บทที่ 508 - ตระกูลซ่งงานเข้าอีกแล้ว

บทที่ 508 - ตระกูลซ่งงานเข้าอีกแล้ว

จี้หลี่เจิ้งมองนางด้วยสายตาเอือมระอา "นางยอมรับอะไร? นางบอกว่าพ่อตัวเองมีโรคประจำตัว ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ พวกเจ้ายังจะไปถือสาคนป่วยอีกหรือ"

จี้เซิงผสมโรง "นั่นสิ พวกเจ้าไม่ใช่ญาติฝ่ายไหนของตระกูลซ่ง แถมยังเรียกได้ว่าเป็นศัตรูของพวกเขาด้วยซ้ำ แล้วจะเสนอหน้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้านทำไม"

"ทั้งที่รู้ว่าพวกเขาไม่ถูกกับบ้านตระกูลซ่งเดิม ซ่งชูจินกับซ่งชูหยินก็เป็นลูกของศัตรู เจ้ายังจะเสนอหน้าให้พวกเขารับเลี้ยงเด็กพวกนั้นอีก โดนตบก็สมควรแล้ว"

หลัวหลิงอิงหน้าถอดสี สองคนนี้พูดจาแรงเกินไปแล้ว

เหอหยงทำหน้าบึ้งตึง "พูดแบบนี้ไม่ได้นะ พวกเราหวังดี"

ซ่งชูหม่านสวนกลับ "หวังดี? ไปหลอกผีเถอะ!"

เหอหยงยื่นคำขาด "ไม่ว่าจะยังไง เจ้าต้องจ่ายค่าเสียหายข้ามาหนึ่งร้อยตำลึง"

จี้จิ่งหนานหรี่ตาลงเตือน "คำพูดของข้า พวกเจ้าไม่ฟังหรือ? รีบไปซะ เรื่องวันนี้พวกเจ้าทำตัวเองทั้งนั้น ถ้ายังมาก่อกวนอีก ข้าจะส่งพวกเจ้าไปที่ว่าการอำเภอ!"

สองผัวเมียชะงัก ไม่กล้าสงสัยคำพูดของเขา จึงได้แต่เดินคอตกกลับไปอย่างเจ็บใจ

ทั้งสองตรงไปหาหลี่ชุ่ยชุ่ยเพื่อขอเงิน

แต่หลี่ชุ่ยชุ่ยเห็นเหอหยงบาดเจ็บ นางอย่าว่าแต่ไม่มีเงินเลย ต่อให้มีก็ไม่ให้ ประตูบ้านก็ยังซ่อมไม่เสร็จ จึงได้แต่ไล่ตะเพิดพวกเขาไป

เหอหยงกลัวว่าถ้าปล่อยแผลที่มือไว้นานจะรักษาไม่หายและพิการ จึงจำใจต้องรีบไปหาหมอก่อน ตั้งใจว่าวันหน้าค่อยกลับมาคิดบัญชีกับบ้านตระกูลซ่งเดิมหรือบ้านซ่งบ้านใหญ่

วันนี้จี้จิ่งหนานมาหาบ้านซ่งบ้านใหญ่ ก็เพื่อมาถามไถ่เรื่องซ่งเสี่ยวซวน

ซ่งชูหม่านดึงเขาไปคุยด้านข้าง บอกข้อสันนิษฐานว่าซ่งเสี่ยวซวนอาจจะเป็นพี่สาวของนาง

จี้จิ่งหนานได้รับรู้เรื่องที่พี่ชายและพี่สาวของซ่งชูหม่านอาจจะยังมีชีวิตอยู่มาจากเซียวเสวียนหลีแล้ว

พอได้ฟังที่นางเล่า เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ "ให้นางอยู่ที่นี่ดีๆ เถอะ วางใจได้ ข้ากำลังส่งคนออกตามหาพี่ชายเจ้าอยู่เหมือนกัน น่าจะได้รับข่าวเร็วๆ นี้"

ซ่งชูหม่านซาบซึ้งใจ "ขอบคุณพี่ชายหลี่เจิ้งมากเจ้าค่ะ"

...

ซ่งชูหม่านนึกว่าซ่งเหอเม่ากับซ่งเหอเหว่ยคงต้องรออีกหลายวันกว่าจะเกิดเรื่อง นึกไม่ถึงว่าผ่านไปไม่ถึงสองวัน บ้านตระกูลซ่งเดิมก็เกิดเรื่องอีกแล้ว

พอได้ยินว่ามีละครฉากเด็ดให้ดู ซ่งชูหม่านก็ลากน้องชายวิ่งไปทางบ้านตระกูลซ่งเดิมทันที

ละครฉากเด็ดวันนี้ถ้าพลาดไป คงเสียดายไปตลอดชีวิต

แน่นอนว่านางถามซ่งเสี่ยวซวนแล้วว่าจะไปด้วยกันไหม แต่ถูกปฏิเสธ

ซ่งชูหม่านก็ไม่ได้บังคับ

ระหว่างทาง มีชาวบ้านหลายคนที่ได้ยินข่าวบ้านตระกูลซ่งเดิมเกิดเรื่อง ก็พากันวิ่งไปทางนั้นเหมือนกัน

สามพี่น้องตระกูลซ่งไปถึงค่อนข้างเร็ว พอไปถึงก็เห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังลากซ่งชูจินเดินไปทางรถม้าที่จอดอยู่ข้างๆ

อีกคนหนึ่งก็ลากซ่งชูหยินเดินไปที่รถม้าเช่นกัน

ซ่งชูไหวแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอเห็นซ่งชูจินและซ่งชูหยินหน้าซีดเผือด แถมตรงเป้ากางเกงยังมีสีเข้มกว่าส่วนอื่น เขาก็รีบเอามือปิดปากกลั้นขำ

ซ่งชูหม่านย่อมสังเกตเห็นเหมือนกันว่าซ่งชูจินกลัวจนฉี่ราด นางหันไปมองน้องชายแวบหนึ่ง อะไรทำให้เขาไม่กล้าหัวเราะเยาะศัตรูให้เต็มที่กันนะ

"อาไหว อยากขำก็ขำออกมาเถอะ อย่ากลั้นไว้เดี๋ยวจะอกแตกตาย"

"แต่ว่าท่านพี่ หัวเราะเสียงดังต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้ มันดูเสียมารยาทนะขอรับ"

"กับคนที่รังแกเจ้าและครอบครัวของเขา จำเป็นต้องรักษามารยาทด้วยหรือ"

"ก็จริงแฮะ"

ซ่งชูไหวเลิกกลั้นขำ ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

"ฮ่าๆๆ ซ่งชูจินสิบขวบแล้ว ยังฉี่รดกางเกงอีก น่าไม่อาย!"

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ พอเห็นแบบนั้น บางคนที่ไม่ถูกกับบ้านตระกูลซ่งเดิม ก็เริ่มทำหน้าเยาะเย้ยถากถาง

[จบแล้ว]