บทที่ 477 - ฮือฮา

บทที่ 477 - ฮือฮา

ซ่งชูไหวถาม "ท่านพี่ รายได้วันนี้จะเกินหนึ่งพันตำลึงไหม?"

ซ่งชูหม่าน "มีความเป็นไปได้สูงจ้ะ"

เมื่อก่อนใช้เรือลำเล็ก ยังได้วันละเจ็ดแปดร้อยตำลึง

วันนี้ใช้เรือลำใหญ่ จะหาได้เกินพันตำลึงต่อวันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยนี่นา?

ทุกคนได้ยินดังนั้น ก็มีแรงฮึดสู้ขึ้นมาทันที

ก่อนจะคัดแยกของ ก็รีบลงแหใหม่ไปก่อน

ไม่นานพอคัดแยกเสร็จ ก็เก็บแหขึ้นมาอีก

ของที่ได้ในรอบที่สี่ ล้วนเป็นของที่เคยเจอมาแล้วทั้งนั้น

ซ่งชูหม่านเห็นว่าสายมากแล้ว จึงสั่งให้ทุกคนหันหัวเรือกลับ "วันนี้กลับเร็วหน่อย จะได้รู้ว่าตกลงเราต้องใช้เวลาเดินทางกันเท่าไหร่แน่"

นางยังต้องไปช่วยนกนางนวลอีก วันนี้ไม่ควรเหนื่อยเกินไป

ทุกคนไม่มีใครคัดค้าน

วันนี้ลงแหไปทั้งหมดสี่รอบ รอบละสามปาก รวมเป็นสิบสองปาก

ถ้าคิดตามเกณฑ์เมื่อก่อน วันนี้พวกเขาก็จะได้ส่วนแบ่งแค่สามร้อยอีแปะ

แต่วันนี้ซ่งชูหม่านให้ตั้งสี่ร้อยอีแปะ มากกว่ารายได้เดิมตั้งร้อยอีแปะ ดีจริงๆ

ไม่นาน เรือประมงก็กลับมาถึงท่าเรือ

แม้วันนี้ของจะเยอะ แต่คนเยอะย่อมมีกำลังมาก ทุกคนช่วยกันขนของลงจากเรืออย่างรวดเร็ว

วันนี้เป็นวันแรกที่เรือใหญ่ของซ่งชูหม่านออกล่าของทะเล จี้จิ่งหนานและเซียวเสวียนหลีจึงมารออยู่ที่ท่าเรือด้วย

ตอนที่ซ่งชูหม่านออกเรือไป คนเฝ้าเรือก็ไม่มีอะไรทำ นางจึงสั่งให้พวกเขาเตรียมรถเข็นไว้รอขนของตอนนางกลับมา

พอเห็นของทะเลถูกขนลงจากเรือ จี้จิ่งหนานและเซียวเสวียนหลีก็รีบเข้ามาดู

เห็นกองภูเขาของทะเล ทั้งสองคนตกตะลึงตาค้าง

จี้จิ่งหนานร้องอุทาน "คุณพระช่วย วันนี้ของเยอะเกินไปแล้ว ตรงนี้ของเจ้าแทบจะเปิดตลาดสดขนาดย่อมได้เลยนะเนี่ย"

เซียวเสวียนหลียิ้มแก้มปริ ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเขาพอใจมาก

ของที่ซ่งชูหม่านหามาได้วันนี้ ต้องขายได้เงินมหาศาลแน่

หลังจากพวกเขาดูเสร็จ ซ่งชูหม่านถึงให้คนขนของกลับไปที่ลานบ้านของนาง

เพราะวันนี้ออกเรือเร็ว ตอนที่พวกเขากลับถึงบ้าน ซุนเสี่ยวเหอเพิ่งจะมาถึงพอดี

เมื่อวานซ่งชูหม่านส่งคนไปแจ้งข่าวซุนเสี่ยวเหอแล้วว่า วันนี้ให้เตรียมรถม้ามาเยอะหน่อย

ดังนั้นตอนที่ขบวนรถของซุนเสี่ยวเหอเข้าหมู่บ้าน จึงสร้างความฮือฮาไม่น้อย

วันนี้เป็นวันแรกที่เรือของซ่งชูหม่านจับปลา ชาวบ้านจำนวนมากจึงแห่ตามซ่งชูหม่านกลับไปที่บ้าน อยากจะเห็นกับตาว่าวันนี้พวกนางได้ของมาเท่าไหร่กันแน่

อาศัยจังหวะที่ซุนเสี่ยวเหอไปตรวจดูของ ซ่งชูหม่านก็หยิบเงินที่เตรียมไว้แล้วออกมา จ่ายค่าแรงให้เหล่าลูกเรือ เริ่มจากเจิงเสี่ยวหนานที่อายุน้อยที่สุด "ของพี่สามร้อยอีแปะ ของคนอื่นสี่ร้อยอีแปะทุกคน ไม่ต้องรีบจ้ะ ข้าจะแจกทีละคน"

หลิวคังที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถามขึ้นว่า "ทำไมเจิงเสี่ยวหนานถึงได้ตั้งสามร้อยอีแปะล่ะ? ไหนบอกว่าค่าแรงเด็กจะน้อยกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?"

เจิงเสี่ยวหนานได้ยินคำถามของหลิวคัง ก็ตอบด้วยความภูมิใจ "อาหม่านใจดี เห็นว่าพวกเราตื่นเช้ากว่าเมื่อก่อน งานหนักกว่าเดิม ก็เลยขึ้นค่าแรงให้พวกเรา"

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ตกใจ พอเห็นซ่งชูหม่านจ่ายเงินให้ผู้ใหญ่คนละสี่ร้อยอีแปะจริงๆ ก็อิจฉาตาร้อนผ่าว

"แม่เจ้าโว้ย วันเดียวได้ตั้งสี่ร้อยอีแปะ สิบวันก็สี่ตำลึงแล้วสิ? ถ้าออกเรือทุกวัน เดือนหนึ่งก็ได้ตั้งสิบสองตำลึงเชียวนะ"

"อาหม่านใจป้ำเกินไปแล้ว ทำงานแบบนี้เดือนเดียว ได้เงินมากกว่าเมื่อก่อนทำทั้งปี เผลอๆ มากกว่าสองปี หรือสามปีรวมกันเสียอีก"

"น่าอิจฉาชะมัด ต่อไปคนงานบนเรือบ้านนั้น คงกินเนื้อทุกวันได้แบบไม่เสียดายเงินแล้วมั้ง"

"พวกเจ้านับเลขผิดแล้ว ถึงออกเรือทุกวันจะได้สิบสองตำลึงก็จริง แต่พวกเจ้าลืมไปแล้วเหรอ"

[จบแล้ว]