บทที่ 26 ลักไก่... ไม่สิ นี่คือทางออกที่ใช้งานได้จริงต่างหาก!

บทที่ 26 ลักไก่... ไม่สิ นี่คือทางออกที่ใช้งานได้จริงต่างหาก!

"ข้อเสนอเหรอครับ?"

นิ้วของซางเทาที่กำลังนวดขมับชะงักไป เขามองเด็กสาวแสนสวยตรงหน้าที่ดูไม่เหมือนบรรณาธิการเลยสักนิดด้วยความงุนงง

"ใช่ค่ะ"

ถังเหยาหมุนเก้าอี้หันหน้าเข้าหาเขา เรียบเรียงคำพูด แล้วเอ่ยขึ้น "เกี่ยวกับงานประกาศรางวัลการ์ตูน เนื่องมาจากกระแสวิจารณ์เรื่อง 'สาวน้อย, เด็กหนุ่ม และดาบ' ทำให้ผู้อ่านที่กำลังโกรธแค้นพาลไปลงที่งานรางวัลที่กำลังจะจัดขึ้นใช่ไหมคะ? พวกเขาถึงขั้นขยายผลความโกรธไปบอยคอตงานรางวัลที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย ซึ่งเรื่องนี้ทำให้คุณปวดหัวอยู่ คุณกังวลว่ามันจะส่งผลกระทบต่องานรางวัล และที่สำคัญที่สุดคือผลกระทบต่อเว็บไซต์ที่จะเปิดตัว ใช่ไหมคะ?"

"ถูกเผง"

ซางเทาลดมือที่นวดขมับลง แล้วพูดอย่างจนใจ "คุณไม่คิดว่ามันอันตรายมากเหรอครับ? ตอนนี้คนอ่านมีทัศนคติว่าทั้งสำนักพิมพ์มีความผิด... ถ้าเราโหมโปรโมตงานรางวัลและเว็บไซต์ตอนนี้ คนอ่านคงไม่เอาด้วยหรอกจริงไหม? ยังไงซะในบล็อกช่วงโปรโมตก็มีแต่คำด่าทอ ในสถานการณ์แบบนี้ ใครๆ ก็กังวลว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น"

"จริงค่ะ"

ถังเหยาพยักหน้าเห็นด้วย "เป็นไปได้ว่าคนอ่านกลุ่มนี้อาจจะจงใจกดดิสไลก์ผลงานที่ส่งเข้าประกวดตอนเว็บไซต์เปิดตัว... ต่อให้ไม่รุนแรงขนาดนั้น แต่ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป การเปิดตัวเว็บไซต์ก็จะไร้ความหมาย จุดประสงค์ของงานรางวัลคือการดึงคนเข้าเว็บไม่ใช่เหรอคะ? แต่ตอนนี้ที่ไหนมีงานรางวัล ที่นั่นมีคำด่า คงยากที่จะดึงคนเข้ามาได้ตามเป้า

ยังไงซะ 'สาวน้อย, เด็กหนุ่ม และดาบ' ก็เป็นหนึ่งในเสาหลักของสำนักพิมพ์เรา การดำเนินเรื่องแบบ 'ยัดเยียดขี้ให้คนอ่าน' กะทันหันแบบนี้ น่าจะแพร่กระจายไปทั่วกลุ่มนักอ่านแล้ว

และการโปรโมตงานรางวัลกับเว็บไซต์ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ก็เท่ากับเปิดเวทีให้คนอ่านที่รอดูความหายนะเข้ามาถล่มเล่น คนที่ตั้งใจจะส่งผลงานก็จะลังเล และคนอ่านก็จะรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าสำนักพิมพ์เราเชื่อถือไม่ได้ พาลคิดไปว่าผลงานเรื่องอื่นๆ ในงานรางวัล..."

