บทที่ 407 - เรื่องใหญ่ที่สุด

บทที่ 407 - เรื่องใหญ่ที่สุด

"แต่ด้วยมุมที่แม่ของพวกเจ้าแอบดูอยู่ นางเลยเข้าใจผิดคิดว่าข้ากำลังทำรุ่มร่ามกับผู้หญิงคนนั้น คิดว่าเป็นชู้รักที่ข้าแอบนัดพบ นางไม่ถามไถ่อะไรให้รู้ความ พุ่งเข้ามาตบหน้าผู้หญิงคนนั้นฉาดใหญ่ แล้วก็ตบตีกันนัวเนีย"

ซ่งเหอเม่าตกใจตาโต "งั้นท่านแม่ก็ไปล่วงเกินคุณชายท่านนั้นเข้าน่ะสิ"

ซ่งเซี่ยงเฉียนกัดฟันกรอด จ้องเขม็งไปที่หลี่ชุ่ยชุ่ย "ใช่สิ นางตบตีผู้หญิงคนนั้นจนหน้าตาบวมปูด พอคุณชายรู้เรื่อง เห็นแก่ที่ข้าเคยช่วยเขาไว้ เลยไม่เอาความกับข้า แต่สั่งให้ข้าจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ผู้หญิงคนนั้น ไม่อย่างนั้นจะจับข้ากับแม่พวกเจ้าเข้าคุก"

"พอจ่ายค่ารักษาไป เงินเก็บที่บ้านก็เกลี้ยง คุณชายท่านนั้นก็ไล่ข้าออก ข้าต้องขายเกวียนวัว ทุกอย่างไม่เหลือเลย ช่วงนั้นบ้านเราถึงได้ลำบากยากจน พวกเจ้าถึงต้องอดมื้อกินมื้อไงเล่า"

คนบ้านรองและบ้านสามได้ยินดังนั้น ก็หันไปมองหลี่ชุ่ยชุ่ยด้วยสายตามีความหมาย

ซ่งเหอเม่าทำหน้าผิดหวัง "ท่านแม่ ที่แท้ความลำบากตอนเด็กๆ ของพวกเราก็เป็นเพราะท่านเองหรอกหรือ ที่พวกเราต้องทนทุกข์ขนาดนั้น ล้วนเป็นเพราะท่านคนเดียว"

ซ่งเหอเหว่ยหน้าแดงด้วยความโกรธ "ท่านแม่ ท่านทำเกินไปแล้วนะ เพราะตอนนั้นข้าอดอยากจนร่างกายขาดสารอาหาร ร่างกายข้าตอนนี้ถึงได้อ่อนแอแบบนี้ ทำอะไรนิดหน่อยก็เหนื่อย ข้าถึงไม่อยากทำงานไงเล่า"

หลี่ชุ่ยชุ่ยไม่คิดว่าลูกชายจะกล้าต่อว่าตนแบบนี้ นางทำหน้าเศร้าสร้อย "พวกเจ้า... พวกเจ้าทำร้ายจิตใจแม่เกินไปแล้ว สถานการณ์ตอนนั้นใครจะไปตรัสรู้ความจริงได้เล่า"

"แม่ดีกับพวกเจ้าขนาดนี้ ให้ซ่งเหอซิวเลี้ยงดูพวกเจ้ามาตั้งหลายปี ให้พวกเจ้าได้กินดีอยู่ดีมาตั้งนาน พวกเจ้ากลับไม่พูดถึงเลยสักคำ!"

ซ่งเซี่ยงเฉียนแค่นเสียง "ลูกจะโกรธเจ้าก็ไม่แปลก ข้าจะบอกให้ ต่อไปนี้ทุกเรื่องในบ้านต้องฟังข้า ห้ามทำลายแผนการของข้าเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นข้าจะหย่ากับเจ้า!"

"ตาแก่!"

หลี่ชุ่ยชุ่ยเหลือบไปเห็นซ่งชูจินกับซ่งชูหยิน สมองนางแล่นเร็วปรื๋อ กลับมาทำท่าลำพองใจอีกครั้ง "เฮอะ จะหย่ากับฉันหรือ มีเหตุผลที่ฟังขึ้นหรือเปล่าล่ะ"

"อีกอย่างจินเป่ากำลังอยู่ในช่วงเจรจาหาคู่ ถ้าฝ่ายหญิงรู้ว่าบ้านซ่งมีประวัติปู่ย่าหย่ากันตอนแก่ คงไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนกล้าแต่งเข้าบ้านหรอก"

สีหน้าของทุกคนในที่นั้นเปลี่ยนไปทันที

งานแต่งของซ่งชูจิน ตอนนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดของตระกูลซ่ง

ซ่งเซี่ยงเฉียนตกอยู่ในห้วงความคิด

หลี่ชุ่ยชุ่ยแม้จะมีความผิด แต่ก็ไม่ใช่ความผิดใหญ่หลวงอะไร

อีกอย่างหลายปีมานี้ นางก็คอยปรนนิบัติเขา ดูแลลูกหลานมาตลอด ถึงแม้งานส่วนใหญ่จะโยนให้สะใภ้ทำก็เถอะ

แถมหลายปีมานี้เขาก็ไม่ได้หาเงินเข้าบ้าน ถ้าขืนหย่าหลี่ชุ่ยชุ่ยตอนนี้ คนนอกคงมองว่าคนบ้านซ่งไร้น้ำใจ ไม่มีใครอยากแต่งงานกับหลานชายเขาแน่

หลี่ชุ่ยชุ่ยถึงจะแย่แค่ไหน ก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิง

ด้วยสภาพของเขาตอนนี้ ถ้าหย่าเมียไป คงยากที่จะหาผู้หญิงคนใหม่มาแต่งด้วย

ช่างเถอะ อดทนไปอีกหน่อยแล้วกัน

รอให้ซ่งชูจินกับซ่งชูหยินแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาเมื่อไหร่ ค่อยมาจัดการยายแก่นี่ทีหลัง!

ซ่งเซี่ยงเฉียนพ่นลมหายใจแรง "เจ้าชนะ ข้าหย่าเจ้าไม่ได้จริงๆ"

หลี่ชุ่ยชุ่ยยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ

ซ่งเซี่ยงเฉียนเห็นดังนั้น ไม่อยากให้นางได้ใจว่าถือไพ่เหนือกว่า จึงทำหน้าเหี้ยมเกรียมขู่ว่า "ข้าบอกไว้ก่อน ข้าอาจจะหย่าเจ้าไม่ได้ แต่ข้าทำให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตายได้นะ อย่าลืมสิว่าเจ้าทำอะไรกับครอบครัวซ่งเหอซิวไว้บ้าง ถ้าพวกเขารู้เรื่องนี้เข้า เจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข!"

[จบแล้ว]