บทที่ 1 - ปาฏิหาริย์คืนชีพจากท้องทะเล

บทที่ 1 - ปาฏิหาริย์คืนชีพจากท้องทะเล

ณ ลานบ้านตระกูลซ่ง หมู่บ้านชิงอวี๋

ซ่งชูหม่านนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด เสื้อผ้าเปียกโชกไปทั้งตัว

ผู้คนมุงดูพร้อมส่งเสียงเอะอะโวยวายกันยกใหญ่

"ท่านแม่ ข้าไหว้ล่ะ ตามหมอมาดูอาการอาหม่านเถอะ นางยังไม่ตายนะเจ้าคะ"

"ท่านย่า ท่านพี่นางยังหายใจอยู่ ช่วยท่านพี่ด้วยเถอะขอรับ"

"หลี่ชุ่ยชุ่ย เพื่อเงินแค่ห้าตำลึง เจ้าถึงกับผลักหลานตัวเองไปเป็นเครื่องบูชายันต์ ตอนนี้เด็กอุตส่าห์รอดตายกลับมาได้ เจ้ายังจะใจดำไม่สนใจอีกเหรอ"

"นั่นสิ ถ้าลูกชายคนโตของเจ้ากลับมาคงได้เกลียดเจ้าเข้าไส้แน่"

หลี่ชุ่ยชุ่ยเท้าเอวด้วยความรำคาญเมื่อถูกชาวบ้านรุมต่อว่า "คนมันตายไปแล้วจะตามหมอมาทำไม ส่งไปลงเรือตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ถึงเพิ่งลอยกลับมา เรือก็หายไปไหนไม่รู้ อากาศหนาวขนาดนี้ ไม่จมน้ำตายก็คงหนาวตายไปแล้ว ข้าว่าเอาศพไปโยนทิ้งไว้ในป่าเถอะ เด็กที่แม้แต่เจ้าแม่สมุทรยังรังเกียจ บ้านข้าไม่เก็บไว้หรอกนะ"

"ท่านพี่ยังไม่ตาย ยังไม่ตายนะ!"

สติที่เลือนรางของซ่งชูหม่านเริ่มกลับมา ร่างกายขยับเล็กน้อย

บูชายันต์?

เจ้าแม่สมุทร?

ทำไมมันฟังดูพิลึกกึกกือแบบนี้

ทันใดนั้นความเจ็บปวดก็แล่นพล่านไปทั่วสมอง ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็หลั่งไหลเข้ามา

เธอคือนักศึกษาแพทย์อนาคตไกลจากปี 2060 แท้ๆ ดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างเด็กหญิง 6 ขวบเนี่ยนะ

เจ้าของร่างเดิมชื่อซ่งชูหม่านเหมือนกับเธอ อาศัยอยู่ในหมู่บ้านชาวประมง

รอบๆ หมู่บ้านมีแต่ดินเค็มเพาะปลูกอะไรไม่ขึ้น ชาวบ้านเลยต้องหากินกับทะเลมาหลายชั่วอายุคน

แต่สองปีมานี้อากาศวิปริตแปรปรวน เรือล่มบ่อยครั้ง ออกทะเลสิบครั้งจะเจอเรื่องร้ายสักเก้าครั้ง ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านเลยยิ่งยากลำบาก

เมื่อไม่กี่วันก่อน มีนักพรตคนหนึ่งโผล่มาที่หมู่บ้าน บอกว่าถ้าทำพิธีบูชายันต์เจ้าแม่สมุทร ชีวิตทุกคนจะดีขึ้น

ผู้ใหญ่บ้านเลยตัดสินใจจัดพิธีขึ้นมา ถ้าบ้านไหนยอมสละลูกหลานไปเป็นเครื่องบูชา ชาวบ้านจะลงขันมอบเงินให้ห้าตำลึง

หลี่ชุ่ยชุ่ย ย่าของเจ้าของร่างเดิม เห็นหลานสาวเป็นตัวล้างผลาญ เลี้ยงไปก็เปลืองข้าวสุก พอสบโอกาสตอนพ่อเด็กไม่อยู่ ก็ผลักไสไล่ส่งหลานไปตายทันที