ถังเหยาไม่ได้พูดต่อ

แต่ซางเทาเข้าใจดีแล้ว และลมหายใจของเขาก็สะดุดไปชั่วขณะ

คำพูดของถังเหยาปลุกเขาให้ตื่นจากความหวังลมๆ แล้งๆ ในทันที

คนที่อยู่ในสถานการณ์มักมองไม่เห็นภาพรวม

สถานการณ์ตอนนี้กู้คืนไม่ได้แล้วจริงๆ การฝืนเปิดตัวเว็บไซต์มันอันตรายเกินไป... การกระทำอันบ้าคลั่งของอาจารย์โอวน่าจะรู้กันทั่วในหมู่คนอ่านแล้ว ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้แล้ว หมดหนทางแล้ว การเปิดตัวเว็บไซต์ต้องเลื่อนออกไปอย่างแน่นอน

ในวินาทีนี้

หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของซางเทา ในที่สุดก็ตายสนิท

อย่างไรก็ตาม

ซางเทาเหลือบมองถังเหยาที่เงยหน้าขึ้นด้วยสายตาตัดพ้อเล็กน้อย... เขารู้สึกกระอักกระอ่วนแปลกๆ ที่ต้องมาฟัง 'คำพิพากษาประหารชีวิต' จากปากบรรณาธิการฝ่ายเนื้อหา

ก็ฝ่ายเนื้อหานั่นแหละที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด... นี่ผมทำบาปทำกรรมอะไรไว้เนี่ย! ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยชัดๆ แต่นักเขียนเสาหลักของพวกเราดันสติแตกจนเกิดเรื่องบ้าบอนี้ขึ้น แล้วสุดท้าย บรรณาธิการของนักเขียนที่สติแตกคนนั้นกลับต้องมาเป็นคนอ่านคำพิพากษาประหารชีวิต

...

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซางเทาก็รู้สึกแน่นหน้าอก

แต่ถึงจะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เขาก็รู้ดีว่าถ้าไม่ใช่เพราะติงอี้หลง สถานการณ์คงไม่เลวร้ายขนาดนี้... ท้ายที่สุดแล้ว เด็กสาวตรงหน้าก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน

เขาจึงรีบเก็บความคิดฟุ้งซ่านและพูดอย่างสุภาพ "ผมเข้าใจแล้วครับ ขอบคุณสำหรับคำเตือน ผมคงต้องขอตัว..."

ในเมื่อเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้

เขาก็ต้องกลับไปคิดว่าจะทำยังไงต่อไป

ทว่า

เขาเพิ่งจะหันหลังกลับ

"เดี๋ยวก่อนค่ะ ผู้อำนวยการซาง ฉันยังพูดไม่จบ..."

ถังเหยารู้สึกระอาใจเล็กน้อย โลกนี้คนช่างเปราะบางเหลือเกิน และสภาวะสงครามก็ยืดเยื้อมานานเกินไป เธอพูดปูทางไปตั้งขนาดนั้น เขายังไม่เก็ทอีกเหรอ

"หือ?"

ซางเทาหันกลับมาด้วยความงุนงง สีหน้าเหมือนจะถามว่า 'ยังมีอะไรต้องพูดอีกเหรอ?'

ถังเหยาถอนหายใจในใจ ทำได้เพียงเปลี่ยนวิธี เรียบเรียงคำพูดใหม่ แล้วเริ่มอธิบายให้ผู้อำนวยการตรงหน้าฟัง "ผอ.ซางคะ คุณเคยได้ยินคำว่า 'ชื่อเสียก็คือชื่อเสียง' ไหมคะ?"

"ชื่อเสียก็คือชื่อเสียง...?"

"ใช่ค่ะ จริงอยู่ที่ว่าเพราะกระแสวิจารณ์นี้ ทำให้งานรางวัลและเว็บไซต์โดนหางเลขไปด้วย แต่ในขณะเดียวกัน นี่ก็หมายความว่า ตราบใดที่คุณฉวยโอกาสนี้โหมโปรโมตอย่างหนัก คนอ่านที่เดิมทีไม่รู้จะไปลงความโกรธที่ไหน ก็จะพุ่งความสนใจทั้งหมดมาที่งานรางวัลและเว็บไซต์ที่จะเปิดตัวค่ะ"

ถังเหยายกนิ้วเรียวยาวขาวผ่องขึ้น และเริ่มการ 'ลักไก่' อย่างจริงจัง... ไม่สิ เริ่มอธิบาย "ลองคิดดูสิคะ แม้ยอดขายนิตยสารเราจะไม่ติดท็อป 3 แต่ก็ยังเป็นสื่อสิ่งพิมพ์ยักษ์ใหญ่ และการ์ตูนเสาหลักของเรา... คุณคิดว่าคนอ่านการ์ตูนรู้จักกันเยอะไหมคะ?"

