บทที่ 356 - นับนิ้วได้

บทที่ 356 - นับนิ้วได้

ไท่หวงไท่โฮ่วลุกขึ้นทันที สักพักก็เห็นสองพี่น้องตระกูลซ่งเดินตรงมาที่ศาลา

พระนางกำลังจะเอ่ยทัก แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่อยากให้พวกเด็กๆ เดาฐานะของตนออกจนตื่นกลัว จึงหันไปมองอ๋องกงซวนแทน

ซ่งชูหม่านอายุน้อย แต่ความคิดความอ่านแก่แดดและฉลาดหลักแหลม มีความเป็นไปได้สูงที่จะเดาออกจากการกระทำของพวกเขา

อ๋องกงซวนเข้าใจความหมาย และไม่อยากให้เด็กๆ เกร็ง จึงเป็นฝ่ายยิ้มทักทายก่อน "อาหม่าน อาไหว เสี่ยวซวง พวกเจ้ามาแล้วรึ"

พอได้ยินคำเรียกที่สนิทสนมจากอ๋องกงซวน เด็กทั้งสามก็คลายความกังวลลงไปได้บ้าง

ซ่งชูหม่านกวาดตามองคนในศาลา ย่าหลานสกุลเซียว อ๋องกงซวน พระชายา เสิ่นถังอวี้ และเสิ่นหานรุ่ย อยู่กันครบ นางจึงทักทายอย่างมีมารยาท "สวัสดีเจ้าค่ะทุกคน"

ซ่งชูไหวและเหอเสี่ยวซวงเห็นดังนั้น ก็ประสานเสียงทักทายตาม "สวัสดีขอรับ/เจ้าค่ะ"

ไท่หวงไท่โฮ่วยิ่งมองเด็กพวกนี้ก็ยิ่งเอ็นดู ตรัสเสียงอ่อนโยนว่า "พวกเจ้านั่งลงเถอะ อย่ามัวแต่ยืนอยู่เลย"

ซ่งชูหม่านจึงพาน้องๆ นั่งลง แล้ววางกล่องไม้ไว้ข้างเท้า

ไท่หวงไท่โฮ่วทำหน้าซาบซึ้ง "อาหม่าน เรื่องคราวก่อนขอบใจเจ้ามากนะ พวกเราทำตามที่เจ้าบอก ก็จับตัวคนร้ายที่วางยาข้าได้จริงๆ"

"ตอนนี้ไม่ต้องกินยาพวกนั้นแล้ว เปลี่ยนคนรับใช้ข้างกายใหม่หมด ย้ายที่นอนใหม่ กลางคืนข้าก็นอนหลับสนิท กลางวันก็สดชื่นกระปรี้กระเปร่า ไม่มีความคิดอยากตายอีกแล้ว"

"เจ้าเป็นดาวนำโชคของข้าจริงๆ"

ซ่งชูหม่านยิ้มบางๆ "ไม่ต้องเกรงใจหรอกเจ้าค่ะ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น"

พระชายากงซวนได้ยินเรื่องของซ่งชูหม่านมาก่อนหน้านี้แล้ว จึงถามด้วยความอยากรู้ "อาหม่าน เจ้ามีความรู้เรื่องวิชาแพทย์ด้วยหรือ"

ซ่งชูหม่านตอบตามความจริง "ช่วงนี้หนูอ่านตำราแพทย์อยู่เจ้าค่ะ ก็เลยพอรู้เรื่องยามาบ้าง"

พระชายากงซวนถามต่อ "ทำไมเจ้าถึงอยากเรียนหมอล่ะ ตั้งแต่โบราณมา ผู้หญิงที่เต็มใจเรียนวิชาแพทย์มีน้อยจนนับนิ้วได้เลยนะ"

ซ่งชูหม่านรู้ว่าต้องมีคนถามเรื่องนี้ จึงเตรียมคำตอบไว้แล้ว "ผู้ใหญ่บ้านจี้ที่หมู่บ้านให้ครอบครัวเรายืมหนังสือมาเจ้าค่ะ ในนั้นมีตำราแพทย์อยู่ด้วย"

"ท่านพ่อของหนูป่วยเป็นโรคหัวใจ ห้ามตื่นเต้น ห้ามทำงานหนัก ต้องกินยาทุกวัน ไม่อย่างนั้นอาจถึงแก่ชีวิตได้ ขนาดหมอในเมืองยังรักษาให้หายขาดไม่ได้ หนูเลยอยากเรียนหมอ เพื่อจะมารักษาท่านพ่อด้วยตัวเองเจ้าค่ะ"

สิ่งที่นางพูดเป็นความจริง

ในเมื่อมาอาศัยร่างนี้อยู่แล้ว ก็ต้องดูแลพ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมให้ดี

ต่อให้ชาติก่อนนางไม่เคยเรียนหมอ แต่ตอนนี้นางก็จะหยิบตำราขึ้นมาตั้งใจศึกษา เพื่อจะรักษาซ่งเหอซิวให้ได้

ตอนนี้เวลาไปหาของทะเล นางก็เก็บสมุนไพรบางอย่างใส่เข้ามิติไปเงียบๆ ด้วย

รอให้หาครบเมื่อไหร่ ก็จะเริ่มรักษาซ่งเหอซิวให้หายขาดได้

พระชายากงซวนได้ยินดังนั้น แววตาก็ยิ่งอ่อนโยนลง "เจ้าเด็กคนนี้ ช่างกตัญญูจริงๆ"

เซียวเสวียนหลีเอ่ยชม "อาหม่านเป็นเด็กผู้หญิงที่กตัญญูที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมาเลย แม้แต่ตัวข้าเอง ก็ยังเทียบไม่ได้"

เขาช่วยคนไม่ผิดจริงๆ

อ๋องกงซวนถอนหายใจด้วยความชื่นชม "อาหม่านจิตใจดี มีคุณธรรมน้ำมิตร แถมยังกตัญญูขนาดนี้ หาได้ยากยิ่งนัก"

ซ่งชูหม่านหน้าแดงก่ำทันที

ชมกันขนาดนี้ นางก็เขินเป็นเหมือนกันนะ

ทุกคนในที่นั้นต่างประทับใจ

ซ่งชูหม่านกตัญญูและจิตใจดีขนาดนี้ พ่อแม่ของนางก็คงจะเป็นคนดีไม่แพ้กัน

อาจเป็นเพราะครอบครัวของพวกเขามีจิตใจบริสุทธิ์ ซ่งชูหม่านที่ถูกบูชายันต์ ถึงได้โชคดีมาเจอกับเจ้าเหนือหัวแห่งแผ่นดิน และรอดชีวิตมาได้

ทันใดนั้น สาวใช้ก็นำขนมว่างมาเสิร์ฟให้ทุกคน

[จบแล้ว]