บทที่ 639 - สิ่งที่เจอคือยาพิษ

บทที่ 639 - สิ่งที่เจอคือยาพิษ

น้องชายมีความกล้าหาญขนาดนี้ ซ่งชูหม่านรู้สึกดีใจมาก จึงรับปากอย่างรวดเร็ว "ตกลง แต่เจ้าต้องทำเหมือนที่ข้าทำนะ ต้องผูกเชือกไว้ที่เอวตลอดเวลาตอนลงไปในน้ำ"

"ขอรับ ข้าจะเชื่อฟังท่านพี่"

ซ่งชูหม่านหันไปมองหยางชิงรุ่ย "ท่านอาชิงรุ่ย ต้องรบกวนพวกท่านช่วยดึงเชือกให้เราสองคนด้วยนะเจ้าคะ"

หยางชิงรุ่ยพยักหน้า "ไม่ต้องเกรงใจหรอก ก็เหมือนทุกทีนั่นแหละ พวกเจ้าต้องรีบขึ้นมานะ ถ้าพวกข้ารู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล หรือคิดว่าพวกเจ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย ข้าจะรีบดึงพวกเจ้าขึ้นมาทันที"

ซ่งชูหม่านรับคำ "ตกลงเจ้าค่ะ ตามนั้นเลย"

ซ่งชูไหวก็พูดเสริม "ข้าก็จะเชื่อฟังท่านอาขอรับ"

ไม่นานนัก ทั้งสองคนก็เตรียมตัวพร้อม แต่ละคนกระโดดลงจากกราบเรือคนละฝั่ง

เสียงน้ำแตกกระจายดังตู้มสองครั้ง สองร่างเล็กดำดิ่งลงสู่ใต้ผิวน้ำอย่างรวดเร็ว

ซ่งชูหม่านมีพลังจิตคอยคุ้มกันร่างกาย ทันทีที่ลงไปในน้ำ นางก็ดำลงสู่ก้นทะเลได้อย่างรวดเร็วราวกับนางเงือก

วันนี้สภาพอากาศค่อนข้างดี แม้ว่าน้ำทะเลบริเวณนี้จะลึกพอสมควร แต่ด้วยสายตาอันเฉียบคมของนาง ทำให้มองเห็นทัศนียภาพใต้น้ำได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

นางยังคงพกถุงตาข่ายติดตัวมาด้วย เมื่อเห็นสัตว์ทะเลชนิดไหนที่ในมิติของนางยังไม่มี นางก็จะจับพวกมันยัดใส่ถุงตาข่ายทันที

ทันใดนั้น สายตาของนางก็เหลือบไปเห็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจ

ซ่งชูหม่านรีบว่ายเข้าไปใกล้ๆ ใช้มือปัดป่ายโคลนตมที่ปกคลุมอยู่ออกจนหมด เมื่อได้เห็นรูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของมัน นางก็รู้สึกประหลาดใจระคนตื่นเต้น

มันดูคล้ายกับปลิงทะเล แต่มีรูปร่างกลมป้อมกว่า ผิวมีสีสันฉูดฉาดสวยงาม ทั้งสีม่วง สีแดง และสีขาวสลับกัน ดูแปลกตายิ่งนัก

นางจำได้ว่าในโลกก่อน เคยเห็นรูปของเจ้านี่ในหนังสือสารานุกรมสัตว์น้ำ

มันคือ 'แอปเปิ้ลทะเล'

ถึงแม้ชื่อจะดูน่ากินและหน้าตาสวยงามเหมือนผลไม้ แต่จริงๆ แล้วมันเป็นสัตว์จำพวกปลิงทะเลชนิดหนึ่ง

และที่สำคัญที่สุดคือ มันมีพิษ!

ถ้าปลาหรือสัตว์น้ำอื่นๆ เผลอไปกินไข่ของมันเข้า ก็จะตายทันที หรือถ้ามันรู้สึกว่าถูกคุกคามหรือได้รับความเครียด มันจะปล่อยสารพิษออกมาทางผิวหนัง ทำให้น้ำทะเลบริเวณนั้นกลายเป็นพิษ และฆ่าสิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่อยู่ใกล้เคียง

ซ่งชูหม่านรีบหันไปมองหาน้องชายด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเผลอว่ายเข้ามาใกล้มัน

โชคดีที่ซ่งชูไหวว่ายอยู่อีกด้านหนึ่ง กำลังง่วนอยู่กับการไล่จับปูตัวเล็กๆ นางจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

นางตัดสินใจว่าจะไม่จับเจ้าแอปเปิ้ลทะเลนี่กลับไป เพราะมันอันตรายเกินไปสำหรับทุกคน

ซ่งชูหม่านว่ายไปสะกิดน้องชาย แล้วชี้มือบอกให้เขารู้ว่าถึงเวลาต้องขึ้นฝั่งแล้ว

ซ่งชูไหวพยักหน้าอย่างว่าง่าย ทั้งสองคนกระตุกเชือกส่งสัญญาณให้คนบนเรือดึงพวกเขากลับขึ้นไป

เมื่อโผล่พ้นน้ำ ซ่งชูหม่านสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่ พลางคิดในใจว่า ทะเลนี่ช่างเต็มไปด้วยความลึกลับและอันตรายที่คาดไม่ถึงจริงๆ

[จบแล้ว]