บทที่ 628 - มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น

บทที่ 628 - มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น

"อะไรนะ?" โก่วอิงหยาโกรธจนควันออกหู "พวกมันทำเกินไปแล้ว ลูกชายข้าโดนใส่ร้าย ใครเป็นหนี้ก็ไปทวงกับคนนั้นสิ จะแก้แค้นก็ไปหากับฆาตกรตัวจริง มาลงกับเด็กแบบนี้ ใช้ได้ที่ไหน!"

เซิ่งลี่ลี่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "ท่านย่า พวกมันใจร้ายมาก ข้ายังเด็กแท้ๆ พวกมันยังกล้าทำกับข้าขนาดนี้ ท่านต้องแก้แค้นให้ข้านะเจ้าคะ ข้ากลืนความแค้นนี้ไม่ลงจริงๆ"

พอนึกถึงว่าตัวเองยังไม่ได้ออกเรือน แต่ต้องมานอนเป็นอัมพาตไปตลอดชีวิต แถมเมื่อกี้เซิ่งเพิงฉือยังพูดจาตัดเยื่อใยขนาดนั้น นางก็กลัวจนตัวสั่น

เมื่อก่อนนางสุขภาพแข็งแรงดี ก็ไม่ได้กลัวอะไร ยังไงซะวันหน้าก็ต้องแต่งงาน ท่านย่าต้องหาคู่ครองดีๆ ให้นางอยู่แล้ว

แต่ตอนนี้นางลุกไม่ขึ้นแล้ว ถ้าเกิดเป็นอัมพาตจริงๆ แล้วท่านย่าเกิดเป็นอะไรไป นางกับพ่อที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับตระกูลเซิ่ง ต้องโดนไล่อออกจากจวนแน่

ถึงตอนนั้นนางจะมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไง!

โก่วอิงหยาปลอบใจ "เอาล่ะ เรื่องอื่นปล่อยให้ย่าจัดการเอง ท่านหมอบอกว่า ถ้าเจ้าฟื้นฟูได้ดี ก็ยังมีโอกาสกลับมายืนได้ จากนี้ไปเจ้าไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น อ่านนิยายที่เจ้าชอบทุกวัน อยากกินอะไรก็บอกย่า พยายามให้ความร่วมมือกับหมอในการรักษา จะได้หายเร็วๆ เข้าใจไหม?"

เซิ่งลี่ลี่รู้ดีว่าตอนนี้นางทำได้แค่นี้ จึงพยักหน้ารับ

โก่วอิงหยาถามอะไรไปอีกสองสามประโยค แต่ก็ได้คำตอบเดิมๆ รู้ว่าถามไปก็ไม่ได้อะไรเพิ่ม จึงหลีกทางให้หมอรักษาต่อ แล้วเดินออกมากับสามี

พอเดินมาถึงหน้าประตูเรือน โก่วอิงหยาก็กระซิบถามเสียงเบา "นายท่าน คนพวกนั้นทำเกินไปจริงๆ คนทั้งเมืองหลวงเขารู้กันทั่วว่าลี่ลี่เป็นหลานสาวตระกูลเซิ่ง แต่พวกมันยังกล้าลงมือกับนาง ไม่เห็นหัวขุนนางอย่างท่านเลย"

"หึ!" เซิ่งเพิงฉือแค่นเสียงเยาะ "ขนาดหลานชายแท้ๆ ของข้าพวกมันยังกล้าลงมือ นับประสาอะไรกับเซิ่งลี่ลี่ที่ไม่ใช่หลานแท้ๆ จะโทษก็โทษที่นางโง่เอง รู้อยู่เต็มอกว่าคนพวกนั้นจ้องจะเล่นงานบ้านเรา จ้องจะแก้แค้นเรา ยังจะกล้าเสนอหน้าออกไปข้างนอก รนหาที่ตายชัดๆ"

โก่วอิงหยาทำหน้าเศร้า "นายท่าน ท่านพูดแบบนี้ได้ยังไงเจ้าคะ?"

เซิ่งเพิงฉือสวนกลับ "ทำไม? หรือข้าพูดผิด? อีกอย่างข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้ มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เราเห็น"

โก่วอิงหยาชะงัก "นายท่าน ท่านหมายความว่า..."

เซิ่งเพิงฉือวิเคราะห์ต่อ "คนพวกนั้นเดิมทีเป็นฝ่ายถูกกระทำ ตอนนี้พวกเขามีความชอบธรรมอยู่ ถ้าเปิดเผยตัวตนออกมาโต้งๆ มันจะไม่เป็นการทำให้ตัวเองเสียเปรียบเหรอ? ถ้าข้าเป็นพวกเขา ข้าคงรีบปิดบังตัวตนแทบไม่ทัน พวกเขาจะโง่ขนาดนั้นเชียวหรือ?"

โก่วอิงหยาตาวาววับ ถามด้วยความตื่นเต้น "นายท่าน ท่านจะบอกว่า เป็นฝีมือคนบ้านซ่งอีกแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?"

เซิ่งเพิงฉือรีบเรียกองครักษ์ที่ออกไปกับเซิ่งลี่ลี่ในวันนี้มาสอบถามทันที "วันนี้พวกเจ้าเห็นใครที่ดูน่าสงสัยบ้างไหม?"

หานต้าลี่ตอบ "นายท่าน ตลอดทางพวกข้าเจอรถม้าและผู้คนเยอะแยะไปหมด ถ้าจะถามว่าใครน่าสงสัย มันก็เยอะมากขอรับ แถมหน้าตาคนพวกนั้นพวกข้าก็ไม่ได้ใส่ใจจำ จะให้ไปตามหาก็คงยาก แต่ว่า..."

"แต่ว่าอะไร?" โก่วอิงหยาถามรุกเร้า

หานต้าลี่เล่าต่อ "พวกองครักษ์เห็นรถม้าคันหนึ่งวิ่งไปทางเดียวกับที่คุณหนูลี่ลี่ม้าพยศขอรับ แต่บนรถม้ามีแค่ชายหนุ่มคนเดียว คนคนนั้นพวกข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ดูท่าทางก็เหมือนชาวบ้านธรรมดา พอมองลอดหน้าต่างเข้าไปในรถ ก็เห็นว่ามีแค่เด็กคนเดียว น่าจะไม่ใช่พวกเขาหรอกขอรับ"

[จบแล้ว]