บทที่ 633 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)
บทที่ 633 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)
“พวกเธอนี่ยังไงกันแน่! ฮ่ะ! เห็นยัยนี่หงอหน่อยก็รังแกเอาๆ ใช่ไหม” ความหงุดหงิดที่อัดอั้นอยู่ในใจของหวงหงเฟยเหมือนหาทางระบายได้ พ่นคำด่าใส่เด็กสาวสี่คนนั้นชุดใหญ่
“ใครให้สิทธิ์พวกเธอค้นกระเป๋าคนอื่น? แล้วตาข้างไหนของพวกเธอเห็นยัยนี่ขโมยเงิน? ลูกแก้วบนหน้าถ้ามีไว้แค่ประดับ ก็ควักออกมาบริจาคซะ!”
“เงินฉันหาย ฉันก็ต้องหา การค้นกระเป๋าหล่อนเพราะหล่อนจน ใครๆ ก็รู้ คนที่น่าสงสัยที่สุดว่าจะขโมยก็คือหล่อนนั่นแหละ”
“เธอกล่าวหาลอยๆ คิดว่าตัวเองเป็นใคร! มีหลักฐานไหม? ไม่มีก็หุบปาก เป็นหมาบ้าหรือไง เที่ยวกัดคนไปทั่ว!”
“ทำไมจะไม่มีหลักฐาน ก็เจอเงินแล้วนี่ไง”
หร่วนฉิงที่น้ำตาไหลพราก เงยหน้าขึ้นมาเถียงเสียงสั่น แต่ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด “เธอโกหก นั่นเงินค่าอาหารที่ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ให้ฉันมา”
“ฮ่าๆๆๆ หล่อนบอกว่าเงินนั่นเป็นค่าอาหารที่ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ให้มา พูดออกมาไม่อายปาก ตัวเองเชื่อลงหรือไง”
“พวกหล่อนไม่มีเงินกินข้าว ใครๆ เขาก็รู้กันทั่ว ไม่ใช่แค่หล่อนนะ ทั้งสามคนนั่นแหละ กินข้าวเปล่ากับซุปสาหร่ายไข่ทุกวัน เต้าหู้หมูสับยังไม่มีปัญญาซื้อกิน จะเอาเงินค่าอาหารที่ไหนมาคนละพัน ฮ่าๆๆ...”
“หึ” หัวโจกแก๊งสาวแสบแค่นหัวเราะ
“ตอนแรกที่เจอเงิน ฉันก็กะว่าจะไม่เอาเรื่องให้ใหญ่โต แต่นึกไม่ถึงว่าเธอยังจะตามมาราวีถึงสนามบอล ในเมื่ออยากให้เรื่องใหญ่ งั้นเราไปหาครูกัน ให้ครูตัดสินว่าคนขี้ขโมยอย่างเธอสมควรอยู่ในห้องนี้ต่อไปไหม”
“ฉันไม่ใช่ขโมย”
“ฆาตกรที่ไหนจะยอมรับว่าตัวเองฆ่าคน” คนอื่นๆ หัวเราะเยาะสมทบ
“เชี่ยเอ้ย! พวกมึงอยากเจ็บตัวใช่ไหม!”
“หวงหงเฟย ฉันเตือนนายนะ อย่าแส่เรื่องชาวบ้าน ไม่งั้นฉันจะฟ้องพี่ชายฉันให้มาจัดการนาย!” หัวโจกจ้องหน้าหวงหงเฟย
“หรือคราวที่แล้วพี่ยังซ้อมนายไม่พอ?”
