บทที่ 457 - เกิดอะไรขึ้น?

บทที่ 457 - เกิดอะไรขึ้น?

โจวฉีซานก็พูดเสริมขึ้นว่า "ลูกสาวข้าถูกทำให้ตกใจกลัวขนาดนั้น พวกเรามาหาคนบ้านซ่ง เพื่อให้พวกเขารับผิดชอบ แต่พวกเขาไม่เพียงไม่คิดว่าลูกตัวเองผิด ยังจะมาตบตีพวกเราอีก"

จี้จิ่งหนานโบกมือให้สัญญาณ ให้พวกเขาใจเย็นลง "ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

เวลานี้เซียวเสวียนหลีก็พาคนเดินตามมาถึงพอดี

หลี่ชุ่ยชุ่ยเห็นท่าไม่ดี รีบพูดแทรกขึ้นด้วยความร้อนรนว่า "ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ ก็แค่เด็กๆ เล่นกันแรงไปหน่อย คิดไม่ถึงว่าจะไปรบกวนท่านเข้า"

"ท่านงานยุ่งมาก รีบกลับไปเถอะเจ้าค่ะ เรื่องแค่นี้พวกเราจัดการกันเองได้"

จี้จิ่งหนานพูดเสียงเย็นชา "ถ้าเจ้ากล้าพูดแทรกอีกคำเดียว ข้าจะสั่งตัดลิ้นเจ้า!"

หลี่ชุ่ยชุ่ยสะดุ้งโหยง รีบยกมือปิดปากตัวเองด้วยความหวาดกลัว

คำพูดที่มาจ่อที่ริมฝีปากของเกาซือเยว่ ก็จำต้องกลืนลงคอไป

จี้เซิงถลึงตาใส่หลี่ชุ่ยชุ่ย "เจ้านายข้าจะทำอะไร ต้องให้เจ้ามาสั่งสอนด้วยหรือ?"

หลี่ชุ่ยชุ่ยหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว

คนหนุ่มสาวสมัยนี้ ไม่รู้จักเคารพผู้หลักผู้ใหญ่เอาเสียเลย

สวีอวิ๋นอวิ๋นเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับลูกสาวตัวเองด้วยความคับแค้นใจ "เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละเจ้าค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสาวข้าวิ่งเร็ว ป่านนี้คงเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว พอนึกถึงว่าถึงตอนนั้นลูกสาวข้าอาจจะโดนคนบ้านซ่งข่มขู่ให้ต้องแต่งงานกับพวกเขา ชีวิตพังทลายไปทั้งชีวิต ข้าก็รู้สึกว่าสู้ตายไปพร้อมกับลูกสาวยังจะดีเสียกว่า"

สีหน้าของเซียวเสวียนหลีเย็นเยียบลงทันที

เรื่องในวันนี้ ถ้าไม่จัดการให้เด็ดขาด ต่อไปพวกผู้ชายที่หาเมียไม่ได้ คงได้เลียนแบบกันหมดแน่

จี้จิ่งหนานเหลือบมองเซียวเสวียนหลี พอเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย ก็รู้ทันทีว่าวันนี้ควรทำอย่างไร "ทหาร ไปลากตัวซ่งชูจินมาให้ข้า!"

จี้เซิงรีบวิ่งเข้าไปในบ้านตระกูลซ่งทันที

แต่เขาเข้าไปเดินหาอยู่รอบหนึ่ง กลับไม่เจอใคร

สุดท้ายไปเจอตัวซ่อนอยู่ที่หลังประตูใหญ่

จี้เซิงรีบคุมตัวคนมาอยู่ต่อหน้าทุกคน "นายน้อย เจ้านี่ก็รู้ตัวว่าทำผิด แอบดูสถานการณ์อยู่หลังประตูผ่านรอยแยกมาตลอด ทำเอาข้าหาแทบแย่"

หลี่ชุ่ยชุ่ยเห็นจี้เซิงคุมตัวหลานชายหัวแก้วหัวแหวนมาอย่างหยาบคาย ก็รีบพุ่งเข้าไปแย่งหลานชายมาไว้ในอ้อมอกด้วยความปวดใจ ทำท่าทางปกป้องเต็มที่ "พวกเจ้าอย่ารุนแรงนักสิ ทำหลานข้าขวัญเสีย ข้าจะให้พวกเจ้าชดใช้ค่าทำขวัญ!"

จี้จิ่งหนานไม่สนใจหลี่ชุ่ยชุ่ย แต่มองซ่งชูจินด้วยสายตาเย็นชา "ข้าถามเจ้า เจ้าคิดจะกอดโจวเชียนเชียนใช่ไหม?"

ซ่งชูจินกลัวจี้จิ่งหนานมาก จู่ๆ ก็ซุกหัวเข้าไปในอ้อมกอดของหลี่ชุ่ยชุ่ย

หลี่ชุ่ยชุ่ยรีบแก้ตัว "หลานข้าไม่ได้ทำ"

จี้จิ่งหนานพูดเสียงเข้ม "ซ่งชูจิน ถ้าเจ้าไม่พูดความจริง พอถึงเวลาที่ข้าหาพยานมายืนยันได้ คนบ้านเจ้าทุกคนจะถูกจับไปหมด ถึงตอนนั้นเจ้าก็ต้องติดคุก ชาตินี้ทั้งชาติจะไม่ได้แต่งงาน หรือแม้แต่จะไม่ได้มีอิสระอีกเลย"

หลี่ชุ่ยชุ่ยและเกาซือเยว่ชะงักกึก เรื่องมันร้ายแรงขนาดนี้เลยเหรอ?

ซ่งชูจินได้ยินว่าชาตินี้จะไม่ได้แต่งงาน ก็เริ่มลนลาน รีบพูดว่า "อย่าจับข้านะ อย่าจับคนบ้านข้าด้วย ข้าพูดแล้ว ข้า... ข้าตั้งใจจะกอดเชียนเชียนจริงๆ"

สีหน้าของซ่งชูหม่านเย็นชาลง

สีหน้าของเซียวเสวียนหลีก็เย็นลงอีกหลายส่วน

จี้จิ่งหนานถามต่อ "ใครเป็นคนสอนให้เจ้ากอดเชียนเชียน?"

ซ่งชูจินตอบเสียงเบา "ข้า... ตอนข้าไปดูตัว ข้าได้ยินแม่สื่อพูด แม่สื่อแนะนำผู้หญิงให้ข้าหลายคน แต่ไม่มีใครเอาข้าเลยสักคน"

"นางแอบกระซิบกับย่าและแม่ข้าว่า ถ้าจนปัญญาจริงๆ ก็คงต้องให้ข้าลงมือเอง ไม่อย่างนั้นก็ไปสุ่มกอดผู้หญิงสักคนแล้วกอดไม่ปล่อย ถึงตอนนั้นบ้านผู้หญิงเพื่อรักษาชื่อเสียงของลูกสาว จะต้องยอมยกลูกสาวให้แต่งกับข้าแน่ๆ ดีไม่ดีอาจจะไม่ต้องเสียค่าสินสอดด้วยซ้ำ"

[จบแล้ว]