บทที่ 679 - สัญญาหนึ่งปี

บทที่ 679 - สัญญาหนึ่งปี

ซ่งเหอซิวถอนหายใจออกมาด้วยความซาบซึ้ง "ท่านอ๋องช่างเป็นผู้มีจิตใจเมตตาเหลือเกิน"

พูดจบ เขาก็วางกระบี่สั้นกลับคืนที่เดิมอย่างระมัดระวัง

เสิ่นถังอวี้หันไปกระซิบกระซาบกับน้องสาวสองสามประโยค

เสิ่นหานรุ่ยพยักหน้าเห็นดีเห็นงาม "ข้าเห็นด้วย"

เสิ่นถังอวี้จึงหันมาพูดกับซ่งชูหม่านและซ่งชูหวย "ในเมื่อพวกเจ้าสองคนชอบกระบี่เล่มนี้มากขนาดนี้ เอาอย่างนี้สิ พวกเจ้ายืมกลับไปดูเล่นที่บ้านก็ได้ เอาไว้เบื่อเมื่อไหร่ค่อยเอามาคืน"

ซ่งเหอซิวได้ยินดังนั้นก็รีบปฏิเสธพัลวัน "ไม่ได้ๆ จะทำอย่างนั้นได้ยังไงกัน นี่เป็นถึงของดูต่างหน้าของท่านชายใหญ่เชียวนะ อีกอย่างเด็กๆ เล่นอะไรไม่รู้หนักเบา เกิดทำของล้ำค่าเสียหายขึ้นมา พวกข้าจะชดใช้ไหวได้ยังไง"

เสิ่นถังอวี้ยังคงยืนกราน "ไม่เป็นไรหรอกขอรับ พวกข้าแค่ให้ยืมไปดูเล่นเฉยๆ ถึงจะทำพังก็ไม่เป็นไร ท่านพี่ใหญ่เขาไม่โกรธพวกเราหรอก และเขาก็คงไม่โกรธพวกท่านด้วย เพราะเมื่อก่อนเขาเป็นคนรักเด็กมาก"

จากเหตุการณ์เมื่อครู่ ทั้งเขาและน้องสาวต่างก็มั่นใจไปแล้วกว่าครึ่งว่าซ่งเหอซิวมีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นพี่ชายใหญ่ของพวกเขา

ถ้าเป็นพี่ชายใหญ่จริงๆ การที่พวกเขาจะเอาของของพี่ชาย ให้ลูกๆ ของพี่ชายยืมไปเล่น มันก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลไม่ใช่หรือ

"เรื่องนี้..."

ซ่งเหอซิวลูบมือไปมาด้วยความลำบากใจ

"เอาไปเถอะ"

ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามา

ทุกคนหันขวับไปมองที่หน้าประตู ก็เห็นกงซวนอ๋องและพระชายาเดินเคียงคู่กันเข้ามาในห้อง

ทั้งสี่คนรีบทำความเคารพ "คารวะท่านอ๋อง คารวะพระชายา"

กงซวนอ๋องโบกมืออย่างไม่ถือสา "ไม่ต้องมากพิธี"

เขาเดินตรงเข้าไปหยิบกระบี่สั้นเล่มนั้นขึ้นมา แล้วยัดใส่มือซ่งชูหม่านด้วยตัวเอง "มันก็แค่กระบี่เล่มหนึ่ง วางทิ้งไว้ตรงนี้ก็มีแต่ฝุ่นจับเปล่าๆ สู้เอาไปให้คนที่เห็นคุณค่าของมันใช้ประโยชน์ยังจะดีเสียกว่า"

ซ่งชูหม่านรับกระบี่มาถือไว้ "ขอบคุณท่านอ๋องเจ้าค่ะ"

ซ่งเหอซิวเห็นท่านอ๋องอนุญาตด้วยตัวเองก็ไม่อาจขัดศรัทธา "ถ้าเช่นนั้น ข้าขอเป็นตัวแทนเด็กๆ รับปากว่า อีกหนึ่งปีให้หลัง พวกเราจะนำกระบี่เล่มนี้มาคืนในสภาพเดิมขอรับ"

กงซวนอ๋องยิ้มบางๆ "ตกลง ตามใจเจ้า"

หลังจากเรื่องกระบี่จบลง ซ่งชูหม่านก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถาม "ท่านอ๋องเจ้าคะ ข้าได้ยินมาว่าผลการตัดสินคดีของคนตระกูลซ่งออกมาแล้ว ไม่ทราบว่าเป็นอย่างไรบ้างหรือเจ้าคะ"

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่นางกังวลใจมาตลอด เพราะคนพวกนั้นเหมือนปลิงดูดเลือด หากไม่จัดการให้เด็ดขาด ชีวิตครอบครัวนางคงหาความสงบสุขยาก

[จบแล้ว]