บทที่ 677 - กระบี่สั้นปริศนา

บทที่ 677 - กระบี่สั้นปริศนา

เรื่องการปลอมลายมือให้เหมือนคนอื่นนั้น สำหรับคนทั่วไปอาจจะเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ

แต่สำหรับคนในจวนกงซวนอ๋องแล้ว เรื่องแค่นี้ถือว่าเป็นเรื่องขี้ผง

เสิ่นถังอวี้แสร้งทำสีหน้าไม่ใส่ใจพลางเอ่ย "อ้อ เป็นอย่างนั้นเองหรือขอรับ สงสัยข้าคงคิดไปเองว่าเหมือน งั้นก็ช่างมันเถอะ"

ทันใดนั้น เสิ่นหานรุ่ยก็โพล่งขึ้นมา "พี่ซ่ง ท่านช่วยเขียนหนังสือให้พวกเราดูสักสองสามตัวได้ไหมเจ้าคะ ข้าอยากจะลองเอามาเทียบดูให้ชัดๆ ว่าเหมือนกับลายมือพี่สามของข้าจริงๆ หรือเปล่า"

ซ่งเหอซิวผู้ซื่อตรงไม่ได้ระแคะระคายถึงแผนการของสองพี่น้องเลยแม้แต่น้อย เขาพยักหน้าตอบรับทันที "ได้สิ ไม่มีปัญหา"

สาวใช้รีบเข้ามาฝนหมึกเตรียมพร้อมทันที

ไม่นานนัก ซ่งเหอซิวก็จรดพู่กันเขียนคำว่า "เทียนเต้าโฉวฉิน" หรือ "สวรรค์ย่อมตอบแทนผู้มีความเพียร" ตัวเบ้อเริ่มลงบนกระดาษ

เสิ่นหานรุ่ยและเสิ่นถังอวี้รีบกรูเข้าไปดู แล้วหยิบสมุดคัดลายมือเล่มเก่ามาวางเทียบข้างๆ

ลายมือของเขาในตอนนี้ ดูสุขุมนุ่มลึกและเป็นผู้ใหญ่กว่าลายมือในสมุดเล่มนั้นอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งก็สมเหตุสมผลเพราะเวลาผ่านไปเป็นสิบปี

ซ่งชูหม่านยืนกอดอกมองสองพี่น้องที่ดูจะให้ความสนใจกับลายมือของท่านพ่อจนออกนอกหน้า นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางคิดในใจว่าไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ช่วยสงเคราะห์ให้หน่อยแล้วกัน

หากท่านพ่อจำความได้จริงๆ นางจะได้ไม่ต้องเสียเวลาและพลังงานมารักษาความทรงจำให้ทีหลัง

คิดได้ดังนั้น นางจึงแกล้งทำเป็นเดินซุกซนเข้าไปสำรวจในห้องชั้นใน

สายตาของนางไปสะดุดเข้ากับกระบี่สั้นเล่มหนึ่งที่วางโชว์อยู่ รวมถึงการตกแต่งภายในห้องที่ดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก

ซ่งชูหม่านร้องเรียกน้องชายเสียงตื่นเต้น "อาหวย เจ้ามาดูนี่เร็ว กระบี่เล่มนี้สวยจังเลย แล้วดูห้องนี้สิ จัดแต่งได้น่านอนชะมัด"

นางจงใจส่งเสียงดังเพื่อดึงดูดความสนใจของท่านพ่อให้เข้ามาดูด้วย

[จบแล้ว]