ซางเทาตอบตามสัญชาตญาณ "แน่นอนว่าเยอะครับ แม้แต่คนอ่านที่ไม่ค่อยได้ซื้อนิตยสารเรา ก็น่าจะรู้จัก 'สาวน้อย, เด็กหนุ่ม และดาบ'..."

"ถูกต้องค่ะ"

ถังเหยาชักจูงอย่างใจเย็น "งั้นนี่ก็หมายความว่า แม้แต่คนอ่านที่ไม่ได้ตามการ์ตูนเรื่องนี้ ก็รู้เรื่องดราม่านี้ด้วยใช่ไหมคะ? ยังไงซะการ์ตูนเสาหลักของค่ายใหญ่มีปัญหา คอการ์ตูนจำนวนมากย่อมเข้ามาร่วมวงวิจารณ์ด้วยความคิดอยากรู้อยากเห็น จริงไหมคะ?"

"จริงครับ..."

"งั้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ในสังคมคนอ่านการ์ตูน พวกเขาคุยกันแต่เรื่องนี้ใช่ไหมคะ? และถ้าคุณโปรโมตงานรางวัลกับเว็บไซต์ในช่วงนี้ คนอ่านที่หงุดหงิดกับการ์ตูนจะไม่แชร์เรื่องนี้ให้เพื่อนนักอ่านคนอื่นรู้เหรอคะ? อย่างเช่น พวกเขาอาจจะพูดว่า 'การ์ตูนเสาหลักของค่ายตัวเองห่วยแตกเหมือนขี้ แล้วยังจะมาโหมโปรโมตรางวัลกับเว็บไซต์อะไรอีก โคตรโง่เลย สงสัยผลงานในเว็บคงมีแต่ขยะยัดเยียดให้คนอ่านแน่ๆ'"

"เพราะการโหมโปรโมตรางวัลในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ มันเป็นการเรียกตีนดีๆ นี่เองค่ะ"

ถังเหยาลดมือลงแล้วพูดต่อ "จากนั้น คนอ่านกลุ่มอื่นที่เดิมทีไม่ได้ตามเรื่อง 'สาวน้อยฯ' เลย พอได้ยินแบบนี้ บวกกับการโปรโมตที่ถาโถม พวกเขาจะไม่เกิดความสนใจและลองเข้ามาดูในเว็บไซต์หน่อยเหรอคะ? ยังไงก็เข้ามาดูเรื่องตลกอยู่แล้ว"

...

เมื่อกี้ซางเทายังตามไม่ทัน

แต่ถังเหยาอธิบายขนาดนี้แล้ว ถ้าเขายังไม่เข้าใจก็คงเป็นหมูแล้ว

เขาค่อยๆ เบิกตากว้าง แล้วพึมพำว่า "คุณหมายความว่า ให้ใช้เหตุการณ์นี้ดึงทราฟฟิกเข้าเว็บในทางกลับกัน... ไม่ๆๆ แบบนั้นไม่ได้หรอก ชื่อเสียงของอาจารย์โอว... เอ่อ นั่นไม่สำคัญ แต่ชื่อเสียงของเว็บไซต์จะป่นปี้เอาน่ะสิ!? ดึงคนอ่านเข้ามาแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร?"

