บทที่ 466 - ลองขายซ่งชูหม่านกับซ่งชูไหวอีกรอบไหม?

บทที่ 466 - ลองขายซ่งชูหม่านกับซ่งชูไหวอีกรอบไหม?

ซ่งเหอเม่า "อืม"

ซ่งเหอเหว่ยเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็หันกลับมา กระซิบถามว่า "พี่รอง หรือว่าพวกเราจะลองขายซ่งชูหม่านกับซ่งชูไหวอีกรอบดีไหม?"

ขายเด็กสองคนนั้น พวกเขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิด

ซ่งเหอเม่าถลึงตาใส่น้องชาย กระซิบด่าว่า "เจ้าคิดบ้าอะไรของเจ้า? ตอนนี้ซ่งชูหม่านทำการค้ากับภัตตาคารเทียนไว่ รู้จักคนรวยตั้งเยอะแยะ ถ้านางหายตัวไป จนกระทบกับธุรกิจของภัตตาคารเทียนไว่ เจ้าคิดว่าทางนั้นเขาจะไม่เอาเรื่องรึ?"

"ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้คุณชายหลีเพื่อนของนางก็ยังอยู่ในหมู่บ้านชิงอวี๋ ถ้าเจ้าไปแตะต้องนาง คุณชายหลีคนนั้นต้องสั่งตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดแน่"

"เกิดเขาตรวจสอบจนรู้เรื่องที่ซ่งเหอซิวไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของพวกเราขึ้นมา สิ่งที่พวกเราทำมาทั้งหมดก็จะสูญเปล่าทันที"

ซ่งเหอเหว่ยชะงักไป จำใจต้องล้มเลิกความคิดที่จะขายสองพี่น้องซ่งชูหม่าน

ซ่งชูหม่านอยู่ไกลเกินไป เลยไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกัน

เมื่อเห็นพวกเขาตัดสินใจกันได้แล้ว นางก็แวะไปหาเซียวเสวียนหลี เพื่อขอให้เขาช่วยจับตาดูซ่งเหอเม่ากับซ่งเหอเหว่ยให้หน่อย

นางรู้ว่าแผนการของนางคงปิดบังเซียวเสวียนหลีไม่ได้ เมื่อถูกเขาซักไซ้ นางจึงยอมบอกแผนการทั้งหมดออกไป

เซียวเสวียนหลีหัวเราะ "ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องหาทางแก้แค้นพวกเขา แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ ข้าตกลง เรื่องแค่นี้ง่ายมาก"

จื่อถานเห็นเจ้านายมองมา ก็เข้าใจความหมายทันที รีบออกไปสั่งการลูกน้องให้จัดการเรื่องนี้

ซ่งชูหม่านเห็นเขาหัวเราะ ก็อดถามไม่ได้ว่า "พี่หลี ท่านไม่คิดว่าเด็กตัวเล็กๆ อย่างข้า จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตเกินไปหรือเจ้าคะ?"

เซียวเสวียนหลีลูบผมทรงซาลาเปาของนางเบาๆ "คนบ้านซ่งทำเรื่องชั่วช้าสารพัด อีกอย่างพวกเขาก็เป็นฝ่ายเริ่มทำร้ายครอบครัวเจ้าก่อน เจ้าแค่ย้อนรอยสนองคืนด้วยวิธีเดียวกัน มันเป็นกรรมที่พวกเขาต้องชดใช้ต่างหาก"

ซ่งชูหม่านโล่งใจ "ขอบคุณพี่หลีที่เข้าใจเจ้าค่ะ"

เซียวเสวียนหลี "เด็กผู้หญิงในบ้านซ่งสายเดิม ชีวิตความเป็นอยู่คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่สินะ?"

"ใช่เจ้าค่ะ" ซ่งชูหม่านนึกถึงลูกพี่ลูกน้องหญิงสองคนนั้น ที่ถูกหลี่ชุ่ยชุ่ยรังแกมาตั้งแต่เด็ก "พี่หลี พี่สาวกับน้องสาวลูกพี่ลูกน้องสองคนนั้น พวกนางยังเด็ก เมื่อก่อนตอนอยู่กับข้าก็ถือว่าต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายกัน แม้จะมีเรื่องขัดแย้งกันบ้าง แต่ก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ข้าอยากจะรบกวนให้ท่านช่วยอีกสักเรื่องเจ้าค่ะ"

เซียวเสวียนหลี "ว่ามาสิ"

ซ่งชูหม่าน "ข้าจะให้เงินท่าน รบกวนท่านส่งคนไปช่วยซื้อตัวพวกนางไว้หน่อยเถอะเจ้าค่ะ แต่หลังจากซื้อมาแล้ว ก็ให้พวกนางทำงานเป็นบ่าวรับใช้ตามปกติ แค่อย่าใช้งานหนักจนตายก็พอ"

สองพี่น้องนั่นแม้จะไม่เคยทำร้ายนาง แต่พ่อแม่ของพวกนางล้วนเป็นฆาตกรที่พยายามฆ่าและเป็นต้นเหตุให้ครอบครัวนางต้องพลัดพราก นางไม่อาจใจดีกับพวกนางได้ลงคอ

จุดประสงค์หนึ่งที่นางซื้อตัวพวกนางไว้ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้พ่อสารเลวของพวกนางเห็นแก่เงินจนขายพวกนางเข้าหอนางโลม

ก่อนที่ความจริงเรื่องชาติกำเนิดของพ่อจะเปิดเผย พวกนางก็ยังถือว่าเป็นหลานสาวในนามของพ่อ

ถ้าวันหน้าซ่งเหอซิวสอบได้เป็นซิ่วไฉจริงๆ นางไม่อยากให้ใครมาครหาว่าเขามีหลานสาวทำงานอยู่ในหอนางโลม จนส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงและอนาคตของพ่อ

แค่ให้พวกนางต้องพรากจากเกาซือเยว่และหวงเสี่ยวลี่ ก็เพียงพอที่จะทำให้คนเป็นแม่เจ็บปวดเจียนตายแล้ว

ถึงหญิงสองคนนั้นจะรักลูกชายมากกว่าลูกสาว แต่พวกนางก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ลูกสาวก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่อุ้มท้องมา ย่อมต้องมีความรักความผูกพันอยู่บ้าง

เซียวเสวียนหลีมองซ่งชูหม่านด้วยสายตาชื่นชม พยักหน้าตอบรับ "ได้ ข้าจะทำตามที่เจ้าบอก"

ซ่งชูหม่านดีใจ รีบหยิบเงินสิบห้าตำลึงออกมาวางบนโต๊ะ "งั้นก็รบกวนพี่หลีด้วยนะเจ้าคะ เงินส่วนที่เหลือถือว่าเป็นค่าเหนื่อยให้ลูกน้องของท่านก็แล้วกัน รบกวนพวกเขาด้วยเจ้าค่ะ"

เซียวเสวียนหลีไม่ได้ปฏิเสธ เขารู้ว่าตอนนี้ซ่งชูหม่านไม่ได้ขัดสนเงินทอง จึงยิ้มตอบ "ได้ ข้าจะมอบให้พวกเขาให้"

[จบแล้ว]