บทที่ 618 ความยึดติดในใจของกู้เจินเจิน (ฟรี)

“คุณคิดแผนไว้แล้วเหรอ?”

“แน่นอน แต่คุณต้องเอาเงินให้ผมก่อน” จ้าวเจิ่งซั่วก้มหน้าครุ่นคิด

“น่าจะต้องใช้สักห้าแสนถึงล้านนึง”

เหมียวรุ่ยเงียบไปครู่ใหญ่ จนขี้บุหรี่ร่วงใส่ต้นขาถึงได้สติ เธอหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะมองจ้าวเจิ่งซั่วด้วยสายตาเหมือนเพิ่งตรัสรู้ “คุณรอจังหวะนี้อยู่สินะ”

“คุณพูดเรื่องอะไร?”

“ถามว่าฉันพูดเรื่องอะไร? ทำไมไม่พูดล่ะว่าคุณทำอะไรลงไป!”

เหมียวรุ่ยขยี้บุหรี่ที่เหลือครึ่งมวนทิ้ง แค่นหัวเราะเย็นชา

“ก่อนหน้านี้ฉันให้คุณหย่า คุณบอกว่าการแต่งงานเป็นฉากบังหน้าดีที่สุด บอกให้ฉันอย่าใจร้อน

ตอนนี้จู่ๆ คุณก็จะหย่า แถมยังบอกว่าเมียคุณรู้เรื่องของเรา คุณต้องยอมออกไปตัวเปล่า

เมียคุณที่เป็นแค่แม่บ้านธรรมดาไม่มีพิษมีภัย อย่างมากก็สืบได้แค่ว่าคุณขึ้นเตียงกับฉัน จะไปรู้เรื่องแต่งบัญชีได้ยังไง?

ฉันเพิ่งจะเข้าใจ ว่าไอ้เรื่องหย่า เรื่องยอมหมดตัว เรื่องฆ่าเมียชิงทรัพย์ อะไรพวกนี้ คือละครฉากใหญ่ที่คุณสร้างขึ้นมาตบตาฉัน คุณแค่อยากหลอกเอาเงินฉัน!”

“เหมียวรุ่ย คุณเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย!” จ้าวเจิ่งซั่วรีบลุกไปนั่งข้างเหมียวรุ่ย ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตีหน้าเศร้า

“ที่ผมยื้อไม่ยอมหย่าเมื่อก่อน ก็เพราะลูกยังเล็ก กู้เจินเจินก็รักลูกปานดวงใจ ถ้าหย่า ผมกลัวจะแย่งสิทธิ์เลี้ยงดูไม่ได้ ก็คุณไม่ยอมมีลูก ผมจะทำยังไงได้ล่ะ?

ถ้าคุณยอมมีลูกให้ผมสักคน ผมทิ้งบ้านนั้นไปนานแล้ว”

เขาดึงเหมียวรุ่ยเข้ามากอด ซบหน้าลงกับไหล่เธอ

“กู้เจินเจินรู้เรื่องแต่งบัญชีได้ยังไง ผมไม่รู้ แต่หล่อนรู้จริงๆ แถมยังเอาเรื่องนี้มาขู่ให้ผมหย่า ถึงขั้นยอมทิ้งลูกเพื่อเงิน

คุณน่าจะรู้จักผมดี ถ้ามีทางเลือก ผมจะยอมยกบ้านยกรถยกเงินให้หล่อนหมดทำไม

เมื่อคืนผมนอนไม่หลับทั้งคืน คิดอะไรได้ตั้งเยอะ จริงๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน คุณดูสิ คุณไม่อยากมีลูก ต่อไปลูกก็มาอยู่กับเรา เท่ากับคุณได้ลูกมาเลี้ยงแบบไม่ต้องเจ็บตัวคลอดเอง

ตอนนี้แกยังเด็ก ซื้อขนมซื้อของเล่นให้หน่อย เดี๋ยวก็ติดคุณ นานๆ ไปคุณก็คือแม่แท้ๆ ของแก แก่ตัวไปแกก็เลี้ยงดูคุณ

ส่วนกู้เจินเจิน ผมเตรียมจ้างคนไปเก็บหล่อนแล้ว”

พูดจบจ้าวเจิ่งซั่วก็ยืดตัวขึ้น ประคองหน้าเหมียวรุ่ย สบตาเธอด้วยแววตาเปี่ยมรัก “ผมรักคุณขนาดนี้ คุณกลับระแวงผม ผมเสียใจจริงๆ นะ”

“จริงเหรอ?”

“จริงยิ่งกว่าทองคำแท่ง ผมชอบคุณมาตั้งนานแล้ว แต่ตอนนั้นคุณโสด ผมแต่งงานแล้ว ผมรู้ตัวว่าไม่คู่ควร เลยไม่กล้าบอกรัก ได้แต่แอบส่งของขวัญ สั่งชานมให้

ผมไม่เคยบอกคุณใช่ไหม ว่าทุกวันที่ได้อยู่กับคุณ ผมรู้สึกเหมือนสวรรค์ประทานพร...”

คำพูดที่เหลือถูกริมฝีปากแดงปิดกั้น ร่างสองร่างบนโซฟาแนบชิดเป็นหนึ่งเดียว

...

ในขณะที่จ้าวเจิ่งซั่วหลอกเงินจากเหมียวรุ่ยได้สำเร็จ ทางด้านเริ่นหยวน คนขับรถฟูลไทม์ ก็ขับรถพาเจ้านายตระเวนไปตามภัตตาคาร ร้านอาหาร และร้านสตรีทฟู้ดต่างๆ

จนกระทั่งวันที่แปดนับจากวันยื่นเรื่องหย่า ไน่เหอมองโหงวเฮ้งเริ่นหยวนปราดเดียว ก็รู้ทันทีว่า จ้าวเจิ่งซั่วเริ่มลงมือแล้ว

“เจ๊ วันนี้อยากไปร้านไหน?”

