บทที่ 560 ความยึดติดในใจของเสิ่นเหมิงเหมิง

“พ่อแม่ที่แท้จริงของฉัน?” หม่ารุ่ยมองไน่เหอด้วยความประหลาดใจ “หมายความว่ายังไง? เธอจะบอกว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวของพ่อแม่ฉันเหรอ?”

ไน่เหอพยักหน้า

หม่ารุ่ยนั่งนิ่งอยู่กับที่ จากความตกใจกลายเป็นความมึนงง จากนั้นความเศร้าโศกก็ถาโถมเข้ามาเหมือนน้ำหลาก

เธอร้องไห้เสียงดังปานใจจะขาด ราวกับต้องการระบายความคับข้องใจ ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังที่สะสมมานานหลายปีออกมาทั้งหมด

ตั้งแต่เธอจำความได้ เธอคือกระสอบทรายของบ้าน พ่อตบตีเธอหลังดื่มเหล้า แม่ก็ตบตีเธอเมื่อเล่นการพนันเสีย ส่วนน้องชายก็ด่าทอและทำร้ายเธอโดยไม่มีเหตุผล

เธอคิดมาตลอดว่าเป็นเพราะบ้านให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว คิดว่าที่เธอถูกปฏิบัติเช่นนี้ก็เพราะเธอเป็นผู้หญิง ไม่คิดเลยว่าสาเหตุที่แท้จริงคือเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขา

เธอร้องไห้อยู่นาน เหมือนกับว่าหมดแรงไปแล้วทั้งหมด

ไน่เหอไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่อยู่เป็นเพื่อนเธอเงียบ ๆ จนกระทั่งมีเสียงเคลื่อนไหวที่ประตู เธอจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้อง

พอดีกับที่เห็นเด็กหนุ่มวัยสิบห้าสิบหกเดินเข้ามาจากข้างนอก

รูปร่างไม่สูงนัก อ้วนท้วม ดวงตาสามเหลี่ยมที่เล็กเพราะเนื้อแก้มเบียด บ่งบอกถึงความเจ้าเล่ห์และอำมหิต

เมื่อเขาเห็นไน่เหอก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง “เธอเป็นใคร? มาทำอะไรที่บ้านฉัน?”

แต่เมื่อเขานึกถึงเงินค่ารูปถ่ายที่เพิ่งได้รับ นึกถึงวิดีโอที่คนนั้นให้เขาถ่าย รวมถึงเงินมัดจำที่ให้มา เขาก็หัวเราะฮิ ๆ

เขาอยากจะถามคนนั้นว่า ถ้ามีวิดีโอของคนเพิ่มอีกคน จะจ่ายเพิ่มอีกไหม

ยังไงก็เหมือนต้อนแกะตัวเดียวกับต้อนแกะสองตัว

พอคิดว่าเงินที่เขาหาได้ในวันเดียวมากกว่าเงินเดือนของแม่เขาทั้งเดือน เขาก็รู้สึกดีใจอย่างหาที่สุดมิได้

ดังนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยความยินดี หวังจะถ่ายรูปไน่เหอส่งไปถามก่อน วินาทีต่อมาเขาก็ร้องโหยหวน ร่างและโทรศัพท์ก็ลอยออกไปพร้อมกัน

ไน่เหอก้าวไปข้างหน้าเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา

หม่ารุ่ยที่วิ่งเท้าเปล่าออกมาเพราะได้ยินเสียง เมื่อเห็นเหมาจื่อจวิ้นนอนขดตัวร้องครวญครางอยู่บนพื้น ก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้า เธอหยิบเก้าอี้ที่อยู่ข้าง ๆ ฟาดลงไปที่ตัวเขาทันที

น่าเสียดายที่เธอแรงน้อยและไม่แม่นยำ เธอฟาดจนหมดแรงก็ยังตีโดนอีกฝ่ายไปได้ไม่กี่ครั้ง

เมื่อเธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง เหมาจื่อจวิ้นก็กุมท้องที่เจ็บและร่างกายที่ถูกเก้าอี้ตี เขาลุกขึ้นจากพื้น สบถไม่หยุด แล้วรีบวิ่งเข้าไปในครัว

