บทที่ 520 - ฆ่าลูกในไส้

บทที่ 520 - ฆ่าลูกในไส้

"สองคนนี้อาศัยอยู่ที่วัดจวินจื่อมานานแล้ว ชาวบ้านแถวนั้นเห็นหน้ากันบ่อย ลองไปถามดูก็รู้ความจริง"

ไห่ตงถามต่อ "แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่าพวกเขาฆ่าคน"

ซ่งชูหม่านตอบ "ข้าบอกได้แค่ว่าเพื่อนคนหนึ่งของข้าเป็นคนบอก ส่วนเพื่อนคนนั้นเป็นใคร ข้ายังไม่สะดวกบอกตอนนี้"

ความจริงคือเซียวเสวียนหลีเป็นคนบอกนาง

เขาบอกว่าเขาตรวจสอบคนรอบข้างนางมาหมดแล้ว ดังนั้นจึงรู้เรื่องพ่อแท้ๆ และย่าของเหอเสี่ยวซวงด้วย

คนของเขาบังเอิญไปได้ยินสองคนนี้คุยกันเรื่องฆ่าคนตอนทำภารกิจที่วัดจวินจื่อพอดี

จื่อหยวนรู้เรื่องจึงมาขอคำสั่งจากเซียวเสวียนหลีว่าจะให้จับตัวเลยไหม

เซียวเสวียนหลีไม่อยากให้เป็นภัยในภายหลัง จึงสั่งให้จับกุมทันที

แต่ตอนนั้นคนของเซียวเสวียนหลีติดภารกิจอื่น พอได้รับคำสั่งแล้วกลับไปที่วัดจวินจื่อ สองแม่ลูกตระกูลเหอก็หนีไปแล้ว

พวกเขาตามหาอยู่พักใหญ่แต่ก็ไม่พบ

องครักษ์เงาคนนั้นจึงส่งข่าวบอกจื่อหยวน หลังจากจื่อหยวนขออนุญาตเซียวเสวียนหลีแล้ว จึงสั่งให้คนคอยดักจับสองคนนี้อย่างลับๆ

ไห่ตงพยักหน้า มองดูแม่ลูกตระกูลเหอ เห็นแววตาของพวกเขาล่อกแล่กมีพิรุธ จึงหันไปมองด้านหลัง

ลูกน้องของเขารีบหยิบภาพวาดประกาศจับที่เพิ่งได้รับมาเมื่อเร็วๆ นี้ออกมาเทียบดูทีละใบ

พอเห็นสองใบสุดท้าย ไห่ตงก็พูดเสียงเย็น "ที่แท้ก็เป็นฆาตกรจริงๆ ด้วย เด็กๆ จับตัวพวกเขาเดี๋ยวนี้"

เหอเสี่ยวซวงตะลึงงัน พ่อแท้ๆ กับย่าแท้ๆ ของนางเป็นฆาตกรอย่างนั้นหรือ

เสิ่นหานรุ่ยขมวดคิ้วแน่น "ฆ่าคนแล้วยังกล้ามาข่มขู่รีดไถเงินหลานสาวกลางถนนอีก ช่างบังอาจเทียมฟ้าจริงๆ"

เหอต้าเฉวียนเห็นมือปราบเดินตรงเข้ามาหา พอหันไปเห็นเหอเสี่ยวซวงยืนเคียงข้างซ่งเหอซิวอยู่ไม่ไกล จู่ๆ เขาก็ชักมีดออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่ลูกสาวตัวเอง

"นังตัวซวย เจ้าทำข้าพังพินาศ เจ้าตายซะเถอะ"

เหอเสี่ยวซวงมองพ่อตัวเองถือมีดพุ่งเข้ามาด้วยความตกตะลึง นางไม่เคยคิดเลยว่าพ่อแท้ๆ จะอยากฆ่านางให้ตาย นางทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ไม่แม้แต่จะขยับหนี

ซ่งเหอซิวเห็นดังนั้นก็เอาตัวเข้าบังหลานสาวไว้อย่างไม่ลังเล

แต่ซ่งชูหม่านไวกว่ามือปราบ เหอต้าเฉวียนเพิ่งก้าวได้สามก้าว นางก็กระโดดตัวลอย ตวัดเท้าเตะเข้าที่เอวของเขาเต็มแรง

เหอต้าเฉวียนไม่ทันระวังตัวว่าซ่งชูหม่านที่อยู่ทางซ้ายจะเตะมา โดนเข้าเต็มเปาจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่า

คนส่วนใหญ่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึง มองซ่งชูหม่านที่ค่อยๆ ลดขาลงด้วยความอึ้ง

แม่หนูน้อยผมจุกสองข้างคนนี้ยังเป็นเด็กผู้หญิงอยู่ไหมเนี่ย

เด็กผู้หญิงสมัยนี้เขาโหดกันขนาดนี้เลยหรือ

ซ่งเหอซิวสังเกตเห็นสายตาของทุกคน ก็กระแอมเบาๆ แก้เก้อ

ลูกสาวดูจะทำตัวโดดเด่นเกินไปหน่อยแล้ว

ลูกน้องของไห่ตงได้สติ รีบเข้าไปมัดตัวเหอต้าเฉวียน

หญิงชราแซ่เฉินเห็นท่าไม่ดี หันหลังเตรียมจะหนี แต่ก็ถูกมือปราบรวบตัวไว้ได้ทัน

ในฐานะพ่อคนที่รักลูกมาก ซ่งเหอซิวรังเกียจคนที่ทำร้ายลูกตัวเองที่สุด เขาอดรนทนไม่ไหว เดินดุ่มๆ เข้าไปตบหน้าเหอต้าเฉวียนสองฉาดใหญ่ ตวาดลั่น "ไอ้สัตว์เดรัจฉาน ถึงกับจะฆ่าลูกในไส้ของตัวเอง เจ้าไม่สมควรเป็นคน ไม่สมควรเป็นพ่อคนด้วยซ้ำ"

เหอต้าเฉวียนมีเลือดไหลมุมปาก มองซ่งเหอซิวอย่างไม่พอใจ "แกเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาตบข้า"

ซ่งเหอซิวแค่นหัวเราะ "ก็สิทธิ์ที่ข้าเป็นลุงแท้ๆ ของเสี่ยวซวงไงล่ะ"

เหอต้าเฉวียนชะงัก "ลุงแท้ๆ หรือ ไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นคนใจบุญที่เก็บมันไปเลี้ยงหรอกหรือ"

ซ่งเหอซิวพูดเย้ยหยัน "ดูท่าเจ้าคงลืมไปแล้วสินะว่าข้าเป็นใคร ก็ใช่สิ เมื่อก่อนพวกเจ้าถือดีว่าเป็นคนในเมือง ต่อให้เจอหน้าพวกเรา ก็ไม่เคยจะชายตาแลญาติจนๆ อย่างพวกเราอยู่แล้ว จะไปจำหน้าพวกเราได้ยังไง"

[จบแล้ว]