บทที่ 720 - พวกเจ้าเข้ามาได้ยังไง

บทที่ 720 - พวกเจ้าเข้ามาได้ยังไง

หลูต้าถู่หัวเราะเยาะ "ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเจ้าจะใช้มีดเป็นรึ? แล้วเจ้ากล้าฆ่าคนหรือเปล่าล่ะ?"

ซ่งชิงชิงหน้าตาตื่นกลัวแต่ก็กัดฟันสู้ "ข้าจะลองดู ก็ให้มันรู้ไปว่าข้ากล้าไม่กล้า! เสี่ยวซวง ร้องให้คนช่วยเร็ว!"

ตอนนี้ความหวังเดียวของนางคือขอให้มีคนเดินผ่านไปผ่านมาแถวนี้ได้ยินเสียง แล้วเข้ามาช่วย

เหอเสี่ยวซวงแม้จะหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่เพื่อเอาชีวิตรอด นางจึงรวบรวมความกล้าตะโกนสุดเสียง "ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่า..."

หลูต้าถู่ขมวดคิ้ว กลัวว่าเสียงของเด็กสาวจะเรียกคนในหมู่บ้านแห่กันมาจริงๆ เขาจึงคว้าไม้คานหาบของที่วางอยู่ข้างตัว เงื้อขึ้นหมายจะตีเหอเสี่ยวซวงให้สลบ

ซ่งชิงชิงเห็นดังนั้นก็ไม่รีรอ เงื้อมีดผ่าฟืนฟันสวนไปที่หลูต้าถู่ทันที

หลูต้าถู่เห็นคมมีดพุ่งเข้ามาก็รีบเบี่ยงตัวหลบ แต่คมมีดก็ยังเกี่ยวโดนเสื้อของเขาจนขาดเป็นทางยาว

พอเห็นเสื้อผ้าตัวเองขาด หลูต้าถู่ผู้ขี้เหนียวก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า เสียดายเงินที่ต้องซื้อเสื้อใหม่ จึงเปลี่ยนเป้าหมาย พุ่งเข้าใส่ซ่งชิงชิงแล้วง้างไม้คานเตรียมจะฟาดให้ตายคามือ

ในจังหวะที่ไม้คานกำลังจะฟาดลงบนศีรษะของซ่งชิงชิงนั่นเอง

พลั่ก!

จู่ๆ ก็มีก้อนหินลอยละลิ่วมากระแทกเข้าที่หัวของหลูต้าถู่อย่างจัง

"โอ๊ย!" หลูต้าถู่ร้องเสียงหลง ยกมือขึ้นกุมหัว รู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆ ไหลซึมออกมา

เขามองดูมือตัวเองที่เปื้อนเลือดสีแดงสดด้วยความตกใจ

"ใคร? ใครมันกล้าลอบกัดข้า!" หลูต้าถู่ตวาดลั่น กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความเดือดดาล

ทันใดนั้น ร่างเล็กๆ สองร่างก็กระโดดลงมาจากกำแพงรั้วอย่างคล่องแคล่ว

ซ่งชูหม่านยืนกอดอก แสยะยิ้มเย็นชา "ข้าเอง มีปัญหาหรือไง?"

ซ่งชูหวยยืนขนาบข้างพี่สาว ในมือถือหนังสติ๊กเตรียมพร้อมยิงซ้ำ

ซ่งชิงชิงและเหอเสี่ยวซวงเห็นผู้มาเยือนก็ดีใจจนน้ำตาไหลพราก "อาหม่าน! อาหวย! ช่วยพวกเราด้วย!"

หลูต้าถู่มองเด็กสองคนตรงหน้าด้วยความงุนงงระคนโกรธแค้น "พวกเจ้า... พวกเจ้าเข้ามาได้ยังไง?"

ประตูก็ล็อคอยู่ กำแพงก็สูงขนาดนี้ เด็กตัวแค่นี้ปีนเข้ามาได้ยังไง?

ซ่งชูหม่านยักไหล่กวนๆ "ก็ปีนเข้ามาน่ะสิ ถามโง่ๆ"

"ไอ้เด็กเวร! กล้าทำหัวข้าแตก วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้พวกเจ้ารู้จักที่ต่ำที่สูง!" หลูต้าถู่คำรามลั่น กำไม้คานในมือแน่นแล้วพุ่งเข้าใส่ซ่งชูหม่านอย่างบ้าคลั่ง

[จบแล้ว]