ไน่เหอรีบเปิดฟังก์ชันบันทึกวิดีโอในโทรศัพท์ทันที เธอบันทึกภาพเหมาจื่อจวิ้นที่ถือมีดทำครัวและขู่ว่าจะฆ่าคน เพราะเขายังไม่บรรลุนิติภาวะ ฆ่าคนไปก็ไม่ต้องติดคุก

เหมาจื่อจวิ้นถือมีดทำครัวฟันไปที่ตัวหม่ารุ่ยที่ไม่มีทางสู้

ในจังหวะที่มีดกำลังจะสัมผัสหม่ารุ่ย ก็มีเท้าข้างหนึ่งปรากฏขึ้นในกล้อง เตะเหมาจื่อจวิ้นทั้งตัวพร้อมมีดให้กระเด็นออกไป

ไน่เหอปิดโทรศัพท์ เธอเหยียบลงบนตัวเหมาจื่อจวิ้น เธอหันไปมองหม่ารุ่ย “เธอจะตีต่อไหม? ตอนนี้เขาโต้ตอบไม่ได้”

หม่ารุ่ยมองดูน้องชายที่นอนขดอยู่ตรงมุมกำแพง เมื่อนึกถึงการที่เขาวางยานอนหลับให้เธอ แอบถ่ายรูปโป๊ของเธอแล้วส่งให้กับคนที่โกรธแค้นที่ถูกเธอปฏิเสธ เธอก็อยากจะฆ่าเขาให้ตายจริง ๆ

“ใจเย็น ฆ่าคนมันผิดกฎหมาย ไม่คุ้มค่าที่จะทำเพื่อสัตว์เดรัจฉานแบบนี้”

“อืม ฉันรู้”

เมื่อเธอรู้ว่ารูปของตัวเองถูกปล่อยบนอินเทอร์เน็ต เธอก็เหมือนอยู่ในความมืดมิดที่ไม่มีวันสิ้นสุด หาแสงสว่างที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้เลย

ตอนนั้นเธอเคยคิดที่จะฆ่าเหมาจื่อจวิ้น และเคยคิดที่จะเผาบ้านนี้ทิ้ง แต่ด้วยแรงของเธอ เธอฆ่าเหมาจื่อจวิ้นไม่ได้จริง ๆ

ถ้าเธอวางเพลิง เพื่อนบ้านที่เคยห่วงใยเธอก็จะซวยไปด้วย

สุดท้ายเธอก็เลยไปอาบน้ำ สวมชุดกระโปรงที่สะอาด ตั้งใจจะจบชีวิตที่เหลืออยู่

และเธอก็ทำจริง ๆ

แต่เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองจะกรีดลึกขนาดนั้น แต่ก็ยังถูกช่วยชีวิตไว้ได้

ตอนนี้เธอฟื้นคืนมาอีกครั้ง เธอก็ไม่อยากฆ่าคนแล้ว เธออยากจะตามหาพ่อแม่ที่แท้จริงของเธอ อยากจะสัมผัสว่าการใช้ชีวิตที่ถูกพ่อแม่รักมันเป็นอย่างไร

ไน่เหอรู้สึกว่าเจตนาฆ่าของหม่ารุ่ยลดลงแล้ว ก็พยักหน้าอย่างพอใจ

เธอสะกดจิตเหมาจื่อจวิ้นก่อน จากนั้นจึงเดินไปหาหม่ารุ่ย ย่อตัวลงมองเธอ

“ตอนนี้เธอแจ้งความกล่าวโทษเขาว่าเขาจะฆ่าเธอ” ไน่เหอยื่นโทรศัพท์มือถือของเหมาจื่อจวิ้นให้หม่ารุ่ย “ในนี้มีหลักฐานที่เขาจะฆ่าเธอ”

หม่ารุ่ยพยักหน้า

“และกล่าวโทษไอ้สารเลวที่ปล่อยรูปของเธอด้วย ให้ตำรวจพิสูจน์ให้เธอว่าเธอไม่มีรอยแผลเป็นบนร่างกาย รูปถ่ายในนั้นไม่ใช่เธอ และให้ตำรวจออกแถลงการณ์เพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของเธอ”

หม่ารุ่ยพยักหน้าอีกครั้ง

“จากนั้นกล่าวโทษแม่บุญธรรมของเธอในข้อหาค้ามนุษย์เพื่อให้เธอได้รับโทษทางกฎหมาย สุดท้ายตรวจสอบที่สถานีตำรวจ เธอก็จะพบพ่อแม่ที่แท้จริงของเธอได้”

“พวกเขาจะยอมรับฉันไหม?”