"นี่คือจุดที่ผลงานจ้างวานของอาจารย์ระดับปรมาจารย์จะมีบทบาทค่ะ"

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มสนใจ ถังเหยาก็โยนหมากตาต่อไปทันที "สำหรับงานรางวัล เราจ้างนักเขียนการ์ตูนเก่งๆ หลายคนให้ส่งผลงานเข้ามาร่วมสร้างกระแสไม่ใช่เหรอคะ? ผลงานส่วนใหญ่พวกนั้นยอดเยี่ยมมาก คุณสามารถพิจารณาใช้บัญชีโซเชียลมีเดีย ช่องทางต่างๆ ฯลฯ เพื่อปล่อยผลงานพวกนั้นออกมาล่วงหน้าได้เลยค่ะ!"

ซางเทาอึ้งไปแล้ว "ปล่อย... ล่วงหน้าเหรอ?"

"ใช่ค่ะ"

ถังเหยาพยักหน้าและพูดอย่างจริงจัง "จริงๆ แล้วคนอ่านไม่ได้มีปัญหากับงานรางวัลหรอกค่ะ กลับกัน การทำให้พวกเขาได้อ่านการ์ตูนดีๆ ได้สะดวกขึ้น มันไม่มีผลเสียอะไรกับพวกเขาเลย การเผยแพร่การ์ตูนออนไลน์เป็นเทรนด์ใหญ่ และในไม่ช้ามันจะกลายเป็นหนึ่งในช่องทางสำคัญที่สุดในการอ่านการ์ตูน

ปัญหาที่ฉันเพิ่งพูดถึง มันมีอยู่หลักๆ ก็เพราะผลงานของโอวฉงเฉวียน เว็บไซต์กับงานรางวัลเป็นแค่เป้าให้คนพาลใส่... ในจุดนี้ คุณแค่ต้องแสดงให้คนอ่านเห็นว่า งานรางวัลก็คืองานรางวัล และโอวฉงเฉวียนก็คือโอวฉงเฉวียน สองอย่างนี้คนละเรื่องกัน การปล่อยผลงานเยี่ยมๆ ที่จะลงในเว็บออกมาล่วงหน้า จะทำให้คนอ่านเข้าใจความจริงข้อนี้ และปัญหาทุกอย่างก็จะคลี่คลายอย่างง่ายดาย

แน่นอนว่าเพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ ผลงานที่ปล่อยล่วงหน้าต้องไม่ห่วยเกินไป แม้แต่ผลงานของระดับปรมาจารย์ก็ต้องคัดเลือกอย่างดี ต้องเป็นเรื่องที่เป็นกระแส มีแรงกระแทกใจคนอ่าน และวาดได้ดีที่สุด..."

...

สีหน้าของซางเทาเปลี่ยนไป แววตาแห่งความประหลาดใจและยินดีค่อยๆ ปรากฏขึ้น

ใช่แล้ว!

ทำไมผมถึงคิดไม่ถึงนะ! ผมทำแบบนี้ได้นี่นา!

เดิมทีคนอ่านไม่ได้เล็งเป้ามาที่เว็บไซต์ของผม และไม่ได้เล็งเป้ามาที่งานรางวัล ผมแค่ต้องทำให้คนอ่านตระหนักถึงเรื่องนี้!

และการปล่อยผลงานดีๆ ออกมาล่วงหน้าเป็นทางเลือกที่ยอดเยี่ยม! มันทำให้คนอ่านเข้าใจได้ทันทีว่าโอวฉงเฉวียนกับงานรางวัลเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง

วิกฤตครั้งนี้! บางทีอาจจะไม่เพียงแค่ไม่ทำร้ายเว็บไซต์และงานรางวัล! แต่มันอาจจะช่วยสร้างกระแสให้เว็บไซต์ได้ด้วยซ้ำ!

เขาสามารถใช้การสติแตกของอาจารย์โอวมาสร้างกระแสให้เว็บไซต์ตัวเองได้เต็มๆ!

"บ.ก. ถัง วิธีนี้อาจจะเวิร์กจริงๆ!"

ยิ่งซางเทาคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้ สีหน้าของเขาตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ "คุณนี่เป็นดาวนำโชคของเว็บไซต์เราจริงๆ..."

แต่ขณะที่กำลังพูดอยู่

จู่ๆ เขาก็ชะงัก นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ และสีหน้าก็แข็งค้างไป

ถังเหยาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น "เป็นอะไรไปคะ?"

