ตอนที่44 ไม่สามารถประเมินได้

โดยปกติแล้ว ลู่ เจียเอ๋อร์ จะมีงานสอนหนังสือแค่ที่มหาวิทยาลัยเท่านั้น จริงๆ แล้วเธอก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคนเกียจคร้านคนอื่นๆในสายตาของ ซู หาน เลยแต่หลังจากที่เธอได้เข้าร่วมกับทีมวิจัยและพัฒนาของบริษัทBUA เธอจึงกลายเป็นคนที่พบตัวได้ยากในระหว่างวัน

ลู่ เจียเอ๋อร์ ค่อยๆปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเธอ สองสามวันที่ผ่านมาเธอได้ไปเช็ครถแต่ปรากฏว่ามันยังไม่ได้ซ่อมเลยไม่สามารถที่จะรับกลับไปได้เลย แต่ในวันนี้ชีวิตของเธอกำลังจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

ลู่ เจียเอ๋อร์ เดินเข้าไปในลิฟต์พร้อมกับถ้วยกาแฟในมือเหมือนกับพนักงานทั่วไปของBUA แต่จริงๆ แล้วเธอดันไม่ใช่พนักงานธรรมดาๆ ทั่วไปนี่สิ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ ศาสตราจารย์ลู่!" มีผู้คนเริ่มเข้ามาทักทายเธอ

เสียงทักทายทำให้ใครต่อหลายคนที่อยู่ในลิฟต์หันไปมองที่เธอ

ลู่ เจียเอ๋อร์ เอียงคอไปดูเล็กน้อยและพบเข้ากับรองประธานเสี่ยว ผู้หญิงที่เธอเจอเมื่อวานนี้มายืนอยู่ข้างหลังเธอ "สวัสดีค่ะ!" เธอยิ้มด้วยความสุภาพ

"ศาสตราจารย์ลู่คะ ไม่ทราบว่าคุณซื้อกาแฟมาจากไหนเหรอ? กลิ่นกาแฟในมือของคุณมันหอมมากจริงๆ" รองประธานเสี่ยว ยังคงดำเนินบทสนทนาต่อ

"อ๋อ เป็นร้านที่อยู่ใกล้ๆกับห้องสมุดในมหาวิทยาลัยบีค่ะ" ลู่ เจียเอ๋อร์ ไม่อยากคุยเรื่องกาแฟกับรองประธานเสี่ยว ในลิฟต์แต่เธอก็ต้องบังคับให้ตัวเองพูดออกมา

"ถ้าวันไหนว่างๆฉันคงต้องไปลองชิมบ้างแล้วละสิเนี่ย!" รองประธานเสี่ยวหัวเราะ

ลู่ เจียเอ๋อร์ ฝืนยิ้มบนใบหน้าของเธอ ซึ่งมันเป็นสิ่งที่เธอเกลียดที่สุด บางครั้งเธอยังคิดอีกว่าถ้าเธอมาทำงานในที่แบบนี้จริงๆจังๆเธอจะต้องอ่านใจคนอยู่ตลอดเวลาด้วยความสามารถของเธอแน่เลย

แต่เธอไม่ต้องการแบบนั้นเธอจึงเลือกที่จะไปสอนหนังสือในมหาวิทยาลัยเนื่องจากสภาพในการทำงานในมหาวิทยาลัยนั้นค่อนข้างที่จะเรียบง่าย

รองประธานเสี่ยว เคยวิ่งเข้ามาหาเธอเมื่อวันก่อน แต่มาดูตอนนี้สิเธอยังคงทักทายได้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นซึ่งมันทำให้ ลู่ เจียเอ๋อร์ รู้สึกได้ว่าภายใต้จิตใจของผู้หญิงคนนี้ประเมินค่าไม่ได้เลย

เมื่อ ลู่ เจียเอ๋อร์ มาถึงที่ศูนย์ของR&D เธอมองสำรวจไปรอบๆด้วยสายตาของเธอราวกับว่าเธอกำลังมองหาใครสักคนอยู่

"ในมือคุณนั่นใช่กาแฟของผมหรือเปล่า?" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากข้างหลังของเธอ

ลู่ เจียเอ๋อร์ รีบหันไปหา จิน เซียงตง ทันที ร่างสูงใหญ่ของเขาอยู่ตรงหน้าเธอ ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้งเพราะการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเขา

"ไม่ใช่สักหน่อย นี่ของฉันต่างหาก!" ลู่ เจียเอ๋อร์ มองเข้าไปในดวงตาของ จิน เซียงตง และพูดเบาๆ

เสียงที่เปล่งออกมาในวันนี้เมื่อเห็น จิน เซียงตง มันช่างแตกต่างจากทุกวันอย่างเห็นได้ชัดเนื่องจากมันอาจเป็นเพราะความเขินอายหลังที่เธอไปจูบเขาอย่างลับๆ เมื่อวานนี้ เธอตั้งใจที่จะเดินหนีเขาทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกแต่เธอดันเดินไปชนเข้ากับประตูลิฟต์ซะได้

แต่ทว่า จิน เซียงตง เองนั้นก็เปรียบเสมือนโจรที่เอื้อมมือออกไปคว้าแก้วกาแฟในมือของเธอ เผื่อที่จะได้มองเธอแบบผ่านๆ ตาขณะที่เขากำลังเดินเข้าไปในสำนักงาน

"คือว่า…" ลู่ เจียเอ๋อร์ หันหัวของเธอตาม

เธอได้จิบกาแฟแก้วนั้นไปแล้วสองครั้ง

"คุณจะพูดอะไรหรือเปล่า?" เสียงดังมาจากข้างหลังของเธออีกครั้ง

คนๆ นั้นคือ เจสัน! ลู่ เจียเอ๋อร์หันไปและมองดูเขาเพื่อป้องกันไม่ให้เขานำเรื่องนี้ไปบอกใคร เธอจึงเริ่มเดินนำหน้าเขาเข้าไป "ผู้ชายที่ไม่ยอมกลับบ้านตลอดทั้งคืน ล้วนแล้วไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่!"

"คุณรู้ได้ไงว่าเมื่อคืนผมไม่ได้กลับบ้าน? นี่ศาสตราจารย์ลู่ กำลังใช้กระแสจิตกับผมอยู่หรือเปล่าเนี่ย?" เจสัน ทึ่งและประหลาดใจเป็นอย่างมาก

"ก็คุณใส่ชุดเดียวกับเมื่อวานเลย!" ลู่ เจียเอ๋อร์ อึ้งกับข้อกล่าวหาของเขา

"ผมไม่คิดเลยนะว่าศาสตราจารย์ลู่ จะสนใจผมขนาดนี้" เจสัน ขดริมฝีปาก

"หลงตัวเองก็นับว่าเป็นโรคเหมือนกันนะคะ" ลู่ เจียเอ๋อร์ รู้สึกสับสนอีกครั้งว่าควรจะพูดอะไรต่อไปดี