บทที่ 221 ล่าตัวใหญ่กันเถอะ!

"ช่างเป็นการตอบแทนบุญคุณที่ดีจริงๆ" เสียงหัวเราะของหลิงอวิ๋นจื่อดังมาจากปลายเรือ "แต่ไม่ทราบว่าการตอบแทนครั้งนี้ เจ้าได้พลังชีวิตมาเท่าไหร่?"

"สองแสนแปดหมื่นจุด!" ต้าเฮยตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด

"โห!" สวี่เฉิงเซียนชมเชย

คิดเลขได้แม่นขนาดนี้ คงไม่ใช่ว่านั่งทำบัญชีทุกวันกระมัง?

ไม่รู้ว่าลับหลังคนอื่น คงไม่ได้นั่งนับกีบเท้าคำนวณหรอกนะ

ยังไงก็ตาม ตัวเลขนี้ คำนวณจาก 187 คูณ 1,500 น่าจะถูกต้อง

แต่ก็ยังมีที่ผิดอยู่

"ต้าเฮย ไข่ที่แตกไปหกฟอง เอามานับไม่ได้นะ" เขารีบพูดขึ้น

ไม่รอให้ต้าเฮยได้พูดอะไร เขาก็พูดต่อ "เจ้าทำเพื่อตอบแทนบุญคุณ ข้าทำเพื่อทำบุญ พวกเราต่างก็หวังให้เผ่าพันธุ์มังกรแท้มีทายาทสืบสกุล"

"ไข่มังกรที่แตกแล้วพวกนั้น ไม่มีทางฟักออกมาได้แน่"

"แล้วอย่างนี้ เจ้ายังจะมาเรียกร้องพลังชีวิตจากข้าอีกหรือ?"

"..." ต้าเฮยอยากจะแข็งคอโต้กลับสักประโยค ว่าทำไมจะเรียกร้องไม่ได้?

แต่เมื่อครู่พูดเรื่องตอบแทนบุญคุณไว้อย่างหนักแน่นและเสียงดังเกินไป

ตบหน้าตัวเองแบบนี้ ก็เลยไม่กล้าลงมือ

จำต้องยอมจำนนอย่างน่าสงสาร ตัดพลังชีวิตที่จะได้จากไข่มังกรที่แตกหกฟองออกไป

"งั้นก็เหลือสองแสนเจ็ดหมื่นหนึ่งพันจุด" มันพูด "เจ้าจ่ายมาสองหมื่นหนึ่งพันจุดแล้ว เหลืออีกสองแสนจุดที่ยังไม่ได้จ่าย"

"ไม่รีบไม่รีบ" สวี่เฉิงเซียนส่ายหน้า "ไม่มีทางขาดส่วนของเจ้าหรอก"

ที่แท้ก็จ่ายแค่เศษเงินเท่านั้นเอง

หลิงเซียวกลั้นหัวเราะไว้ไม่ให้หลุดออกมา

"อ้อใช่ พวกเจ้ารู้ไหมว่าพวกเราไปหาไข่มังกรเจอที่ไหนบ้าง?" เห็นต้าเฮยจะอ้าปากพูดอีก สวี่เฉิงเซียนก็รีบเปลี่ยนเรื่อง

"ที่ไหนหรือ?" หลิงเซียวรับคำอย่างเป็นธรรมชาติ

สวี่เฉิงเซียนจึงเล่าถึงสถานที่ที่พบไข่มังกร

เขาสงสัยว่าในสายเลือดของเผ่าพันธุ์มังกรแท้ต้องมีอะไรแปลกๆ ปะปนเข้าไปแน่

พวกนี้ชอบเอาลูกไปฝังดิน

บ้างก็เอาโคลนทะเลมาห่อแล้วเอาไปวางไว้ในสุสานเป็นรูปปั้น

พวกนี้ก็ยังพอว่า

"พวกเราเจอไข่มังกรในกำแพง ในบ่อน้ำ ในเสา เยอะแยะเลย!"

"บางที่ถึงกับเอาหลายฟองมาซ้อนกัน ยัดเข้าไปในเสาของต้าเตี้ยน!"

[ต้าเตี้ยน = ท้องพระโรง]

แย่จริง

ตอนทำแบบนั้นไม่เคยคิดบ้างหรือว่า พอลูกฟักออกมาแล้วจะออกมายังไง?

เสาพวกนั้นล้วนถูกขุดให้กลวงตั้งแต่ตอนหลอม

ไม่เพียงวัสดุวิเศษถูกหลอมมาแล้ว แถมยังไม่มีทางออกด้วย

นี่คงไม่ได้คิดจะให้ลูกออกมาตั้งแต่แรกสินะ?

