บทที่ 498 - ตระกูลเซิ่ง

บทที่ 498 - ตระกูลเซิ่ง

ซ่งชูหม่านรีบดึงน้องชายและพี่สาวหลบฉาก ไม่รับการคารวะของนาง

ถ้านางเป็นพี่สาวคนโตของนางจริงๆ ให้นางมาคุกเข่าให้พวกนาง ไม่ใช่อายุสั้นกันหมดหรือ

ซ่งชิงชิงจึงต้องดึงนางขึ้นมาอีกครั้งอย่างจนใจ "เอาล่ะ เจ้าไม่ต้องคุกเข่าให้เราหรอก ข้าจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือพี่ใหญ่ของข้า นี่พี่สะใภ้ใหญ่ ส่วนนี่คือลูกแฝดชายหญิงของพวกเขา ข้าเป็นอาของเด็กสองคนนี้ นี่ลูกสาวข้า พวกเราแม่ลูกไม่ใช่เจ้านายของเจ้า พี่ใหญ่จิตใจดี หลังจากข้าถูกหย่า ก็รับพวกเราแม่ลูกมาอยู่ด้วย"

เฉินซวงซวงพูดอย่างเกรงใจ "ข้าชื่อเฉินซวงซวง..."

"ขอโทษนะ" ซ่งชูหม่านพูดแทรกขึ้นมา "พี่สาว บ้านนั้นแซ่เฉิน ท่านก็เลยแซ่เฉินสินะ ชื่อเดิมของท่านคืออะไร เดิมทีท่านอยู่ที่ไหน เผื่อข้าจะช่วยตามหาพ่อแม่ที่แท้จริงของท่านได้"

เฉินซวงซวงทำหน้าเศร้า "ข้าจำไม่ได้แล้วว่าเดิมทีแซ่อะไร จำได้ลางๆ ว่าเมื่อสามสี่ปีก่อน คืนนั้นข้ากับคนในครอบครัวเข้านอนกันหมดแล้ว จู่ๆ ข้างนอกก็มีคนกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามา บอกว่าพวกเราทำความผิด แล้วก็จับพวกเราไป"

"หลังจากอยู่ในคุกได้สักพัก พวกผู้ชายในบ้านก็จากไปหมด เหลือแต่พวกผู้หญิงอย่างเรา"

"ต่อมา ข้ากับท่านแม่ก็ต้องแยกจากกัน ข้าถูกตระกูลเซิ่งซื้อไป นับแต่นั้นก็กลายเป็นสาวใช้ของคุณหนูตระกูลเซิ่ง"

"คุณหนูตระกูลเซิ่งอารมณ์ร้าย ชอบทุบตีบ่าวไพ่อย่างพวกเรา หลังจากนั้นข้าก็ถูกใส่ร้าย ถูกตระกูลเซิ่งขายออกมา แล้วก็ถูกคนตระกูลเฉินเก็บไป"

ซ่งชูหม่านตาเป็นประกาย ประสบการณ์ของนาง เหมือนกับที่พี่ชายหลีสืบมาได้เป๊ะเลย

เซิ่งซูหว่านตั้งครรภ์อยู่ อารมณ์จึงอ่อนไหวง่าย พอได้ฟังเรื่องราวของเฉินซวงซวง ก็ยิ่งเวทนานางจับใจ "เด็กโง่เอ๊ย อายุแค่นี้ ต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ ตั้งมากมาย ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ"

เฉินซวงซวงเห็นสีหน้าทุกคนไม่ค่อยดี รู้ว่าตัวเองทำให้บรรยากาศเสีย จึงรีบบอกว่า "ข้าไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านไปแล้ว"

ซ่งชูหม่านจับประเด็นสำคัญเมื่อครู่ได้ "ตระกูลเซิ่งที่ท่านพูดถึงเมื่อกี้ คือตระกูลเซิ่งบ้านไหนในเมืองหลวงหรือ"

เซิ่งซูหว่านและซ่งเหอซิวหันมาสบตากัน หัวใจเต้นรัวด้วยความระทึก

เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ได้ยินคำว่า "เซิ่ง" แต่แค่จงใจมองข้ามไป

เฉินซวงซวงไม่รู้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ จึงตอบไปตามตรง "ก็ตระกูลเซิ่งที่เป็นรองเสนาบดีกรมโยธาในเมืองนั่นแหละ"

ร่างกายของเซิ่งซูหว่านเซวูบ

ซ่งเหอซิวรีบประคองนางไว้ทัน ถามด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรไหม"

โชคดีที่นางนั่งอยู่ ไม่อย่างนั้นคงล้มพับไปแล้ว

ซ่งชูหม่าน "ท่านแม่ เป็นยังไงบ้าง"

ซ่งชูไหว "ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไป"

ซ่งชิงชิง "พี่สะใภ้ใหญ่ ไหวไหม"

เหอเสี่ยวซวง "ท่านป้าสะใภ้ ไม่สบายหรือเจ้าคะ"

เฉินซวงซวงเห็นว่าพอตัวเองพูดถึงตระกูลเซิ่ง เซิ่งซูหว่านก็อาการไม่ดี นึกว่าตัวเองก่อเรื่องแล้ว จึงหดคอ ยืนตัวสั่นด้วยความกลัว

เซิ่งซูหว่านลืมตาขึ้น เห็นทุกคนมองนางด้วยความเป็นห่วง ก็ฝืนยิ้มออกมา "ไม่เป็นไร ทำให้พวกเจ้าต้องเป็นห่วงแล้ว"

ซ่งชูหม่านไม่ใช่เด็กหกขวบจริงๆ ตอนนี้เดาได้รางๆ แล้วว่าตระกูลเซิ่งบ้านนั้นคือใคร

แต่เฉินซวงซวงยังอยู่ นางจึงไม่ได้ถามออกไปตรงๆ

เซิ่งซูหว่านรู้สึกไม่สบายตัว ซ่งเหอซิวจึงประคองนางกลับห้องไปพักผ่อน

ซ่งชูหม่านเห็นเฉินซวงซวงหน้าตาตื่นตระหนก ก็ปลอบใจ "พี่สาว ท่านไม่ต้องโทษตัวเองหรอก ท่านแม่ข้าไม่เป็นไรหรอก"

เฉินซวงซวงมองตามหลังเซิ่งซูหว่านไปด้วยความเป็นห่วง "จริงเหรอ เมื่อกี้ข้าพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า"

[จบแล้ว]