บทที่ 220 - ของขวัญเล็กน้อย

บทที่ 220 - ของขวัญเล็กน้อย

ซ่งเหอซิวหัวเราะ "นางเป็นคนใจกล้าแบบนี้แหละขอรับ"

พูดจบเขาก็หันไปมองในถ้ำของตัวเอง แล้วพูดด้วยท่าทีเกรงใจ "ในถ้ำคับแคบ แล้วก็รกมาก หากทั้งสองท่านไม่รังเกียจ เดี๋ยวข้ายกโต๊ะเก้าอี้ออกมานั่งคุยกันข้างนอกดีไหมขอรับ"

อ๋องกงซวนพยักหน้า "ไม่รังเกียจหรอก ตามใจพวกเจ้าเถอะ"

ซ่งชูหม่านรีบพาซ่งชูไหวไปยกโต๊ะเก้าอี้ออกมาทันที

ซ่งชิงชิงและเหอเสี่ยวซวงก็ตามไปช่วยด้วย

ไม่นานทั้งสองฝ่ายก็นั่งลงเรียบร้อย

ซ่งชูหม่านรู้สึกโชคดีมากที่ตอนเข้าเมืองคราวก่อนซื้อของรับแขกติดไม้ติดมือกลับมาด้วย อย่างเช่นพวกใบชา ถ้วยชา อะไรพวกนี้

หลังจากแนะนำคนของตัวเองให้อีกฝ่ายรู้จักกันจนครบแล้ว อ๋องกงซวนก็ส่งสัญญาณมือ บ่าวไพร่ก็เริ่มขนของลงจากรถม้า

พระชายากงซวนยิ้มอย่างใจดี "บุญคุณช่วยชีวิตนั้น เรารู้ดีว่าต่อให้มอบสิ่งของใดก็คงเทียบไม่ได้ แต่เราก็ได้เตรียมของขวัญเล็กน้อยมาเพื่อแสดงน้ำใจ"

พูดจบนางก็มองไปทางคนที่ยืนเรียงแถวอยู่

แม่นมหลิวที่ยืนอยู่ด้านหลังจึงก้าวออกมาประกาศ "ท่านอ๋องและพระชายาเตรียมของขวัญมาเพื่อขอบคุณสกุลซ่ง ประกอบด้วยผ้าไหมสามสิบพับ สร้อยไข่มุกห้าเส้น โสมร้อยปีหนึ่งต้น ปิ่นทองสิบเล่ม ปิ่นเงินยี่สิบเล่ม ต่างหูทองและเงินอย่างละสิบคู่ กำไลหยกห้าคู่ เครื่องประดับพลอยสามชุด หมูชำแหละแล้วหนึ่งซีก ข้าวสารชั้นดีสองร้อยชั่ง"

คนบ้านซ่งตกตะลึงตาค้าง

จวนอ๋องกงซวนช่างมือเติบจริงๆ

ซ่งชูหม่านเลิกคิ้ว หมูชำแหละกับข้าวสารชั้นดีนี่ช่างเป็นของขวัญที่เข้าถึงวิถีชาวบ้านดีแท้

ชาวบ้านบางส่วนที่แอบมองอยู่ไกลๆ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยา

บ้านซ่งนี่ไปทำบุญด้วยอะไรมานะ?

แค่ซ่งชูหม่านหาของทะเลขายได้เงินเยอะทุกวันก็ว่าน่าอิจฉาแล้ว นี่จู่ๆ ยังมีคนเอาของดีๆ มาประเคนให้ถึงที่อีกเยอะขนาดนี้เชียวหรือ?

แม่นมหลิวพูดจบ ก็วางกล่องใบหนึ่งลงบนโต๊ะตรงหน้าซ่งเหอซิว "นี่คือตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงที่ท่านอ๋องเตรียมไว้ให้พวกท่าน สามารถนำไปแลกเงินได้ที่ร้านแลกเงินทุกแห่งในเมืองหลวงเจ้าค่ะ"

ความจริงตอนแรกพระชายาตั้งใจจะให้หนึ่งพันตำลึง แต่กลัวว่าให้เยอะเกินไปพวกซ่งเหอซิวจะไม่กล้ารับ เลยลดลงเหลือครึ่งหนึ่ง

ถ้าซ่งชูหม่านรู้ความคิดของพระชายา คงได้พูดด้วยความเสียดายว่า "ใครเขาจะรังเกียจเงินเยอะๆ กันล่ะ ชีวิตของท่านหญิงน้อยแห่งจวนอ๋องกงซวน มีค่ามากกว่าหนึ่งพันตำลึงตั้งเยอะนะ"

คนบ้านซ่งเบิกตากว้าง

ห้าร้อยตำลึง!

ทุกคนในบ้านซ่งลุกพรึบขึ้นมาพร้อมกัน

ซ่งเหอซิวทำท่าตกใจรีบปฏิเสธ "ท่านอ๋อง อาหม่านไม่ได้ทำอะไรมากมาย คนที่ช่วยชีวิตท่านหญิงน้อยจริงๆ ข้าได้ยินว่าเป็นคนของคุณชายหลี ท่านควรจะไปขอบคุณคุณชายหลีกับทางภัตตาคารเทียนไว่มากกว่านะขอรับ"

เซิ่งซูหว่านก็พูดเสริม "ใช่เจ้าค่ะ ของขวัญพวกนี้มันหนักหนาเกินไป พวกท่านนำกลับไปเถอะเจ้าค่ะ"

ซ่งชูหม่านกับซ่งชูไหวจ้องมองตั๋วเงินพวกนั้นตาละห้อย ห้าร้อยตำลึงเชียวนะ พวกเขาต้องหาของทะเลนานแค่ไหนกว่าจะหาได้

ถ้ามีเงินห้าร้อยตำลึงนี้ ฐานะทางบ้านก็จะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที

แผนสร้างบ้านสามเรือนก็จะเริ่มลงมือได้ไวขึ้นด้วย

เสิ่นหานรุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ทุกท่าน รับไว้เถอะ ถึงแม้คนของภัตตาคารเทียนไว่จะเป็นคนจับคนร้าย แต่ถ้าแม่นางซ่งไม่พาข้าไปที่นั่น ไม่ช่วยถ่วงเวลาไว้ก่อนหน้านั้น วันนั้นข้าคงจบสิ้นไปแล้ว"

เสิ่นถังอวี้เสริม "ใช่แล้ว ถ้าข้าเสียน้องสาวไป พ่อแม่ข้าต้องตรอมใจตายแน่ๆ พวกท่านไม่ได้ช่วยแค่น้องสาวข้า แต่ช่วยชีวิตพ่อแม่ข้าไว้ด้วย รับไว้เถอะ"

ซ่งเหอซิวขมวดคิ้ว ทำท่าจะปฏิเสธอีก "แต่ว่า..."

อ๋องกงซวนพูดตัดบท "รับไว้เถอะ ถ้าใครรู้เข้าว่าเปิ่นหวางไม่ตอบแทนผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตลูกสาว อย่าว่าแต่ชาวบ้านจะนินทาเลย พวกขุนนางตรวจการคงได้ยื่นฎีกาตำหนิเปิ่นหวางจนเสียชื่อเสียงแน่"

[จบแล้ว]