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ซางเทาก็พูดว่า "...วิธีที่คุณเพิ่งพูดมา จำเป็นต้องโหมโปรโมตงานรางวัลอย่างหนักใช่ไหมครับ?"

ถังเหยาพยักหน้า "อื้ม"

ซางเทาลังเลและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น หากสถานการณ์เป็นไปตามที่คุณคาดการณ์ไว้จริง เรื่อง 'สาวน้อยฯ' จะไม่กลายเป็นเป้านิ่งเหรอครับ? การโหมโปรโมตผลงานในงานรางวัลทำได้ แต่ตอนต่อไปของอาจารย์โอวล่ะ..."

แม้เขาจะพูดไม่จบ

แต่ถังเหยารู้ดีว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร เธอพยักหน้า

นี่เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ยิ่งผลงานในงานรางวัลดีเท่าไหร่ ก็จะยิ่งตอกย้ำว่าการดำเนินเรื่องของโอวฉงเฉวียนในตอนนี้มันแย่แค่ไหน

"แบบนั้นคงไม่ได้หรอกครับ"

ซางเทายิ้มแห้งๆ นึกถึงหน้าของรองประธานแล้วส่ายหัว "สำนักพิมพ์... เนื้อหาคือทุกสิ่ง นั่นเป็นผลงานตีพิมพ์ต่อเนื่องที่สำคัญที่สุดของบริษัท เราทำแบบนี้ไม่ได้ รองประธานไม่มีทางยอมแน่"

ท้ายที่สุด

เว็บไซต์อ่านการ์ตูนออนไลน์เป็นเพียงการทดลอง

การเดิมพันกับอนาคตนั้นไม่ผิด

แต่ถ้าต้องสังเวยนักเขียนเบอร์ต้นๆ ของบริษัทเพื่ออนาคตนี้

ไม่ว่าจะคิดยังไง จ้าวฟางเซิงก็ไม่มีทางยอม

...

ถังเหยาอึ้งกับคำพูดนั้น ก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเงียบไป

เธอดูเหมือนกำลังต่อสู้กับความคิดและลังเล หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็เงยหน้าขึ้น ย่นจมูกเล็กๆ ที่โด่งรั้นของเธอนิดหน่อย แล้วพูดด้วยความมุ่งมั่น "งั้นก็ทำให้บทแถที่ฉันเขียนไปกลายเป็นความจริงสิคะ การดำเนินเรื่องในตอนนี้ไม่ใช่การสติแตก แต่เป็นการอ้อมค่ายกลเพื่อปูทางไปสู่การระเบิดฟอร์มในตอนต่อไป"

ซางเทาอึ้ง "คุณหมายความว่า..."

"อื้ม ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้อาจารย์โอวฉงเฉวียนเปลี่ยนใจค่ะ"

ถังเหยาลุกขึ้นยืนและพูดอย่างจริงจัง "ฉันจะรับหน้าที่เป็นบรรณาธิการผู้ดูแลเองค่ะ"

ซางเทามองสีหน้าของถังเหยา ฟังคำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความชอบธรรมของเธอ แล้วสีหน้าของเขาก็เคร่งขรึม เต็มไปด้วยความเคารพ

กะแล้วเชียว เขาดูคนไม่ผิด

เมื่อเทียบกับติงอี้หลง... บรรณาธิการตรงหน้านี้พึ่งพาได้เกินไปแล้ว! คิดไม่ถึงว่าเธอจะคิดเผื่อบริษัทขนาดนี้! คิดเผื่อเว็บไซต์ที่จะเปิดตัว! ต่อให้ต้องแบกรับความคับข้องใจสารพัด เธอก็ยังจะสู้เพื่อมัน!

ในเวลานี้

ซางเทาอยากจะวิ่งไปหาติงอี้หลง ชี้หน้าด่าว่า 'ดูตัวเองซะบ้าง! แล้วดูคนอื่นเขา!'

"แต่ว่า..."

