บทที่ 269 - มิติขยายกว้าง ออกลูกออกหลาน

บทที่ 269 - มิติขยายกว้าง ออกลูกออกหลาน

เว่ยเฮ่อกล่าวทิ้งท้าย "พอซื้อที่ดินเสร็จ ก็ไปบอกซุนเสี่ยวเหอที่ภัตตาคารเทียนไว่นะ เดี๋ยวเขาจะมาบอกข้า แล้วข้าจะรีบพาคนมาสร้างบ้านให้ทันที"

ซ่งเหอซิว "ได้"

เว่ยเฮ่อคุยอีกสองสามคำก็ขอตัวกลับ

ซ่งชูหม่านมองท้องฟ้า วันนี้เย็นมากแล้ว ขืนเข้าเมืองไปซื้อที่ตอนนี้ ต่อให้ซื้อได้ ก็คงกลับมาไม่ทันประตูปิดแน่ ต้องยกยอดไปพรุ่งนี้

วันรุ่งขึ้น ซ่งชูหม่านตื่นขึ้นมา ก็ส่งจิตเข้าไปในมิติก่อน

เห็นตัวเลขความกว้างที่ระบบแสดง ซ่งชูหม่านดีใจจนเนื้อเต้น

มิติขยายกว้างขึ้นอีกห้าเซนติเมตรแล้ว

นางรีบเอาเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ปลูกเพิ่มลงไป

ก่อนจะออกจากมิติ นางชำเลืองมองไปที่โซนน้ำเค็ม

นึกว่าสัตว์ทะเลในโซนน้ำเค็มจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ที่ไหนได้ จำนวนสัตว์ทะเลกลับดูผิดปกติพิกล

นางรีบใช้พลังจิตสำรวจใต้น้ำ แค่บริเวณที่นางสำรวจ ก็มีลูกสัตว์ทะเลตัวเล็กๆ ยั้วเยี้ยเต็มไปหมด

อย่างเช่นลูกหอยลาย ลูกปลาหมึกสาย ลูกปูทะเล ลูกปลาจวดเหลืองเล็ก ลูกกั้งกระดาน เป็นต้น

ขอแค่เป็นชนิดที่นางเคยโยนเข้ามา พวกมันขยายพันธุ์กันหมดเลย

ซ่งชูหม่านตื่นเต้นสุดขีด "ระบบ ที่แท้น้ำเค็มนี่ก็ช่วยเร่งการขยายพันธุ์ของสัตว์ทะเลได้ด้วยเหรอเนี่ย"

[ติ๊ง! ในที่สุดเจ้านายก็เพิ่งจะรู้ตัว ความรู้สึกช้าจังนะ]

ซ่งชูหม่าน "......"

โดนด่าแต่เช้า วันนี้จะซวยไหมเนี่ย

ซ่งชูหม่านพักเรื่องถือสาหาความไว้ก่อน ถามต่อ "ข้าไม่ได้สนใจแค่ไม่กี่วัน พวกมันออกลูกออกหลานมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ แล้วลูกๆ พวกนั้นไม่ต้องกินอะไร ก็โตได้เหรอ"

[แน่นอน เจ้านายอย่าดูถูกมิติเชียวนะ ต่อให้เจ้านายทิ้งขว้างพวกมันสักเดือน พวกมันก็เติบโตได้สบายมาก]

ซ่งชูหม่าน "แล้วถ้าข้าไม่ย้ายลูกๆ พวกมันออกไป พวกมันจะล้นทะลักออกมาคลานเพ่นพ่านในมิติไหม"

[แน่นอนว่าไม่ มิตินี้ฉลาดล้ำเลิศ ถ้าเจ้านายไม่ย้ายสัตว์ทะเลออกไป พอจำนวนสัตว์ทะเลในโซนน้ำเค็มถึงขีดจำกัดสูงสุด พวกมันก็จะหยุดขยายพันธุ์ จนกว่าเจ้านายจะย้ายบางส่วนออกไป ถึงจะเริ่มขยายพันธุ์ต่อ]

[แต่โซนน้ำเค็มลึกสุดหยั่งคาด กว่าจะขยายพันธุ์จนเต็มขีดจำกัด ยังต้องใช้เวลาอีกนานโข]

ซ่งชูหม่านโล่งอก

วันข้างหน้าพอลูกสัตว์ทะเลพวกนี้โต นางก็เอาไปผสมขายกับสัตว์ทะเลที่จับได้ในแต่ละวัน ช่วยเพิ่มรายได้ให้ที่บ้านได้เป็นกอบเป็นกำ

ได้ยินเสียงคนในบ้านตื่นกันแล้ว ซ่งชูหม่านรีบลุกจากเตียง

คนบ้านซ่งกินข้าวเช้าเสร็จ ตั้งใจจะออกทะเลก่อน

ขายของทะเลเสร็จ ค่อยเข้าเมืองไปซื้อที่สร้างบ้าน

เพราะตอนนี้ที่บ้านมีเรื่องต้องใช้เงินเยอะ

ซ่งชูหม่านกับน้องชายยังคงไปที่บ้านหยางก่อน เพื่อไปสมทบกับคนบ้านหยางไปท่าเรือ

แต่พอเดินไปถึงละแวกนั้น ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งพาผู้ชายคนหนึ่ง วิ่งหน้าตื่นเข้าไปในบ้านหยาง

จ้าวชุนลี่เห็นพี่สาวมาอีกแล้ว คราวนี้หนีบลูกชายมาด้วย สังหรณ์ใจไม่ดีผุดขึ้นมาทันที นางพูดเสียงแข็ง "เช้าตรู่ขนาดนี้ มาทำอะไรกัน ไม่รู้หรือไงว่าบุกมาบ้านคนอื่นโดยไม่บอกกล่าวแบบนี้ มันไร้มารยาท ไม่ถามสักคำว่าพวกข้าสะดวกไหม"

จ้าวชุนหนิวเห็นน้องสาวกินข้าวเช้ากันเสร็จแล้ว ก็ผิดหวังเล็กน้อย รู้งี้มาให้เช้ากว่านี้อีกหน่อยก็ดี

สวี่เถียนลูกชายของนางก็หน้าบึ้งตึง เขาอุตส่าห์อดท้องมารอกินข้าวบ้านน้า นึกไม่ถึงว่าจะไม่ได้กินสักคำ

เห็นน้องสาวโกรธ จ้าวชุนหนิวก็รีบทำหน้าประจบ "น้องพี่ อย่าโกรธเลยนะ วันนี้พี่ตั้งใจมาเยี่ยมเจ้า คราวก่อนที่คนบ้านเจ้าไปบุกทวงเงินที่บ้านข้า พวกข้าก็คืนให้แล้วนี่นา ครั้งนี้ข้ามามีธุระจริงๆ นะ"

[จบแล้ว]