เซิ่งซูหว่าน แม่ของเจ้าของร่างเดิม กับซ่งชูหวาย น้องชายฝาแฝด พยายามจะช่วยสุดชีวิต แต่ก็ถูกหลี่ชุ่ยชุ่ยขังไว้ในห้อง

พอรุ่งเช้า เจ้าของร่างเดิมก็ถูกตีจนสลบแล้วจับใส่เรือลำน้อย ลอยหายไปในทะเลกว้าง

ใครจะไปคิดว่าผ่านไปวันหนึ่งกับอีกหนึ่งคืน นางจะถูกคลื่นซัดกลับมาที่ฝั่ง แล้วมีคนใจดีหามกลับมาส่งที่บ้านตระกูลซ่ง

เจ้าของร่างเดิมตากลมทะเลมาทั้งคืนจนไข้ขึ้นสูง แต่ย่าตัวดีอย่างหลี่ชุ่ยชุ่ยไม่ยอมควักเงินรักษา หลานสาวเลยต้องนอนซมจนสิ้นใจตาย และนั่นก็ทำให้ซ่งชูหม่านคนใหม่ได้เข้ามาสวมร่างแทน

หลี่ชุ่ยชุ่ยได้ยินเสียงชาวบ้านก็แค่นเสียงเยาะเย้ย "ยังไม่ตายแล้วจะทำไม มันก็แค่นังเด็กเหลือขอที่เจ้าแม่สมุทรไม่ต้องการ ข้าไม่กล้าเสียเงินรักษามันหรอก เกิดเจ้าแม่ท่านโกรธแค้นมาลงที่ข้าจะทำยังไง"

เซิ่งซูหว่านนั่งแปะกับพื้น กอดลูกสาวไว้แนบอก น้ำตานองหน้า "ท่านแม่ เงินเดือนของสามีข้าก็ส่งให้ท่านหมดทุกบาททุกสตางค์ อาหม่านก็เป็นหลานแท้ๆ ของท่านนะ ท่านจะปล่อยให้นางตายได้ลงคอเชียวหรือ"

เพื่อนบ้านทนดูไม่ไหวช่วยพูดอีกแรง "นั่นสิ ลูกชายคนโตของเจ้ากตัญญูขนาดไหน เด็กมันยังหายใจอยู่แท้ๆ ถ้าเจ้าไม่ยอมรักษาจนหลานตายไปจริงๆ ระวังผีหลานสาวจะมาทวงแค้นเอาล่ะ"

เพื่อนบ้านอีกคนเสริม "แถวนี้ไม่เคยมีธรรมเนียมบูชายันต์มาก่อน บางทีเจ้าแม่สมุทรอาจจะเมตตา ถึงได้ส่งอาหม่านกลับมา ป้าหลี่ นี่อาจจะเป็นบุญวาสนาก็ได้นะ"

หลี่ชุ่ยชุ่ยขมวดคิ้วมองสองคนนั้นแล้วสะบัดหน้าหนี "บุญวาสนาบ้าบออะไร ถ้าพวกแกไม่กลัวคำสาปแช่ง ไม่กลัวเรือล่มเวลาออกทะเล ก็เอาตัวล้างผลาญนี่ไปเลี้ยงเองสิ"

ทั้งสองคนชะงัก เงียบกริบทันที

เรื่องพรรค์นี้ บางทีก็ต้องเชื่อไว้ก่อน เรื่องลี้ลับมันพูดยาก

หลี่ชุ่ยชุ่ยหัวเราะเยาะ "นึกว่าจะใจดีกันแค่ไหน ที่แท้ก็กลัวซวยเหมือนกันนี่หว่า"

นางไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว หันไปสั่งลูกสะใภ้อีกสองคน "พวกแกจะยืนบื้ออยู่ทำไม รีบเอาตัวล้างผลาญนี่ไปทิ้งในป่าสิ"

"ห้ามนะ ใครกล้าแตะพี่สาวข้า ข้าไม่ยอมจริงๆ ด้วย"

ซ่งชูหวายกระโดดออกมาขวางหน้าอาสะใภ้ทั้งสอง กางแขนกางขาเล็กๆ ปกป้องแม่และพี่สาวสุดชีวิต

