนเลือดเนื้อผสมปนเปของลูกน้องคนนั้น

เขาเพิ่งขึ้นเกาะ ยังไม่ได้ทำบ้าอะไรเลย ก็เสียคนไปสองคนแล้ว

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

พร้อมกันนั้นเขาก็ถามสิ่งที่ทุกคนสงสัยออกมา

"มือนายหายไปได้ยังไง?"

คนเจ็บหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกตอบว่า "หนูกัด"

ก่อนที่เขาจะตอบ ทุกคนก็คิดถึงความเป็นไปได้นี้ แต่เมื่อกี้ไม่มีใครเข้าใกล้ และไม่มีสัตว์ร้าย... สิ่งเดียวที่พอนึกออกคือปืนระเบิดใส่ แต่ก็ถูกปัดตกไปทันที เพราะปืนระเบิดอาจทำให้กระดูกมือแตก ฉีกขาด หรือโดนลวก แต่ปกติแล้วไม่น่าจะระเบิดจนมือหายไปทั้งมือ

ยิ่งไปกว่านั้น บนพื้นไม่มีแม้แต่เศษเนื้อเศษกระดูก

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า จะได้คำตอบแบบนี้

คุณชายจงไม่เชื่อ เขาแค่นหัวเราะ "หนูบ้าอะไรจะกัดมือขาดได้? มิกกี้เมาส์รึไง!"