ในขณะที่ซางเทากำลังคิดอะไรเพ้อเจ้อ

ถังเหยามองผู้อำนวยการสื่อใหม่ตรงหน้า หรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วจู่ๆ ก็เสริมว่า "ฉันมีคำขอค่ะ... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับติงอี้หลง เป็นเพราะคำขอของผอ.ซางล้วนๆ และเพื่อเห็นแก่งานรางวัลค่ะ"

"...ผมเข้าใจแล้ว"

ซางเทาดึงสติกลับมา มองกลับไปทางที่ติงอี้หลงอยู่ แล้วพูดด้วยความรังเกียจ "ไม่ต้องห่วง ผมจะรายงานเรื่องนี้ตามความเป็นจริงทุกประการ รวมถึงพฤติกรรมของเขาด้วย... ครั้งนี้ เป็นคำขอจากแผนกสื่อใหม่ หัวหน้าบรรณาธิการฝ่ายเนื้อหาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องและดีแต่ปัดความรับผิดชอบ"

"แล้วก็..."

ถังเหยาพยักหน้า จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง และพูดอย่างเคร่งขรึม "ในบรรดาการ์ตูนที่จะปล่อยล่วงหน้าในครั้งนี้ ฉันหวังว่าจะสามารถแนะนำผลงานสักสองเรื่องค่ะ ฉันอ่านทั้งสองเรื่องนี้แล้ว ยอดเยี่ยมและน่าจะเป็นกระแสมากๆ! ในฐานะบรรณาธิการ ฉันทนเห็นพวกมันถูกฝังกลบไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวฉันจะเอาต้นฉบับให้คุณดู ถ้าทุกอย่างราบรื่น จะเอาสองเรื่องนี้รวมเข้าไปในรายชื่อผลงานที่ปล่อยล่วงหน้าได้ไหมคะ? ฉันรับประกันว่าคนอ่านจะไม่ผิดหวัง!"

แผนที่ม้วนจบมีดสั้นก็ปรากฏ

ในที่สุดเจตนาที่แท้จริงก็เผยออกมาในตอนท้าย

"ไม่มีปัญหา ผมเชื่อในความเป็นมืออาชีพของคุณ"

ซางเทาได้ยินดังนั้นก็เปี่ยมไปด้วยความเคารพอีกครั้ง และตอบตกลงทันที

เขาอยากจะวิ่งไปหาติงอี้หลงอีกรอบ ชี้หน้าด่าว่า 'ดูตัวเองซะบ้าง! แล้วดูคนอื่นเขา!'

ในสถานการณ์แบบนี้ เธอยังคิดเผื่อนักเขียนการ์ตูนในสังกัด! แล้วแกล่ะ?

"งั้นฉันขอขอบคุณแทนนักเขียนการ์ตูนด้วยนะคะ"

"เรื่องเล็กน้อยครับ การ์ตูนสองเรื่องนั้นเป็นแนวไหนเหรอ?"

ถังเหยาตะโกน YES ในใจด้วยความตื่นเต้น แต่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด "สยองขวัญกับ... แฟนตาซีค่ะ"

"สยองขวัญกับแฟนตาซี"

ซางเทาแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า "ขอแค่คุณภาพดี ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ"

ในเวลานี้

ผู้อำนวยการซางท่านนี้ยังคงฟังไม่ออก ถังเหยาบอกแค่ว่าให้รวมผลงานสองเรื่องนี้ในรายชื่อผลงานที่ปล่อยล่วงหน้า... แต่ไม่ได้บอกว่าพวกมันจะเข้าร่วมงานรางวัลที่ลิขสิทธิ์เป็นของทางสำนักพิมพ์

เธอยังไม่ได้บอกด้วยว่า หนึ่งในนั้นเป็นผลงานที่มีการเผยแพร่ต่อเนื่องอยู่แล้ว

บอกได้คำเดียวว่า

ผู้หญิงสวยล้วนเป็นจอมลวงโลก

แม้ว่าลึกๆ แล้วถังเหยาจะเชื่อว่าเธอเป็นลูกผู้ชายอกสามศอก... แต่เธอก็สวยจริงๆ