สะใภ้ทั้งสองยืนลังเล ไม่ใช่ว่ากลัวเด็กหกขวบอย่างซ่งชูหวาย

แต่เซิ่งซูหว่านกำลังท้องกำลังไส้ แถมยังกอดลูกสาวแน่นขนาดนั้น ถ้าเกิดยื้อแย่งกันแล้วพลาดพลั้งขึ้นมา พวกนางรับผิดชอบไม่ไหวแน่

กฎหมายแคว้นเสวียนหลิงระบุชัดเจน ใครทำให้หญิงมีครรภ์แท้งลูกต้องได้รับโทษหนัก

ก่อนหน้านี้ในหมู่บ้านเคยมีแม่ผัวใจร้ายแกล้งสะใภ้ท้องแก่ให้ทำงานหนักจนแท้งลูก

ผลคือบ้านเดิมของสะใภ้ไปฟ้องทางการ แม่ผัวตัวแสบโดนโบยไปตั้งสามสิบไม้

หลี่ชุ่ยชุ่ยเห็นสะใภ้ไม่ยอมขยับก็กัดฟันกรอด "พวกแกไม่ทำ ข้าทำเองก็ได้"

พูดจบ นางก็เดินดุ่มๆ เข้าไปหาซ่งชูหม่าน

ซ่งชูหม่านที่พยายามลืมตา ขยับนิ้วมือนิดๆ แต่ร่างกายกลับไม่มีแรงเลย

สภาพร่างกายตอนนี้จะไปสู้แรงผู้ใหญ่ได้ยังไง ฝันไปเถอะ

ในขณะที่กำลังร้อนใจ จู่ๆ ก็มีหน้าจอใสๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า

[ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังตกอยู่ในอันตราย ระบบขอมอบของขวัญต้อนรับมือใหม่ ท่านสามารถแก้ไขตัวอักษรในเหตุการณ์ต่อไปนี้ได้หนึ่งตัว]

[แก้ หรือ ไม่แก้]

มีตัวเลือกขึ้นมาให้เลือก

"แก้!"

ซ่งชูหม่านตอบในใจอย่างไม่ลังเล

ทันใดนั้น ข้อความหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

{หลี่ชุ่ยชุ่ยเดินรี่เข้าไปหาซ่งชูหม่านอย่างดุดัน ซ่งเหอเม่าลูกชายคนรองกำลังผ่าฟืนอยู่ข้างๆ เขาชำเลืองมองสถานการณ์ของแม่ตัวเองเป็นระยะ พอเห็นว่าซ่งชูหม่านกำลังจะโดนจัดการ เขาก็ยิ้มสะใจแล้วก้มหน้าก้มตาผ่าฟืนต่อไป}

ซ่งชูหม่านตัดสินใจเปลี่ยนคำว่า "ฟืน" เป็นคำว่า "แม่" ทันทีโดยไม่รีรอ

วินาทีต่อมา ซ่งเหอเม่าที่แกล้งทำเป็นผ่าฟืนอยู่หน้าประตู จู่ๆ ก็ถือมีดวิ่งพุ่งเข้าหาหลี่ชุ่ยชุ่ย ปากก็ตะโกนก้อง "ข้าจะผ่า ข้าจะผ่า"

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ตกใจรีบกระโดดหนี กลัวจะโดนลูกหลง

หลี่ชุ่ยชุ่ยเข้าใจผิด คิดว่าลูกชายจะมาช่วยจัดการนังหลานตัวแสบ

นางไม่คิดหน้าคิดหลัง รีบหลบฉากเปิดทางให้ หวังจะให้ซ่งชูหม่านโดนคมมีดของลูกชาย

แต่ทว่า... มือของลูกชายกลับเบนทิศทาง มีดผ่าฟืนคมกริบฟันฉับลงไปที่ไหล่ของนางเต็มแรง

"โอ๊ยยยยย!!!"

หลี่ชุ่ยชุ่ยกรีดร้องเสียงหลง เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดเต็มหน้าซ่งเหอเม่า

[จบแล้ว]