“เดี๋ยวส่งโลเคชั่นเข้ามือถือ เปิด GPS นำทางไปเลย”

รถมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารตามพิกัด ถึงที่หมายอย่างปลอดภัย อาหารรสชาติกลางๆ ไม่แย่ แต่ก็ไม่อร่อย

อย่างน้อยก็ไม่คุ้มค่าที่จะถ่อมากินไกลขนาดนี้

เดาได้เลยว่า รีวิวดีๆ พวกนั้นคงจ้างหน้าม้ามาปั่น

ออกมาจากร้าน เดินไปที่รถจอดริมถนน มือยังไม่ทันแตะประตูรถ ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งเนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้ารุงรังเหมือนหญ้าแห้ง ถือมีดทำครัววิ่งตรงดิ่งมาทางไน่เหอ

เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน เริ่นหยวนไม่ทันได้คิด ร่างกายขยับไปตามสัญชาตญาณ ก้าวเข้าไปขวาง กางแขนปกป้อง

แต่ชายคนนั้นดูเหมือนจะสติหลุดไปแล้ว แววตามีแต่ความบ้าคลั่ง ฟันมีดใส่คอเริ่นหยวนฉับหนึ่ง แล้วผลักเขากระเด็นในจังหวะที่เขาชะงัก ก่อนจะพุ่งไปฟันเจ้านายที่อยู่ข้างหลัง

สมองเริ่นหยวนว่างเปล่า มีเพียงความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาด้วยความสิ้นหวัง —— จบกัน

เขาไม่มีเวลามาดูแผลตัวเอง ไม่มีเวลามาเจ็บปวด เขาแค่อยากช่วยเจ้านายก่อนตาย หวังว่าเจ้านายจะเห็นแก่บุญคุณช่วยชีวิต ช่วยดูแลน้องสาวเขาจนโต

แต่ยังไม่ทันจะคว้าตัวชายคนนั้นทัน ก็เห็นชายคนนั้นโดนเจ้านายถีบหงายท้อง มีดทำครัวกระเด็นไปทางหนึ่ง

จากนั้นชายบ้าคลั่งคนนั้นก็นอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น ดิ้นพราดๆ เหมือนเต่าหงายท้อง ลุกไม่ขึ้น

เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเขาขาดผึง ร่างกายเหมือนถูกสูบเรี่ยวแรง ทรุดลงนั่งกับพื้น หอบหายใจถี่

ครู่ต่อมา เขาถึงรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ยกมือขึ้นจับคอตัวเอง

ผิวหนังเรียบเนียน อุ่นๆ ไม่มีแผล ไม่มีเลือด

เขามองมือตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วลูบคลำคอและลำตัวตัวเองอีกรอบ

สรุปว่า เขาไม่เป็นไร?

เขามองมีดทำครัวบนพื้นด้วยความงุนงง มีดสะท้อนแสงแดดแวววาว บนใบมีดไม่มีรอยเลือดสักหยด

เขาหันไปมองเจ้านาย ยิ้มแหยๆ “เจ๊ ไม่ต้องกลัวนะ นั่นมีดปลอม”

“แจ้งตำรวจ!”

เขารีบโทรแจ้งตำรวจ ไม่นานรถตำรวจก็มาถึง ใส่กุญแจมือชายคลุ้มคลั่ง และเก็บมีดทำครัวไปเป็นหลักฐาน

เริ่นหยวนเห็นตำรวจระมัดระวัง ก็รีบอธิบาย “มีดนั่นของปลอมครับ เมื่อกี้ผมโดนฟันทีนึง เลือดไม่ออกสักหยด”

ตำรวจมองคมมีด มีดคมกริบ รอยลับยังใหม่เอี่ยม จะปลอมได้ยังไง

“ฟันตรงไหน?”

“คอครับ แต่ไม่เป็นไร” เริ่นหยวนลูบคอตัวเอง

“ดูสิ หนังไม่ถลอกด้วยซ้ำ”

ตำรวจคิดว่าเขาคงตกใจจนเพี้ยนไปแล้ว เลยไม่ได้สนใจ

ให้พวกเขาขับรถตามไปโรงพัก เพื่อให้ปากคำเพิ่มเติม

ญาติของชายคลุ้มคลั่งรีบมาถึงโรงพัก พอเห็นไน่เหอนั่งอยู่ครบสามสิบสอง ก็เบะปาก พูดอย่างไม่ยี่หระ “ผัวฉันเป็นโรคจิต เวลาไม่กำเริบก็เหมือนคนปกติ พอกำเริบขึ้นมาฉันก็ห้ามไม่อยู่หรอก”

ไน่เหอยิ้มบางๆ ตลอดเวลา แม้แต่ตอนเซ็นหนังสือยอมความก็เช่นกัน

เพียงแต่ตอนเดินออกจากโรงพัก เธอทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง “ทำชั่วต้องได้รับผลกรรมนะ”

...

คืนนั้น ชายโรคจิตที่ได้ประกันตัวกลับบ้าน คว้ามีดทำครัวในบ้านไล่ฟันเมียตัวเองไปสามแผล เมียถูกรถ 120 หามส่งโรงพยาบาล ผัวถูกรถ 110 หามส่งโรงพัก

ในเวลาเดียวกัน จ้าวเจิ่งซั่วที่กำลังจะหั่นผลไม้ให้เหมียวรุ่ย มือลื่นทำมีดหล่น มีดเฉือนนิ้วเท้าขาดไปสามนิ้ว