“หุบปาก แล้วเอาเงินคืนหร่วนฉิงมา ไม่งั้นก่อนพี่เธอจะมา ฉันจะซ้อมเธอให้ฟันร่วงหมดปากซะก่อน”
หวงหงเฟยพูดพลางถลกแขนเสื้อ ทำท่าจะเอาเรื่องจริงๆ
เด็กสาวหัวโจกกำเงินในกระเป๋าแน่น หนึ่งพันหยวน จะคืนก็เสียดาย ไม่คืนก็กลัวหวงหงเฟยบ้าเลือดขึ้นมาจะอาละวาดกลางสนามบอลจริงๆ
“เร็วๆ เข้า ก็รู้ว่าฉันไม่เคยถือคติไม่ทำร้ายผู้หญิง”
เด็กสาวคนนั้นล้วงเงินออกมาปาใส่เท้าหร่วนฉิง
“ฝากไว้ก่อนเถอะ ฉันจะไปฟ้องครู”
มองดูแก๊งสาวแสบเดินจากไป หร่วนฉิงทำหน้าเหมือนกินยาขม หันไปมองหวงหงเฟยกับหลี่อิง “ทำไงดี? พวกเขาไปหาครูแล้ว”
“หาก็หาไปสิ เงินของเธอจริงๆ จะกลัวอะไร!”
หลี่อิงกลอกตามองบน หร่วนฉิงนี่มันขี้ขลาดตาขาวจริงๆ
คติประจำใจเธอคือ หมาของเธอ เธอแกล้งได้คนเดียว คนอื่นมาแกล้งถือว่าไม่ไว้หน้า แต่พอเห็นสภาพแหยๆ ของหร่วนฉิงแล้ว ก็อยากจะแถมให้อีกสักสองเท้า
ส่วนหวงหงเฟยที่หงุดหงิดอยู่แล้ว พอเห็นหร่วนฉิงร้องไห้ก็ยิ่งรำคาญ
“พอได้แล้ว หยุดร้อง ร้องไปจะมีประโยชน์อะไร วันๆ เอาแต่ร้องไห้ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้บอกเหรอว่า ข้างนอกอย่าหาเรื่อง แต่ก็อย่ากลัวเรื่อง ถ้าโดนรังแกให้บอกหล่อน? พอดีเลย ถือโอกาสนี้ดูซะว่าหล่อนจะทำยังไง”
...
ระหว่างที่คุยกัน ก็มีเพื่อนวิ่งมาบอกว่าครูเรียกพบ
“ทำไงดี? ฮือๆๆ...”
“หยุดร้องได้แล้ว ร้องไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา”
“ฮือๆๆ... มันกลั้นไม่อยู่นี่นา...”
ทั้งสามคนเดินไปที่ห้องพักครู ก็เจอกับสายตาจับผิดของครูประจำชั้น
“หวงหงเฟย หลี่อิง พวกเธอสองคนเกี่ยวอะไรด้วย! เรื่องของห้องสาม พวกเธอจะเข้าไปยุ่งทำไม!”
หวงหงเฟยทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว ยิ้มให้ครูประจำชั้นตัวเอง “ครูครับ ครูควรถามพวกห้องสามมากกว่า ว่าทำไมชอบมารังแกหร่วนฉิงที่เป็นคนหัวอ่อน”
ครูประจำชั้นของหร่วนฉิง มองหวงหงเฟยด้วยความรังเกียจ แล้วหันมาจ้องหร่วนฉิง “พวกนั้นบอกว่าเธอขโมยเงิน ครูอยากฟังจากปากเธอ เงินนั่นเธอเอามาจากไหน?”
“ผู้อำนวยการให้มาค่ะ ให้พวกเราเอาไว้ซื้อของกินดีๆ ที่โรงเรียน พวกเราสามคนได้เหมือนกัน คนละพัน”
สิ้นคำตอบของหร่วนฉิง หวงหงเฟยกับหลี่อิงก็พยักหน้ายืนยันพร้อมกัน
เด็กสาวข้างๆ หัวเราะเยาะ “ครูคะ พวกมันสามคนแก๊งเดียวกัน ก็ต้องช่วยกันปกปิดอยู่แล้ว เงินนั่นไม่รู้ไปขโมยมาจากไหน”
“เธอหมายความว่าไง!”
“พูดให้มันชัดๆ นะเว้ย!”
