บทที่ 396 - หลักฐานว่าเป็นไส้ศึก

บทที่ 396 - หลักฐานว่าเป็นไส้ศึก

"สงฟางฟางเป็นสะใภ้เลี้ยงต้อยของบ้านนั้น พอถึงวัยออกเรือนก็แต่งงานกับซุนเฉียนเฉิงเลย"

"พวกเขามีลูกด้วยกัน ได้ยินว่าซุนเฉียนเฉิงเป็นลูกโทนมาสามรุ่นแล้ว"

"สองผัวเมียคู่นี้นิสัยดีมาก จิตใจดีงาม ขยันขันแข็ง ชื่อเสียงในหมู่บ้านดีมากเลยนะเจ้าคะ"

"ปล่อยพวกเขาไปเถอะ พวกเขาไม่ใช่คนเลว เป็นคนดีมีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือชาวบ้านด้วย"

...

จี้จิ่งหนานเห็นพวกนางรุมกันพูดแก้ต่างให้ซุนเฉียนเฉิงและสงฟางฟาง ก็มองพวกนางด้วยสายตามีความนัย

ท่าทางร้อนรนที่อยากจะอธิบายให้ฟัง ราวกับกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อจริงๆ

ซุนเฉียนเฉิงและสงฟางฟางเห็นหญิงสาวกลุ่มนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น

รอดแล้ว คราวนี้คงไม่มีใครเข้าใจผิดอีกแล้ว

สงฟางฟางรีบพูด "พวกเราเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาจริงๆ ไม่ใช่คนแคว้นชางอะไรนั่นหรอก"

จี้เซิงกระซิบถามเจ้านาย "จะปล่อยจริงหรือขอรับ"

จี้จิ่งหนานยังไม่ตอบ แน่นอนว่าไม่ปล่อย สัญชาตญาณของเขาไม่เคยพลาด

อีกอย่าง ในเมื่อสงสัยแล้ว ยอมฆ่าผิดดีกว่าปล่อยให้รอด ไม่อย่างนั้นถ้าฮ่องเต้น้อยรู้เข้า เขาคงโดนดีแน่

ซ่งชูหม่านเองก็ไม่เห็นด้วยที่จะปล่อย สองคนนี้รู้แล้วว่านางเป็นคนตีจนสลบ ต่อให้พวกเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่ใช่คนแคว้นชาง ก็อาจจะกลับมาแก้แค้นบ้านนางได้ ถึงนางจะมีระบบคุ้มครอง แต่ก็ขี้เกียจจะมีเรื่องวุ่นวาย

นางกำลังจะอ้าปากพูด ระบบก็เด้งแจ้งเตือนขึ้นมา

[ตรวจพบว่าเจ้านายมีความต้องการ จากระดับความอันตรายในครั้งนี้ สามารถแก้ไขตัวอักษรได้หนึ่งตัว ต้องการแก้ไขหรือไม่]

ซ่งชูหม่านตอบในใจ "แก้!"

ดูท่าสองคนนี้จะมีปัญหาจริงๆ

{ซุนเฉียนเฉิงและสงฟางฟางเห็นหญิงสาวกลุ่มนั้น ก็รู้ทันทีว่าวันนี้พวกตนรอดแน่แล้ว} {ไม่ใช่เพราะเหตุอื่น แต่เป็นเพราะหญิงสาวพวกนั้น ล้วนเป็นพวกเดียวกันกับตน ย่อมต้องพูดเข้าข้างพวกตนเป็นธรรมดา} {ขอแค่พวกตนไม่ยอมรับ คนพวกนี้ก็ทำอะไรไม่ได้} {ไม่นานนัก ซุนเฉียนเฉิงก็เริ่มพูด สาธยายหลักฐานที่ตน ไม่ใช่ ไส้ศึกออกมาอีกครั้ง}

ซ่งชูหม่านเปลี่ยนคำว่า "ไม่ใช่" เป็น "ใช่" ทำให้เขาสาธยายหลักฐานที่ตน เป็น ไส้ศึกออกมา

เพียงชั่วพริบตา จู่ๆ ซุนเฉียนเฉิงก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน "ทีนี้พวกเจ้าเชื่อพวกเราได้หรือยัง ปล่อยพวกเราไปได้แล้วใช่ไหม"

"พวกเจ้าคงเดาไม่ถึงหรอกว่า พ่อแม่ของพวกเราคือคนแคว้นชาง ที่ฝึกพูดภาษาแคว้นเสวียนหลิงมาตั้งแต่เด็ก เพื่อที่จะได้ปลอมตัวเป็นผู้ลี้ภัยมาตั้งรกรากที่หมู่บ้านฮวาอวี๋เมื่อสามสิบปีก่อน"

"เพราะงั้นเราสองคนถึงพูดภาษาแคว้นเสวียนหลิงได้ชัดเปรี้ยะ จนไม่มีใครดูออก"

"ผู้หญิงสามคนนั้น แน่นอนว่าต้องช่วยพูดให้ข้า ก็พวกนางเป็นพวกเดียวกับเรา เป็นคนที่ปลอมตัวหนีภัยมาด้วยกันในตอนนั้นนั่นแหละ"

"พูดง่ายๆ ก็คือ พวกเราทุกคนเป็นคนแคว้นชาง"

"ลักษณะเด่นที่สุดของคนแคว้นชางคือเส้นผมจะแข็งกว่าคนแคว้นเสวียนหลิง แต่พวกเจ้าคงไม่รู้และดูไม่ออกหรอก เพราะคนแคว้นเสวียนหลิงบางคนก็ผมแข็งโดยกำเนิดเหมือนกัน"

"วันนี้ดวงซวยชะมัด เมื่อก่อนเราใช้วิธีแกล้งทำเป็นผู้ประสบภัยให้คนช่วยขึ้นเรือแบบนี้ ก็ฆ่าเจ้าของเรือได้สำเร็จทุกครั้ง แล้วยึดของทะเลหรือเรือมาได้ตลอด"

"ไม่นึกว่าวันนี้จะมาเจอคนขี้ระแวง ไม่เชื่อคำพูดเรา ทั้งที่เราพูดจาน่าสงสารขนาดนั้น ยังจะมาตีพวกเราสลบ แถมยังจับมัดไว้อีก เกินไปจริงๆ!"

"คอยดูเถอะ รอให้พวกเจ้าปล่อยข้าเมื่อไหร่ ข้าจะวางยาพิษฆ่าพวกเจ้าให้หมด ไม่สิ ฆ่าล้างหมู่บ้านไปเลย เพื่อล้างแค้นที่จับข้ามัดในวันนี้!"

...

[จบแล้ว]