บทที่ 689 - ชิงลงมือได้เปรียบ

บทที่ 689 - ชิงลงมือได้เปรียบ

ดวงตาของซ่งเหอซิวเป็นประกายขึ้นมาทันที

ซ่งชูหม่านเองก็พยักหน้าเห็นด้วยอยู่ในใจ

นั่นสินะ ถ้าศัตรูของท่านพ่อรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ป่านนี้คงส่งคนมาตามล่าเพื่อถอนรากถอนโคนไปนานแล้ว คงไม่ปล่อยให้เขามีลูกดกถึงหกคนแบบนี้หรอก

เรื่องราวของตระกูลซ่งที่หมู่บ้านชิงยวี๋ก็ดังกระฉ่อนไปทั่ว ตามหลักแล้วถ้าศัตรูยังอยู่ในเมืองหลวงหรือได้ยินข่าวคราว ก็คงส่งคนมาสืบดูแล้ว

แต่จนป่านนี้ศัตรูก็ยังไม่โผล่หัวออกมา นั่นแสดงว่าฝ่ายนั้นไม่ได้ระแคะระคายเรื่องตัวตนของซ่งเหอซิวเลยแม้แต่น้อย

ซ่งเหอซิวเริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา "ฟังท่านอ๋องพูดแบบนี้ ข้าชักอยากจะฟื้นความทรงจำขึ้นมาแล้วสิขอรับ"

ถ้าความทรงจำกลับมา แล้วรูปร่างหน้าตาเปลี่ยนไปจนศัตรูจำไม่ได้ เขาก็จะปลอดภัย

แถมยังอาจจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ สามารถชิงลงมือแก้แค้นศัตรูได้ก่อนอีกด้วย

คนในครอบครัวกงซวนอ๋องต่างก็ดีใจจนเนื้อเต้น

กงซวนอ๋องพยายามข่มความตื่นเต้นเอาไว้ แล้วเสนอความช่วยเหลือ "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะตามหมอหลวงมารักษาเจ้าให้ หรือไม่อย่างนั้น เจ้าก็ย้ายมาพักที่จวนอ๋องสักระยะ ที่นี่มีสมุนไพรครบครัน ขาดเหลืออะไรข้าก็เบิกจากสำนักหมอหลวงในวังมาให้ได้"

"เรื่องนี้..." ซ่งเหอซิวรีบปฏิเสธ "ต้องขออภัยท่านอ๋องด้วย ภรรยาของข้ายังอยู่ไฟ ลูกน้อยก็ยังไม่หย่านม ข้าคงทิ้งพวกเขามาไม่ได้หรอกขอรับ"

"แต่เจ้าสามารถพาพวกเขามาอยู่ที่นี่ด้วยกันได้นี่นา" กงซวนอ๋องเสนอทางออก "จวนข้ากว้างขวาง มีเรือนว่างเยอะแยะ จะอยู่กี่คนก็ไม่มีปัญหา"

ซ่งเหอซิวส่ายหน้าด้วยความเกรงใจ "ขอบคุณในความหวังดีของท่านอ๋อง แต่ข้าเกรงใจจริงๆ ขอรับ ครอบครัวข้าคนเยอะ เกรงว่าจะมารบกวนความสงบสุขของจวนอ๋องเปล่าๆ อีกอย่างข้าก็มีวิธีรักษาของข้าอยู่แล้ว"

"วิธีรักษา?" กงซวนอ๋องเลิกคิ้วสงสัย "เจ้าจะไปหาหมอที่ไหน ในเมืองนี้หมอที่เก่งที่สุดก็อยู่ในวัง ถ้าเจ้าไม่ให้หมอหลวงรักษา แล้วเจ้าจะไปพึ่งใคร"

ตอนนั้นเอง ซ่งชูหม่านก็เอ่ยแทรกขึ้นมา "ท่านอ๋องไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ เรื่องการรักษาความทรงจำของท่านพ่อ ข้าจัดการเองได้"

"เจ้า?" ทุกคนหันมามองเด็กหญิงตัวน้อยเป็นตาเดียว

เสิ่นหานรุ่ยถามด้วยความประหลาดใจ "อาหม่าน เจ้ารู้วิชาแพทย์ด้วยหรือ"

ซ่งชูหม่านยืดอกอย่างภาคภูมิใจ "แน่นอนเจ้าค่ะ ข้าเคยฝันเห็นท่านผู้เฒ่าหนวดขาวคนหนึ่ง ท่านสอนวิชาแพทย์ให้ข้าในฝัน ข้าลองเอามาใช้ดูก็ได้ผลดีหลายครั้งแล้ว ท่านพ่อเองก็อาการดีขึ้นเพราะยาของข้านี่แหละ"

นางต้องอ้างเรื่องความฝันอีกตามเคย เพราะจะให้บอกว่ามีความรู้จากชาติก่อนหรือมีมิติวิเศษก็คงไม่ได้

กงซวนอ๋องยังคงมีสีหน้าไม่ค่อยเชื่อถือ "แม่หนูน้อย วิชาแพทย์ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าทำได้"

ซ่งชูหม่านยิ้มกริ่ม "ถ้าท่านไม่เชื่อ งั้นข้าขอลองทายอาการป่วยของพระชายาดูสักหน่อยไหมเจ้าคะ"

พระชายาเลิกคิ้ว "โอ้ เจ้าดูออกด้วยหรือว่าข้าป่วยตรงไหน"

"ดูออกสิเจ้าค่ะ" ซ่งชูหม่านตอบอย่างมั่นใจ

"งั้นเจ้าลองว่ามาซิ" กงซวนอ๋องท้าทาย

[จบแล้ว]