ตอนที่46 ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงอะไรอยู่?

ในทางจิตวิทยามีสิ่งที่เรียกว่าผลกระทบจากแม่ ผู้คนจะมองว่ามันเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นได้ทุกวันเนื่องจากมันเกี่ยวข้องกันอย่างเช่น สตรีมีครรภ์มักจะเจอสตรีมีครรภ์เหมือนกัน, คนที่ขับรถเบนซ์ก็จะเจอคนที่ขับรถเบนซ์เหมือนกัน, คนที่มีกระเป๋าLV ก็จะสังเกตเห็นคนที่มีกระเป๋าLV เหมือนกันอยู่ตามท้องถนนและสิ่งเหล่านี้เรียกว่าการคาดการณ์ทางจิตวิทยา หลังจากที่ ลู่ เจียเอ๋อร์ ได้เรียนรู้บางอย่างที่เกี่ยวกับรองประธานเสี่ยว เธอจึงพบว่าเธอเองก็มี "ผลกระทบจากแม่" เหมือนกัน เพราะเธอจะเข้ามาหาทุกครั้งที่เจอกัน

เมื่อวานนี้เธอเจอหน้ากันสามครั้งและมาเจอกันอีกครั้งในตอนที่เธอไปซื้อกาแฟตอนเที่ยงที่ผ่านมา แต่คราวนี้เธอมีผู้ชายอยู่ข้างๆ ด้วยซึ่งคนนั้นก็คือผู้ชายคนที่วิ่งออกมาจากรถในวันนั้น

ผู้ชายคนนี้สังเกตเห็น ลู่ เจียเอ๋อร์ แสดงอาการประหม่าบนใบหน้า เขาไม่กล้าไปสบตากับเธอแต่กลับกันรองประธานเสี่ยว ดูสงบและเลือกที่จะทักทาย ลู่ เจียเอ๋อร์ "ศาสตราจารย์ลู่ คุณไปซื้อกาแฟมาเหรอคะ!"

"ใช่ค่ะ" ลู่ เจียเอ๋อร์ เหลือบไปมองเธอแล้วพยักหน้าอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่

เมื่อเห็นว่า ลู่ เจียเอ๋อร์ ไม่ค่อยเต็มใจตอบรับเท่าไหร่ รองประธานเสี่ยว จึงไม่ยุ่งกับเวลาของเธอจนมากเกินไป เธอจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า "งั้นฉันขอออกไปก่อนนะคะ!"

"ได้ค่ะ" ลู่ เจียเอ๋อร์ พูดออกมาอย่างไม่เต็มใจ

เธอเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบเข้าสังคมมากนัก ต่อให้เธอจะไม่ได้มาเจอกับรองประธานเสี่ยว เธอก็คงอยู่นิ่งๆเงียบๆคนเดียวอยู่ดี นอกจากนี้แล้วมันก็ไม่ง่ายเหมือนอย่างที่รองประธานเสี่ยวบอกไว้เมื่อวันก่อนนั่นแหละ

เมื่อมองตามหลังของทั้งสองที่เดินจากไป ลู่ เจียเอ๋อร์ ก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้

หลังจากที่ซื้อกาแฟเสร็จแล้ว ลู่ เจียเอ๋อร์ ก็รีบตรงกลับไปออฟฟิศBUA ทันทีเพราะมันไม่จำเป็นเลยที่เธอจะต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายพวกนี้ แต่ก็ไม่ควรมองข้ามปัญหาที่จะตามมาในสื่อโซเชี่ยลต่างๆ เช่นกัน

มันเป็นผลที่ทำให้ ลู่ เจียเอ๋อร์ ต้องส่งข้อความไปหา จิน เซียงตง "เอซ รองประธานเสี่ยวรับผิดชอบแผนกไหน?"

ไม่กี่วินาทีเธอก็ได้รับคำตอบกลับมา "แผนกปฏิบัติการ! มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?"

"เปล่าๆ ฉันแค่เจอเธอบ่อยมากในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ฉันแค่อยากรู้เฉยๆ!" ลู่ เจียเอ๋อร์ ตอบกลับ

หลังเลิกงาน ลู่ เจียเอ๋อร์ ได้มายืนอยูชั้นที่สูงที่สุดของอาคารBUA ดาดฟ้าบนนี้ไม่ใช่พื้นที่โล่งแต่เป็นสวนที่ถูกตกแต่งไปด้วยหญ้าและดอกไม้

ดวงอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า สายลมอ่อนๆพัดผ่านหน้าเธอไป ทำให้รู้สึกเย็นสบาย

"ศาสตราจารย์ลู่ ฉันเพิ่งประชุมเสร็จ ขอโทษที่ให้รอนาน!" เสียงของรองประธานเสี่ยวดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธอ

ลู่ เจียเอ๋อร์ ค่อยๆหันไปดูก่อนที่เธอจะหันหน้าไปมองแสงสีแดงที่มีสีสันในระยะไกลๆ

รองประธานเสี่ยว เดินตรงเข้าไปหา ลู่ เจียเอ๋อร์ "ศาสตราจารย์ลู่ มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่า?"

ลู่ เจียเอ๋อร์ ไม่ได้พูดอะไรออกมาเธอเพียงแต่ยื่นโทรศัพท์ให้รองประธานเสี่ยว รองประธานเสี่ยว หยิบมันขึ้นมาและมองไปที่เนื้อหา ดวงตาของเธอเป็นประกายในทันทีแต่ไม่นานนักก็กลับมาเป็นปกติได้เหมือนเดิม "ศาสตราจารย์ลู่ เรียกฉันมาให้ดูสิ่งนี้เหรอ?"

ลู่ เจียเอ๋อร์ เห็นการแสดงออกของเธอและพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า "ตอนนี้มันก็เป็นแค่โพสต์ โพสต์หนึ่งบนเวยป๋อ แต่ไม่แน่พรุ่งนี้มันอาจเป็นข่าวดังขึ้นมาก็ได้!"

"แล้วมันเกี่ยวกับฉันเหรอ?" ใบหน้าของรองประธานเสี่ยว ยังคงสงบเหมือนตามเคย

"คุณคิดว่าอย่างไรละ?" ลู่ เจียเอ๋อร์ ถาม

รองประธานเสี่ยว ดูนิ่งมากและมีรอยยิ้มที่ปากเล็กน้อย "ศาสตราจารย์ลู่ ฉันรู้ว่าคุณเก่งมากในเรื่องของพฤติกรรม คุณเป็นบุคคลที่ใครๆก็ต่างรู้จักในฐานะผู้อ่านใจได้ แต่ไอโพสต์นี้บนเว่ยป๋อมันไม่ได้เกี่ยวกับฉันสักหน่อย!"

"อย่าทำแบบนี้อีกถ้าไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องนี้" น้ำเสียงของ ลู่ เจียเอ๋อร์ เย็นชาลงทันที

"ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงอะไรอยู่?" รองประธานเสี่ยว แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เมื่อได้ยินประโยคนี้ก็ทำเอา ลู่ เจียเอ๋อร์ อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ขณะที่เธอพูดอย่างเรียบง่ายไปด้วยว่า "ถ้าเกิดว่า กัว หลิน ดันฆ่าตัวตายขึ้นมาคุณก็จะไม่รับผิดชอบเรื่องนี้เลยใช่ไหม?"