"เทียบกันแล้ว พวกที่ยัดไว้บนคานของต้าเตี้ยนยังไม่นับว่าแย่เท่าไหร่"

อย่างน้อยเปลือกไข่มังกรก็แข็งแรง ตกลงมาก็ไม่แตก

ลูกที่ฟักออกมาส่วนใหญ่ก็คงไม่ตายเพราะตกลงมา

"สายเลือดของบรรพมังกรส่วนใหญ่มีชื่อเสียงในเรื่องนิสัยดื้อรั้นก้าวร้าว ทำอะไรก็ไม่เป็นโล้เป็นพาย ไม่ยอมอยู่ในกรอบ" หลิงเซียวขมวดคิ้วพูด "ข้าได้ยินมาว่า พวกเขาชอบเอาไข่มาต่อสู้กันในที่ลับ"

ก็คือเอามาแข่งกันว่าไข่ของลูกหลานบ้านไหนเปลือกแข็งแรงกว่ากัน

ทำให้สวี่เฉิงเซียนนึกถึงตอนที่อยู่ในสุสาน เขาใช้วิธีชนกันไปมาถึงได้ไข่มังกรมา

อดมองต้าเฮยไม่ได้

ต้าเฮยยิ้มแยกเขี้ยวใส่เขาแบบกะลิ้มกะเหลี่ย

เขาจึงเข้าใจในทันที

"แต่ที่ต้องทำอะไรผิดแปลกไปมากมาย อาจเป็นเพราะว่ายิ่งเป็นไข่มังกรที่มีคุณภาพสายเลือดดี ก็ยิ่งฟักยาก" หลิงเซียวพูดต่อ

ถ้าไม่ถึงขั้นที่ต้องพึ่งพาแรงภายนอก ไม่สามารถสืบทอดสายเลือดได้ตามปกติ เผ่าพันธุ์มังกรแท้คงไม่ถึงกับต้องแยกส่วนหนึ่งย้ายไปอยู่ในโลกมนุษย์ทางตะวันออก

"ด้วยความหยิ่งทะนงของสายเลือดมังกรแท้ หากต้องถูกผู้อื่นควบคุมบังคับเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะเสียใจกับการตัดสินใจในวันนั้นหรือไม่"

ประโยคนี้ที่พูดถึงแน่นอนว่าไม่ใช่เผ่าพันธุ์มังกรแท้ที่สูญสิ้นไปในดินแดนอสูรแล้ว

"เฮ้อ เรื่องนี้ก็แล้วแต่จะมองยังไง" สวี่เฉิงเซียนรวบรวมพลังสร้างแขนขา นั่งไขว่ห้างพูด "คำโบราณว่า ตายดีไม่เท่ารอดชีวิตแย่ๆ บางคนอยากตายอย่างสง่า บางคนอยากมีชีวิตแม้ต้องคุกเข่า"

"พูดง่ายๆ ก็คือลงหมากแล้วไม่เสียใจ"

ต่างก็ได้สมปรารถนา ก็ถือว่าจบชีวิตอย่างดี

ไม่อยากให้เผ่าพันธุ์สูญสิ้น ต่างคนต่างเลือก ยากจะบอกว่าใครถูกใครผิด

แม้แต่การตัดสินเรื่องนี้เอง คนต่างกันก็มีมุมมองต่างกัน

"ถ้าเป็นเจ้า เจ้าจะเลือกอย่างไร?" หลิงเซียวถาม

"ก็ต้องมีชีวิตอย่างสง่าสิ~" สวี่เฉิงเซียนฮึมฮัมตอบ "เพื่อความอยู่รอด ข้าอาจจะหมอบลงชั่วคราว"

แต่คุกเข่านี่ยากเกินไปหน่อย

งูที่ข้ามภพมา นอนหลับจนสุดก็แข็งแกร่งได้

แต่พอรู้สึกว่ามีพลังนิดหน่อย ก็ดิ้นรนไม่หยุดไม่ใช่หรือ?

เว้นแต่จะถูกทุบจนแบนตากแห้ง ใครจะยอมเป็นปลาเค็มอยู่เฉยๆ?

แม้แต่ถูกทุบจนแบนตากแห้ง ขอแค่ยังไม่ตายสนิท พอราดน้ำก็ยังกระโดดดิ้นได้

ที่ดิ้นรนขนาดนี้ก็เพื่อจะมีชีวิตที่สบายขึ้นไม่ใช่หรือ?

"คุกเข่าขอชีวิต มันเกี่ยวอะไรกับการมีชีวิตที่สบายด้วย?"

"...อืม เจ้าคิดเช่นนี้หรือ?" หลิงอวิ๋นจื่อฟังแล้วดูประหลาดใจ

"หืม? เจ้าหมายความว่าอะไร?" สวี่เฉิงเซียนรู้สึกว่าถูกเสียดสี

"เขาไม่คิดว่าเจ้าจะมีความคิดอันสูงส่งเช่นนี้" หลิงเซียวช่วยแปลให้เขาด้วยความหวังดี

สวี่เฉิงเซียน: "...ฮึ"

"อ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ต้าเฮยหัวเราะจนกระทืบเท้า

...

ไม่ว่าจะอย่างไร

ไม่มีอะไรสามารถทำลายอารมณ์ดีของสวี่เฉิงเซียนได้

พอคิดว่ามีคะแนนหลอมรวมเกือบสี่ล้านจุดรอเก็บเกี่ยว

เขาแทบจะผลิตอารมณ์ด้านลบออเขาแทบจะผลิตอารมณ์ด้านลบออกมาไม่ได้เลย แม้แต่นิดเดียว

ในตอนนี้ จู่ๆ เขาก็เข้าใจความรู้สึกของคนรวยขึ้นมา

โลกใบนี้ช่างน่ารักไปเสียทุกอย่าง

มองอะไรก็สดใส

เห็นอะไรก็น่าสนใจ

แม้แต่สัตว์ทะเลที่จับมาได้ ทั้งที่หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว เขาก็ยังรู้สึกว่ามันมีศิลปะ

จากนั้นก็ให้หลิงเซียวเก็บไว้ให้

"ไม่กินหรือ?" หลิงเซียวเลิกคิ้วถาม

"ยังไม่กินตอนนี้" สวี่เฉิงเซียนตอบ "วิชาของข้าถึงจุดคอขวดแล้ว ต่อไปต้องปิดด่านบำเพ็ญ"

ดังนั้นต้องเก็บสะสมเลือดอาหารไว้ให้มาก

"จะปิดด่านนานเท่าไหร่?"

"ครึ่งเดือน"

ต้องรีบเก็บเกี่ยวคะแนนหลอมรวมให้หมดโดยเร็ว

ด้วยวิชาของเขาตอนนี้ การเพิ่มขึ้นของร่างกายและจิตวิญญาณแต่ละวัน ควบคุมให้อยู่ในขีดจำกัดที่รับได้ คาดว่าประมาณสิบวันก็น่าจะเสร็จ

"ครึ่งเดือนเรียกว่าปิดด่านอะไรกัน?" หลิงเซียวพูด "บอกว่าจะนอนครึ่งเดือนไม่ดีกว่าหรือ?"

พูดพลางโยนสัตว์ทะเลในมือให้สวี่เฉิงเซียน

ให้เขารีบกิน

ไม่อยากเก็บไว้ให้

"พอถึงที่แล้ว เจ้าค่อยล่าตัวใหม่เอาเอง หาตัวที่กินแล้วไม่หิวครึ่งเดือนก็แล้วกัน"

"พวกเจ้าไม่ช่วยพี่ใหญ่สักหน่อยหรือ?" สวี่เฉิงเซียนไม่อยากยอมแพ้ง่ายๆ สนุกกับการสั่งน้องสาวและน้องชายทำงาน

"พี่ใหญ่ ข้ากับหลิงอวิ๋นจื่อได้รับความรู้สึกของยอดอสูรที่ท่านถ่ายทอดให้ เมื่อไม่กี่วันก่อนก็ทะลุขั้นย่อย หลังจากถกเถียงกันมาหลายวัน ต่างก็มีความเข้าใจใหม่"

หลิงเซียวยิ้มคิกคักพูด "ต้องนั่งสมาธิทบทวนสักสองสามวัน"

"...ชิ" สวี่เฉิงเซียนอดเกาหัวไม่ได้

โอ้โห

นี่คือวิชากำลังจะก้าวหน้าอีกแล้วสินะ?

ดีนะที่พวกเรามีผลตอบแทนยิ่งใหญ่กว่า!

...

สามวันต่อมา

เรือเล็กเทียบฝั่ง

มาถึงเกาะแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลไม่ใกล้ ไม่ดีไม่เลวจากต้าเตี้ยนของมังกรแท้

หลิงเซียวกับหลิงอวิ๋นจื่อรีบวางค่ายกลป้องกัน

สวี่เฉิงเซียนกระโจนดำลงทะเลแห่งความยุ่งเหยิงทันที

"ล่าสัตว์!"

เขาตะโกนบอกต้าเฮย "พวกเราล่าตัวใหญ่กันเถอะ!"

หวังว่าจะไม่เพียงทำให้เขาอิ่มได้ครึ่งเดือน แต่ยังหลอมรวมแล้วได้พลังชีวิตบ้าง

ขาแมลงวันแม้จะเล็กก็ยังเป็นเนื้อ!

บุก!

(จบบท)