บทที่ 308 - เพรียง

บทที่ 308 - เพรียง

พูดจบ นางก็สังเกตเห็นว่าบนกระดองของมันมีอะไรเกาะอยู่ พอมองดูดีๆ ก็พบว่าเป็นเพรียง

หลังจากสำรวจกระดองเต่าอยู่พักหนึ่ง ท่ามกลางสายตางุนงงของทุกคน นางก็จับเจ้าเต่ายักษ์พลิกหงายท้อง ให้มันนอนหงายสี่ขาชี้ฟ้า

ทุกคน: "..."

เต่ายักษ์: "..."

[เจอกันครั้งแรกก็เล่นกันแบบนี้เลยหรือ มีมารยาทบ้างไหมเนี่ย]

และก็เป็นอย่างที่คิด ที่กระดองด้านล่างของมันก็มีเพรียงเกาะอยู่เป็นแพ

ซ่งชูไหวถาม "ท่านพี่ ท่านหาอะไรอยู่หรือขอรับ"

ซ่งชูหม่านจับเต่าพลิกกลับมาท่าเดิม แล้วหยิบมีดสั้นออกมาจากกระเป๋าสะพาย "ข้ากำลังดูเพรียงบนตัวมัน พวกเจ้าดูสิ ไอ้ที่เป็นวงกลมๆ สีขาวๆ ดำๆ พวกนี้แหละคือเพรียง"

เต่ายักษ์คิดในใจ: อ้อ ที่แท้ก็จะช่วยแคะเพรียงออกให้นี่เอง งั้นข้าไม่ถือสาที่เจ้าเสียมารยาทเมื่อกี้แล้วกัน

ซ่งชูไหว: "เพรียงคืออะไรหรือขอรับ"

ซ่งชูหม่านลงมือแคะเพรียงไปพลางอธิบายไปพลาง "เพรียง ก็นับเป็นสัตว์ทะเลชนิดหนึ่ง แต่เป็นปรสิตที่สัตว์ทะเลหลายชนิดเกลียดมาก มันชอบเกาะตามท้องเรือ หรือไม่ก็สัตว์ที่ว่ายน้ำช้าๆ อย่างพวกเต่าทะเลหรือปลาบางชนิด"

"พอมันเกาะติดแล้ว ก็จะเป็นเหมือนหลังของเจ้าเต่าตัวนี้ คือลามไปทั่ว"

"นานวันเข้า มันจะเกาะเต็มตัว ทำให้สัตว์ที่โดนเกาะทรมานมาก ทั้งเจ็บทั้งคัน"

"แรงยึดเกาะของมันเหนียวแน่นมาก ขนาดมนุษย์อย่างเรายังต้องใช้เครื่องมือแซะออกแรงๆ พวกสัตว์ทะเลไม่มีทางเอามันออกเองได้ ทำได้แค่ปล่อยให้มันเกาะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ"

"ถ้าเป็นหนักมากๆ อาจถึงตายได้เลยนะ"

ชาติก่อนนางเคยเห็นลูกเต่าตัวเท่าฝ่ามือมีเพรียงเกาะเต็มตัว

การมีเพรียงเกาะอยู่บนตัวก็เหมือนแบกภูเขาไว้บนหลัง ทำให้เคลื่อนที่ช้าลง ดูน่าสงสารมาก

ทุกคนบนเรือทำสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ในทะเลมีของชั่วร้ายแบบนี้อยู่ด้วยหรือ

หยางชิงรุ่ยที่ต้องขัดท้องเรือบ่อยๆ ก็พูดขึ้น "ที่แท้ไอ้นี่ก็คือเพรียงนี่เอง ข้าเคยเห็นเกาะอยู่ใต้ท้องเรือ นึกว่าเป็นแค่หอยธรรมดา ไม่นึกว่ามันจะร้ายกาจขนาดนี้"

ซ่งชูหม่านกล่าวต่อ "ถึงเพรียงจะน่ารังเกียจ แต่มันก็เป็นยาได้นะ ทั้งเนื้อทั้งเปลือกใช้ทำยาได้หมด"

"เปลือกมีสรรพคุณลดกรดแก้ปวด เนื้อมีสรรพคุณถอนพิษรักษาแผลฝีหนอง หลักๆ ใช้รักษาโรคกระเพาะ ปวดท้องกรดไหลย้อน แผลไฟไหม้น้ำร้อนลวก ฝีหนองในเด็ก อะไรพวกนี้"

"ข้าเคยอ่านเจอในหนังสือ บางที่เขาถือว่าเพรียงเป็นของล้ำค่าเลยนะ เนื้อนุ่มหวานอร่อย รสชาติดีมาก"

ซ่งชูไหวทำแก้มป่อง "มันนิสัยไม่ดีขนาดนี้ กินเข้าไปแล้วเราจะเป็นคนนิสัยไม่ดีไหมขอรับ"

ซ่งชูหม่านยิ้มขำพลางส่ายหน้า "ไม่หรอกจ้ะ"

พูดไปนางก็แซะเพรียงออกจากตัวเต่าไปเรื่อยๆ

ตั้งแต่ฐานะทางบ้านดีขึ้น ซ่งชูไหวก็พกมีดติดตัวไว้ป้องกันตัวตลอด

พอเห็นบนตัวเต่ามีเพรียงเยอะ เขาจึงชักมีดของตัวเองออกมาช่วยพี่สาวแซะด้วย

คนอื่นๆ ก็เข้ามาช่วยกัน

คนเยอะงานก็เสร็จไว ไม่นานเพรียงทั้งตัวของเจ้าเต่ายักษ์ก็ถูกกำจัดจนเกลี้ยง

ซ่งชูหม่านวักน้ำทะเลมาล้างกระดองเต่า แล้วพูดจริงจัง "เจ้าเต่ายักษ์ เจ้าอยู่บนเรือไปก่อนนะ เดี๋ยวกลับไปบ้านข้าด้วยกัน"

เต่ายักษ์พยักหน้า

[เอาสิ]

ยังไงซะมันก็เป็นเต่า เป็นสัตว์มงคล ไม่มีใครกล้าทำร้ายมันหรอก

ซ่งชูหม่านวางใจแล้ว

เมื่อครู่เสียเวลาไปพอสมควร นางจึงสั่งให้เก็บอวนเลย

สักพัก พอเห็นของทะเลที่ติดมาเต็มสองอวน เจิงเสี่ยวหนานก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

[จบแล้ว]