บทที่ 21 - หอยแมลงภู่

บทที่ 21 - หอยแมลงภู่

ซ่งเหอซิวเห็นด้วยกับลูกสาว "ได้ เอาตามที่ลูกว่า พ่อจะไปช่วยด้วย ถือโอกาสไปดูลาดเลาหางานในเมืองด้วยเลย"

ซ่งชูหม่านเข้าไปอ้อนแม่ "ท่านแม่ เที่ยงนี้เราคงกลับมาไม่ทัน แถมต้องเดินไกลอีก ตอนนี้ข้าแรงเยอะ ก็เลยหิวเก่ง ถ้ามื้อเที่ยงไม่ได้กินข้าวข้าคงเป็นลมแน่ ท่านแม่ช่วยปั้นข้าวปั้นให้พวกเราพกไปกินระหว่างทางหน่อยนะเจ้าคะ"

เซิ่งซูหว่านนึกถึงปริมาณข้าวปลาที่ลูกๆ กินเมื่อคืน ก็จริงอย่างที่ลูกว่า แรงเยอะก็ต้องกินเยอะ นางพยักหน้าอย่างรู้สึกผิด "แม่ขอโทษนะลูก แม่ลืมนึกไปเลย เดี๋ยวแม่เตรียมให้นะ"

ซ่งชูหวายดีใจจนเนื้อเต้น วันนี้มีมื้อเที่ยงกินด้วย!

ซ่งเหอซิวบอกภรรยา "แม่ของอาหม่าน ถ้าอย่างนั้นเจ้าอยู่เฝ้าบ้านเถอะ เจ้าท้องแฝดอยู่ ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ลมทะเลมันแรง เดี๋ยวจะไม่สบายเอา อย่าอดอาหารนะ หิวก็กิน ไม่ต้องห่วงของกิน อย่าปล่อยให้ตัวเองกับลูกในท้องหิวเด็ดขาด"

เซิ่งซูหว่านรู้ว่าสามีพูดถูก พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

ตกลงกันเสร็จสรรพ ก็แยกย้ายกันไปเตรียมตัว

พอล้างหน้าล้างตา กินมื้อเช้าง่ายๆ เสร็จ ซ่งเหอซิวก็พาลูกสองคนมุ่งหน้าสู่ทะเล

เพื่อความปลอดภัยของภรรยา เขาจัดการล็อคประตูไม้หน้าถ้ำอย่างแน่นหนา

ไม่ใช่ว่าพวกเขาประมาท ไม่กลัวคนบ้านเดิมมารังแก

แต่หญิงมีครรภ์ในแคว้นเสวียนหลิงเป็นบุคคลที่ได้รับการคุ้มครองเป็นพิเศษ ใครกล้ารังแกคนท้องจนเกิดเรื่อง เตรียมตัวโดนลงโทษหนักได้เลย

อีกอย่าง ของทะเลในถ้ำก็ต้องมีคนเฝ้า

ถึงจะเช้าอยู่ แต่ชาวบ้านรู้ดีว่าเวลานี้เป็นเวลาน้ำลง บนชายหาดเลยมีคนพลุกพล่านพอสมควร

ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงกับเด็ก ส่วนผู้ชายอกสามศอกต้องไปท่าเรือเพื่อออกเรือหาปลา

ปกติแล้วการออกเรือหาปลาจะได้เงินเยอะกว่ามาเดินเก็บของตามชายหาด แต่นั่นมันเรื่องเมื่อหลายปีก่อน

ช่วงนี้ออกเรือทีนึง หาเงินมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องคนในบ้านได้วันต่อวันก็หรูแล้ว

ถึงรายได้จะลดฮวบ แถมยังเสี่ยงตายทุกครั้งที่ออกทะเล แต่ทำไงได้ เพื่อความอยู่รอด จะให้นั่งงอมืองอเท้าอยู่บ้านเฉยๆ ก็ไม่ได้

แต่พวกเขาก็ไม่กล้าออกไปทะเลลึก วนเวียนอยู่แค่ทะเลใกล้ฝั่ง บางทีมองจากฝั่งยังเห็นเรือลอยลำอยู่ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินจะได้หนีกลับเข้าฝั่งทัน

ซ่งชูหม่านไม่อยากไปแย่งที่กับคนอื่น เลยเลือกหาแถวๆ หน้าถ้ำเหมือนเดิม

ยังไม่ทันจะได้ใช้พลังจิต จู่ๆ ก็มีหอยแมลงภู่พวงเบ้อเริ่มลอยมาเกยตื้นตรงหน้า

ซ่งเหอซิวเห็นเข้าก็รีบวิ่งไปเก็บ พลิกดูรอบๆ แล้วยิ้มกว้าง "แจ๋วเลย หอยแมลงภู่พวงนี้ตัวใหญ่มาก แถมส่วนใหญ่ยังไม่เปิดปากด้วย กะดูแล้วน่าจะหนักตั้งห้าชั่ง"

หายากจริงๆ ตั้งแต่อยู่หมู่บ้านนี้มา ยังไม่เคยมีใครเจอหอยแมลงภู่พวงใหญ่ขนาดนี้มาก่อน

แค่หอยพวงนี้พวงเดียว ขายได้เงินมาซื้อข้าวสารให้ครอบครัวกินได้ตั้งนาน

เมื่อก่อนกว่าจะหาของทะเลได้มูลค่าเท่าหอยพวงนี้ คงต้องเกณฑ์คนทั้งตระกูลซ่งมาช่วยกันหาเป็นสิบวัน

ขอบคุณเจ้าแม่สมุทรที่เมตตา

วันนี้เจอมากับตัว เขาเชื่อสนิทใจแล้วว่าเจ้าแม่สมุทรกำลังชดเชยให้ลูกสาวเขาจริงๆ

ซ่งชูหม่านรับมาดู หอยแมลงภู่ หรืออีกชื่อคือ 'อี๋เป้ย' เป็นของโปรดของพวกขุนนางเศรษฐีในเมือง

จังหวะนั้นเอง ก็มีเด็กคนหนึ่งวิ่งเข้ามา

พอเห็นหอยแมลงภู่ในมือซ่งชูหม่าน เด็กคนนั้นก็พูดโพล่งขึ้นมาอย่างหน้าด้านๆ "ข้าเห็นก่อน เอาคืนมานะ"

[จบแล้ว]