“ก็หมายความตามนั้นแหละ ฟังไม่รู้เรื่องก็ช่าง ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบาย!”
“พอได้แล้ว! หุบปากให้หมด” ครูตวาดหยุดสงครามน้ำลาย หันไปมองเด็กสาวที่เงินหาย
“เธอเล่ามาซิ”
“ครูคะ เงินนั่นเป็นเงินแต๊ะเอียของหนู แม่หนูใกล้จะถึงวันเกิดแล้ว หนูเลยเอาเงินมา กะว่าจะซื้อของขวัญวันเกิดให้แม่”
“ใช่ค่ะ เมื่อวานหวังซินก็บอกว่าจะเอาเงินมา ยังให้พวกเราช่วยเลือกของขวัญให้แม่เธออยู่เลย”
“หร่วนฉิง!” เสียงครูเข้มขึ้น
“ครูถามเธออีกครั้ง พูดความจริงมา เงินนั่นของเธอหรือเปล่า?”
หร่วนฉิงสะดุ้งโหยง ตัวสั่นงันงกน่าสงสาร “ของหนูค่ะ ผู้อำนวยการฝากพ่อครัวลุงอ้วนเอามาให้เมื่อเช้า”
“พ่อครัวลุงอ้วนอะไร วันก่อนฉันยังได้ยินหลี่อิงกับหวงหงเฟยคุยกันอยู่เลย ว่าป้าแม่ครัวที่สถานสงเคราะห์ทำกับข้าวเหมือนข้าวหมู อ้าว? หรือเธอไม่ได้อยู่สถานสงเคราะห์เดียวกับพวกนี้? ของพวกนี้เป็นป้าแม่ครัว ของเธอเป็นลุงพ่อครัวเหรอไง”
ครูได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เย็นชาลงอีก “หร่วนฉิง ถ้าเธอไม่พูดความจริง ครูจะโทรหาผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์เดี๋ยวนี้”
“ครูคะ เรื่องจริงค่ะ ลุงพ่อครัวเพิ่งมาเมื่อวาน”
“ฮ่าๆๆ พ่อครัวเพิ่งมาใหม่ก็ให้เงินพวกแกคนละพันเลยเหรอ? พ่อครัวบ้านแกรวยล้นฟ้าหรือไง?” เด็กสาวคนนั้นหัวเราะเหมือนได้ฟังเรื่องตลกที่สุดในโลก แล้วทำหน้าเหยียดหยาม
“โกหกไม่เนียนเลยนะ”
“ใช่ หร่วนฉิงโกหกไม่เป็น ไม่เหมือนพวกเธอ โกหกหน้าตาย” หลี่อิงจ้องหน้าครูประจำชั้นห้องสาม
“ถ้าครูไม่เชื่อ ก็ไม่ต้องถามเซ้าซี้ โทรหาผู้อำนวยการพวกเราเลยสิคะ ให้เขามาอธิบายเอง”
ครูหยิบมือถือ กดเบอร์โทรศัพท์ของสถานสงเคราะห์
วางสายเสร็จ ก็บอกว่าจะโทรหาแม่ของเด็กที่เงินหายด้วย
เด็กสาวที่ทำท่ารอดูเรื่องสนุก พอได้ยินครูจะโทรหาแม่ ก็หน้าเปลี่ยนสีทันที
“ครูคะ อย่าโทรหาแม่หนูนะ”
ครูมองหน้าเธอเงียบๆ
หวงหงเฟยหัวเราะเยาะ “ทำไม? กลัวเหรอ? กลัวว่าพอแม่เธอมา เรื่องโกหกของเธอจะแตกใช่ไหม?”
“นายพูดบ้าอะไร!” เด็กสาวถลึงตาใส่หวงหงเฟย แล้วหันมาอ้อนวอนครู
“ครูคะ ไม่โทรหาแม่ได้ไหมคะ เรื่องจะซื้อของขวัญแม่ยังไม่รู้ ถ้าแม่รู้ ก็ไม่เซอร์ไพรส์สิคะ”