บทที่ 138 - ชดใช้เงินให้บ้านเรา!

บทที่ 138 - ชดใช้เงินให้บ้านเรา!

หวงเสี่ยวลี่เห็นสองแม่ลูกมือเปล่า ก็เริ่มไม่พอใจ "บ้านสามีเจ้ายอมให้กลับมาแล้วหรือ"

ซ่งชิงชิงมองเข้าไปในบ้าน แล้วพูดอย่างลำบากใจ "ให้ข้าเข้าไปก่อนได้ไหม แล้วข้าจะเล่าให้ฟังอย่างละเอียด"

น้องสามีกลับมาเยี่ยมบ้าน หวงเสี่ยวลี่ก็ไม่กล้าขวาง ได้แต่ปล่อยให้เข้ามา

ซ่งเซี่ยงเฉียนนั่งอยู่ในห้องโถง พอเห็นสองแม่ลูกเดินเข้ามาก็ถามด้วยความสงสัย "กลับมาทำไมกัน"

ขอบตาซ่งชิงชิงแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก นางร้องไห้เล่าเรื่องที่ตัวเองถูกหย่าให้ฟัง

"เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละจ้ะ ท่านพ่อ คนบ้านเหอทำเกินไปจริงๆ นอกจากจะไม่เอาข้าแล้ว ยังไล่เสี่ยวซวงออกมาด้วย"

ซ่งเหอเม่าได้ยินดังนั้น แววตาไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย รีบถามด้วยความอยากรู้ "งั้นเจ้าก็ถูกไล่ออกมาตัวเปล่าเลยหรือ"

ซ่งชิงชิงนึกถึงคำพูดของซ่งชูหม่าน ก็พยักหน้าอย่างไม่ลังเล "ใช่จ้ะ ท่านดูสภาพข้าตอนนี้สิ แม้แต่เสื้อผ้าที่ข้าปักผ้าหาเงินซื้อเอง พวกเขาก็ไม่ให้เอามาสักชิ้น ข้ากับลูกตอนนี้ ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่ชุดที่ใส่อยู่นี่แหละ"

คนบ้านซ่งหน้าตึงขึ้นมาทันที ไม่เอาอะไรกลับมาเลย จะกลับมาเกาะกินหรือไง

ซ่งเหอเม่าขมวดคิ้ว "คนบ้านเหอทำเกินไปแล้ว ตอนนี้ได้ดีแล้วก็ทิ้งขวางชิงชิง ข้าว่าพี่น้องเราน่าจะบุกไปที่บ้านนั้น ให้พวกมันรู้ว่าลูกสาวบ้านซ่ง รังแกไม่ได้ง่ายๆ"

ซ่งเหอเหว่ยเสริม "ใช่ ให้พวกมันชดใช้เงินให้บ้านเรา!"

"พอได้แล้ว!" ซ่งเซี่ยงเฉียนหน้าดำคร่ำเครียด "ชิงชิงถูกหย่า ก็เป็นเรื่องน่าอับอายขายขี้หน้ามากพอแล้ว ถ้าพวกเจ้าไปก่อเรื่องให้ใหญ่โต จนคนทั้งเมืองรู้ว่าชิงชิงถูกหย่าเพราะไม่มีลูกชาย แล้วนางจะแต่งงานใหม่ได้ยังไง ลูกสาวนางจะออกเรือนได้ยังไง"

ซ่งชิงชิงขมวดคิ้ว เป็นอย่างที่อาหม่านบอกจริงๆ ด้วย

ท่านพ่อคิดแต่จะให้นางแต่งงานใหม่

คนบ้านรองกับบ้านสามชะงัก เออ ก็จริงของพ่อ

ซ่งชิงชิงถูกหย่ากลับมา จะให้เกาะกินอยู่ที่บ้านตลอดไปไม่ได้

หวงเสี่ยวลี่พูดขึ้น "ท่านพ่อพูดถูก ชิงชิงแต่งไปตั้งแปดปี มีแต่ลูกสาวตัวล้างผลาญคนเดียว ไม่มีลูกชาย คนเขาจะหย่าก็เรื่องปกติ"

เกาซือเยว่ผสมโรง "ใช่ๆ เรื่องแบบนี้ในหมู่บ้านมีถมไป ขืนไปอาละวาด มีแต่จะทำให้บ้านเราเสียหน้าเปล่าๆ"

ซ่งชิงชิงมองพี่สะใภ้ทั้งสองด้วยความเสียใจ แล้วหันไปมองซ่งเซี่ยงเฉียน "ท่านพ่อ ท่านยินดีจะให้พวกเราแม่ลูกอยู่ด้วยไหมจ๊ะ พวกเราไม่มีเงินติดตัว ไม่มีที่ไปจริงๆ ท่านวางใจเถอะ ข้าจะไม่กินอยู่ฟรีๆ ข้าจะปักผ้าหาเงิน ไปหาของทะเลขาย เงินที่ได้จะยกให้ท่านหมดเลย"

เกาซือเยว่พูดกระแนะกระแหน "ชิงชิงเอ๊ย ก่อนหน้านี้พี่ใหญ่ไปล่วงเกินคนในเมือง เขารู้ตัวว่าเลี้ยงดูพวกเราทั้งครอบครัวไม่ไหว แถมยังจะเป็นตัวถ่วง ก็เลยขอแยกบ้านออกไป พี่รองกับพี่สามของเจ้าตอนนี้ก็ยังหางานทำไม่ได้ ทั้งบ้านต้องพึ่งพวกเราหาของทะเลแลกเงิน"

หวงเสี่ยวลี่ถอนหายใจ "นั่นสิ ของทะเลช่วงนี้ก็หาของดีๆ ยาก บ้านเราก็ไม่มีรายได้ อาศัยกินบุญเก่าไปวันๆ"

ซ่งชิงชิงยิ้มขื่น "สรุปคือ พวกพี่จะบอกว่า ไม่อยากให้ข้าอยู่ด้วยใช่ไหม"

คนบ้านซ่งเงียบกริบพร้อมกัน

ซ่งชิงชิงเห็นพวกเขาไม่พูดอะไร ก็จ้องมองไปที่ซ่งเซี่ยงเฉียน ถามด้วยความเจ็บปวด "ท่านพ่อ ท่านเป็นพ่อแท้ๆ ของข้า ท่านก็เห็นด้วยกับพวกเขาหรือจ๊ะ"

ซ่งเซี่ยงเฉียนถอนหายใจ "ชิงชิง พ่อก็จนปัญญา ที่บ้านตอนนี้ไม่มีรายได้จริงๆ เพิ่มคนมาอีกปากท้อง ชีวิตความเป็นอยู่ก็จะยิ่งลำบาก แล้วเรื่องแม่ของเจ้า ระหว่างทางเจ้าก็น่าจะได้ยินมาแล้วใช่ไหม"

[จบแล้ว]