“แน่นอน พวกเขาตามหาเธอมาหลายปีแล้ว พอเธอกลับไปอยู่กับพวกเขา เธอก็จะกลายเป็นเด็กที่มีความสุขที่มีพ่อแม่รัก และเมื่อมีพวกเขาอยู่ คนที่รังแกและทำร้ายเธอทุกคน พวกเขาจะไม่ปล่อยไปง่าย ๆ”

ไน่เหอพูดจบก็ลูบหัวเธออีกครั้ง

“ทุกอย่างจะดีขึ้น เชื่อฉัน”

หม่ารุ่ยน้ำตาคลอพยักหน้า เธอเอื้อมมือไปจับชายเสื้อของไน่เหอ “เธอช่วยฉันไว้ ฉันจะตอบแทนเธอได้อย่างไร ฉัน...”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก สำหรับฉันนี่คือการสะสมบุญกุศล แน่นอนว่านี่ก็เป็นเพราะเธอยังไม่ถึงที่ตายด้วย เมื่อฉันไปแล้ว เธอก็จะลืมฉันไปเอง”

ถ้าไน่เหอเสียเวลากับกู้จิ้นอีกนิด ถ้าเธอไม่เห็นข้อความทันที ถ้าคนขับรถที่พาเธอมาขับรถไม่ดี ปัจจัยใดปัจจัยหนึ่งก็อาจทำให้การช่วยเหลือไม่ทันท่วงที

พูดได้แค่ว่าทุกสิ่งล้วนถูกกำหนดไว้แล้ว

“ฉันจะไม่ลืมเธอ ไม่มีวัน”

ไน่เหอยิ้ม เธออยู่เป็นเพื่อนเธอจนกระทั่งตำรวจมาถึง

“เข้มแข็งไว้ ฉันไปก่อนนะ”

หม่ารุ่ยเห็นไน่เหอเดินออกไป ก็รีบลุกขึ้นตั้งใจจะไปส่ง แต่เมื่อเธอวิ่งไปถึงประตู ก็เห็นเพียงตำรวจที่เพิ่งเดินขึ้นมา

ไน่เหอซ่อนตัวอยู่ตรงมุมประตู เธอมองดูตำรวจเข้าไปในห้อง จากนั้นก็เดินลงบันได เธอยกเลิกยันต์ซ่อนตัวแล้วเรียกแท็กซี่กลับบ้าน

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็เกือบเช้าแล้ว เธอเปิดประตูอย่างเบามือ พอก้าวเข้าไป ก็เห็นกู้จิ้นนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น

ไน่เหอทำเป็นไม่เห็นเขา เดินตรงไปที่ห้องของตัวเอง

กู้จิ้นลุกขึ้นทันที ขายาว ๆ ของเขาวิ่งตามไน่เหอทันในไม่กี่ก้าว เขาต้องลดเสียงลงเพื่อไม่ให้พ่อแม่ตื่น “เสิ่นเหมิงเหมิง ดึกดื่นเธอไปไหนมา?”

“เดินละเมอ”

ไน่เหอพูดจบ ก็รีบเดินกลับห้องปิดประตูใส่หน้ากู้จิ้นทันที

ดึกมากแล้ว ขี้เกียจอาบน้ำ เธอแปะยันต์ชำระล้างบนตัวแล้วขึ้นเตียงนอน

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอกินผลไม้ทิพย์ลูกหนึ่งฟื้นฟูพลังงาน เมื่อสดชื่นแล้วออกมาทานอาหารเช้า ก็เห็นกู้จิ้นที่มีขอบตาคล้ำเหมือนหมีแพนด้า เห็นได้ชัดว่าเขานอนดึกกว่าเธอ

แม่กู้ก็เห็นรอยคล้ำใต้ตาของเขา เธอมองเขาด้วยความกังวล “เสี่ยวกู้ เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?”

กู้จิ้นทำหน้าบึ้ง มองไน่เหอแวบหนึ่ง สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร