บทที่ 34 เขากลืนยอดวิญญาณอสูรเข้าไป ตอนนี้คงจะทรมานมากแน่ ๆ

พูดมากจริงนะ!

คิดจะดูถูกใครกันแน่?

ไม่มียอดวิญญาณอสูร ข้าก็ฆ่าเจ้าได้เหมือนกัน!

สวี่เฉิงเซียนเสียเปรียบ อารมณ์แย่สุด ๆ เมื่อเขาไม่พอใจ ก็จะไม่อยากพูดอะไร

เขาบิดตัว สะบัดหาง พุ่งเข้าโจมตีทันที!

"แค่สัตว์อสูรที่เพิ่งมีสติปัญญา พูดยังไม่เป็น ช่างโง่เง่าเสียจริง!"

ปลามังกรหลังทองจ้องเขาไม่วางตา เห็นท่าทางแบบนั้นก็แค่นเสียงหึอย่างเย็นชา

มันคิดว่าที่เขาไม่ตอบ เป็นเพราะยังไม่ได้ฝึกกระดูกขวาง จึงพูดไม่ได้

"อยากตาย งั้นก็ไปตายซะ!"

พูดพลางร่างของมันเปล่งแสงสีเขียวอ่อน ควบคุมกระแสน้ำใต้บาดาล พริบตาเดียวก็ก่อตัวเป็นน้ำวน หมุนพัดใส่สวี่เฉิงเซียน!

โครม!

โครม! โครม!

"บ้าเอ๊ย!"

สวี่เฉิงเซียนที่พุ่งเข้าไปเห็นว่าตัวเองช้าไปก้าว โดนกระแสน้ำซัดเต็ม ๆ ถูกหมุนไปสองรอบโดยไม่ตั้งใจ ต้องเกร็งตัวสุดแรงถึงรักษาท่าทางไว้ได้

จากนั้นเขาก็ควบคุมจิต เร่งพลังชีวิตในร่าง พลังชีวิตที่พลุ่งพล่านทำให้รอบกายเปล่งแสงสีแดง

ในจังหวะถัดไป เขากำลังจะทำลายกระแสน้ำที่หมุนวน

ตอนนั้นเอง ปลามังกรก็ตะโกนขึ้นมา

"ไอ้หนู ตายซะ!"

"ดูของวิเศษนี่!"

"รับไป!"

แล้วมันก็อ้าปาก

ลูกแก้วที่เปล่งแสงวับวาว พุ่งออกจากปากมันในชั่วพริบตา

ฉิว——

สวี่เฉิงเซียนได้ยินเสียงตะโกน สัญชาตญาณทำให้มองไป เห็นลูกแก้วนั้นพุ่งมาตรงหน้าในพริบตา

จะหลบ? ไม่ทันแล้ว!

โครม!

ของวิเศษที่ปลามังกรเสกออกมา พุ่งชนกระหม่อมเขาเต็ม ๆ ทำให้เขามึนงงไปชั่วขณะ!

มีแสงสีขาวสายหนึ่งจากลูกแก้วพุ่งเข้าสู่จิตวิญญาณของเขาในทันที

อื้อ——อื้อ——

ภายในจิตวิญญาณสั่นสะเทือน เงาร่างบนดอกบัวสั่นไหวเล็กน้อย

แย่แล้ว!

เขาร้องในใจว่าไม่ดี รู้สึกได้ว่าแสงขาวพุ่งตรงไปที่ดอกบัว!

สวี่เฉิงเซียนที่ไม่เคยเจอวิกฤตแบบนี้มาก่อน จิตใจเลื่อนลอยไปชั่วขณะ ร่างงูแข็งทื่อ สัญชาตญาณรับมือไปทุกอย่าง

เห็นเพียงเงาร่างที่นั่งบนดอกบัวค่อย ๆ อ้าปาก ดูดแสงขาวนั้นเข้าไป

"บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย!"

พอได้สติ สวี่เฉิงเซียนก็ร้องออกมาสามครั้งเพื่อระบายอารมณ์

เกิดอะไรขึ้น?

อะไรกัน เจ้าก็กินมันไปแล้ว?

ไม่สิ ข้าก็กินมันไปแล้ว?

มองดูลูกแก้วที่ชนหัวเขาอีกที มันยังหมุนวนอยู่ตรงนั้น แปลกจังที่ไม่ถูกดึงกลับไป?

"นี่มันของวิเศษอะไรกันแน่?"

โจมตีคู่ต่อสู้แล้วไม่ดึงกลับ ไม่กลัวโดนแย่งเอาไปหรือไง?

[ติ๊ง!]

[ผู้ใช้มีภารกิจใหม่]

[เนื้อหาภารกิจ: กลืนยอดวิญญาณอสูรของปลามังกรหลังทองขั้นที่หก รางวัลภารกิจ: คะแนนฝึกฝน +12, หญ้ากลายร่าง +1]

"นี่เป็นยอดวิญญาณอสูรหรือ?"

สมองสวี่เฉิงเซียนยังไม่ค่อยแจ่มใสนัก แต่รับรู้ข้อมูลสำคัญได้ แล้วเขาก็ไม่รีรอ อ้าปาก ยื่นหัวไป กลืนยอดวิญญาณอสูรที่ชนหัวเขาลงไป

ยอดวิญญาณอสูรน่ะเหรอ

ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยกินนี่นา

ของดีมาเอง!

ทันใดนั้น เร่งพลังชีวิต เปิดใช้พรสวรรค์พิเศษ ดูดพลังเปลี่ยนเลือด!

[ผู้ใช้กลืนยอดวิญญาณอสูรปลามังกรหลังทองขั้นที่หก จะได้รับพลังวิญญาณ +389 พลังร่างกาย +355]

ขณะที่ยื่นหัวไปกลืนยอดวิญญาณอสูร จิตสัมผัสของเขาก็จับได้ว่ามีร่างสองร่างกำลังย่องเข้าหาปลามังกรจากด้านหลังอย่างเงียบเชียบ

เป็นหลิงเซียวกับหลิงอวิ๋นจื่อนี่เอง

สองคนนี้มาเสียที!

คงเป็นเพราะการต่อสู้ระหว่างเขากับปลามังกรส่งเสียงดังมาก จึงกลบการเคลื่อนไหวของทั้งสอง

อีกอย่าง สองคนนี้น่าจะมีวิธีพรางกายด้วย

ถ้าไม่ใช้จิตสัมผัส เขาก็คงจับการเคลื่อนไหวของพวกนั้นได้ยากเหมือนกัน

แน่นอนว่าปลามังกรดูเหมือนจะรู้สึกถึงความผิดปกติตอนที่สองคนนั้นเข้าใกล้ แต่พอมันเห็นยอดวิญญาณอสูรของตัวเองถูกกลืน ก็ตกใจจนลืมความผิดปกติด้านหลังไปเสียสนิท

มันชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะลั่นออกมา

"ไอ้โง่! เจ้ารู้หรือไม่ว่านั่นคืออะไร? แล้วกล้าเอาเข้า..."

สวี่เฉิงเซียนไม่สนใจฟังมันพูดจบ แลบลิ้นออกมาทันที

ต้องรีบจัดการให้เสร็จ!

"ฮิสส์!"

พรสวรรค์พิเศษ เสียงคำรามสะกดจิต!

เขาไม่ลืมว่าครั้งก่อนที่กินยอดวิญญาณอสูร มันย่อยยากแค่ไหน

แม้จะใช้พลังชีวิตเป็นแสนเพิ่มพลังให้พรสวรรค์พิเศษ ทำให้การฝึกฝนไม่อึดอัดเท่าเดิม แต่ตอนเริ่มต้นก็ยังรู้สึกร้อนวูบวาบ ท้องอุ่น ๆ

เหมาะมากสำหรับการนอน!

ช่วยให้หลับสบายขึ้นด้วย!

"...ใส่ปาก นั่นคือยอด..."

นั่นคือยอดวิญญาณอสูร! ยอดวิญญาณอสูร! พลังอสูรของผู้อื่นเข้าร่างกาย ทั้งเส้นลมปราณ ร่างกาย จิตวิญญาณ และห้วงความคิด ทั้งหมดจะถูกรบกวน!

จะมีใครโง่ขนาดนั้น?

แม้แต่สัตว์อสูรที่ยังไม่มีสติปัญญา ก็ไม่ทำเรื่องโง่เง่าแบบนี้!

มันคงถูกยอดวิญญาณอสูรทำลายห้วงความคิด จนเข้าสู่ภาวะบ้าคลั่งสับสน?

เห็นยอดวิญญาณอสูรเป็นของวิเศษ เลยกลืนลงไป?

ฮ่า ๆ! ช่างน่าสมเพชจริง ๆ!

ปลามังกรหลังทองอยากจะพูดประชดประชันงูโง่ตรงหน้าให้สาแก่ใจ

แต่พอได้ยินเสียงขู่ของอีกฝ่าย จิตใจก็พลันเลื่อนลอย มึนงงไปชั่วขณะ

"ฮิสส์!"

สวี่เฉิงเซียนไม่ให้โอกาสมันได้สติ ส่งเสียงขู่อีกครั้ง

พร้อมกันนั้น ก็รวบรวมจิตสัมผัสเป็นดาบเล็ก ๆ แทงเข้าไป!

คิดว่ามีแค่เจ้าที่โจมตีจิตวิญญาณได้หรือ?

ข้าก็ทำได้เหมือนกัน!

ซู่ ๆ——

เสียงแผ่วเบาที่รับรู้ได้เฉพาะด้วยจิตวิญญาณ มีเพียงสวี่เฉิงเซียนผู้โจมตีเท่านั้นที่ได้ยิน

ดังนั้นปลามังกรหลังทองจึงไม่รู้ตัวจนกระทั่งจิตวิญญาณถูกทำลาย

พรึ่บ! พรึ่บ!

งูสองตัว ตัวหนึ่งสีเขียว อีกตัวสีขาว ปล่อยพลังออกมา พุ่งเข้าใส่ดวงตาของมัน!

หลิงเซียวกับหลิงอวิ๋นจื่อที่เคยร่วมมือกันในกลยุทธ์แบบนี้มาหลายครั้ง จังหวะการจู่โจมยังคงแม่นยำไร้ที่ติ

โครม!

สายน้ำที่พันร่างงูขาวใหญ่สลายไปเมื่อหมดพลังควบคุม

"ฮิสส์!"

เสอเสี่ยวชุ่ยที่เพิ่งเป็นอิสระก็พุ่งเข้าร่วมวงล้อมปลามังกรหลังทองทันที!

พวกเขาไม่ต้องการความช่วยเหลือจากสวี่เฉิงเซียน

ในบรรดาทั้งสามคน เสอเสี่ยวชุ่ยแต่เดิมเป็นสัตว์อสูรขั้นสี่ ต่อมาได้ร่วมฝึกฝนด้วยกัน จึงเลื่อนขั้นเป็นสัตว์อสูรขั้นห้า นั่นจึงเป็นเหตุผลที่นางสามารถประทังชีวิตภายใต้การโจมตีของปลามังกรหลังทองได้ชั่วคราว

ส่วนหลิงเซียวกับหลิงอวิ๋นจื่อ แม้จะห่างจากการเป็นสัตว์อสูรขั้นห้าเพียงก้าวเดียว แต่วิชาที่พวกเขาฝึกฝนล้วนเป็นวิชาชั้นสูงสุดในสายของตน

โดยเฉพาะการควบคุมพลัง การใช้เทคนิคการต่อสู้ และการมองหาจุดอ่อนของศัตรู ทำให้การโจมตีทุกครั้งของพวกเขาสร้างความเสียหายมหาศาล

ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะกล้าเชื่อมั่นได้อย่างไรว่าจะได้รับชัยชนะในสนามประลองครั้งนี้?

สัตว์อสูรที่มารวมตัวกันที่นี่ส่วนใหญ่เป็นขั้นห้าขึ้นไปทั้งนั้น

สิบกว่าลมหายใจต่อมา

โครม!

สวี่เฉิงเซียนผุดขึ้นเหนือผิวน้ำก่อน

ตามด้วยผิวน้ำที่ย้อมด้วยเลือดปั่นป่วน หลิงเซียวและคนอื่น ๆ ก็ลากร่างปลามังกรหลังทองที่ตายแล้วขึ้นฝั่ง

"ข้าต้องนอนแล้ว"

ไม่รอให้พวกเขาพูดอะไร สวี่เฉิงเซียนก็รีบบอก "ไม่คุยแล้ว ต้องนอนเดี๋ยวนี้!"

ไม่คุยแล้ว ไม่คุยแล้ว ท้องอุ่น ๆ สบายจัง อยากนอน!

ช้าไปวินาทีเดียว ความรู้สึกวิเศษนี้ก็หายไปหนึ่งวินาที!

แล้วเขาก็ขดตัวหลับตา

[ยินดีด้วย ผู้ใช้ทำภารกิจสำเร็จ ได้รับรางวัลคะแนนฝึกฝน +12 หญ้ากลายร่าง +1]

[ตามที่ผู้ใช้กล่าวไว้ก่อนหน้า คะแนนฝึกฝนจะถูกใช้ฝึกฝนพลังชีวิตโดยตรง เพิ่มพลังและความสามารถในการต่อสู้]

[พลังชีวิต+1+1+1+1...]

[พลังชีวิต+1+1+1+1+1+1...]

...

"เขากลืนยอดวิญญาณอสูรเข้าไป ตอนนี้คงจะทรมานมาก" หลิงเซียวกล่าว "อย่าปลุกเขาเลย ให้เสี่ยวชุ่ยอยู่เฝ้าตรงนี้ พวกเราไปหาแมวสิบเก้า ลากหมาป่าและงูใหญ่กลับมา"

"อืม" หลิงอวิ๋นจื่อพยักหน้าเห็นด้วย

(จบบท)