บทที่ 375 การแต่งงานเป็นที่ตกลงกันแล้ว
บทที่ 375 การแต่งงานเป็นที่ตกลงกันแล้ว
บทที่ 375 การแต่งงานเป็นที่ตกลงกันแล้ว
เมื่อเห็นนางนิ่งเงียบ องค์หญิงรองจึงหันไปมองเฟิงชิงเหลียน ทันใดนั้นลางสังหรณ์อัปมงคลก็ผุดขึ้นในใจ
“ช่างเถอะ พวกเจ้าสองคนไปดื่มน้ำขิงขับไล่ความหนาวเย็นกันก่อน ข้าสั่งให้คนเพิ่มเตาผิงไว้แล้ว”
เซียวอันเล่อส่ายหน้าเบาๆ
โอกาสดีเช่นนี้ ท่านหญิงอวี้หรานไม่ควรนิ่งเงียบเลยจริงๆ
ทว่าความเงียบงันของนาง กลับเปิดช่องให้เฟิงชิงเหลียนชิงลงมือก่อน
“องค์หญิงเพคะ อย่าทรงตำหนิท่านหญิงอวี้หรานเลย นางไม่ได้ตั้งใจหรอกเพคะ”
เซียวอันเล่อเดาะลิ้น “เห็นไหมล่ะ? หากนางไม่พูด ก็มักจะมีคนชิงฟ้องก่อนเสมอ”
สีพระพักตร์ขององค์หญิงรองเคร่งขรึมลงทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น สายตาเบนกลับไปจ้องมองท่านหญิงอวี้หราน
เมื่อเห็นดังนั้น ใบหน้าของท่านหญิงอวี้หรานก็เย็นชาลงเช่นกัน
“เสด็จแม่มองลูกด้วยสายตาเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไรเพคะ? หรือว่าเสด็จแม่ทรงเชื่อคำพูดของนาง?
หากลูกบอกว่าไม่ได้ทำ เสด็จแม่จะทรงเชื่อลูกหรือไม่?
หรือในสายพระเนตรของเสด็จแม่ ทรงเห็นว่า ‘หลานสาว’ ผู้นั้นสำคัญกว่าลูกในไส้ของตัวเอง?
เพียงเพราะลูกมียศศักดิ์เป็นท่านหญิง แต่นางไม่มีกระนั้นหรือ?
เช่นนั้นหากลูกยกตำแหน่งท่านหญิงให้นาง นางจะคืนเสด็จแม่กลับมาให้ลูกได้หรือไม่?
ไม่สิ ตำแหน่งท่านหญิงของลูก แม้ส่วนหนึ่งจะได้มาเพราะเสด็จแม่ แต่ก็ขาดเสด็จพ่อไปไม่ได้เช่นกันมิใช่หรือ?”
ท่านหญิงอวี้หรานถูกกรอบประเพณีของตระกูลสูงศักดิ์ขัดเกลามาตั้งแต่เยาว์วัย จึงไม่ได้เอ่ยปากบอกตรงๆ ว่าเฟิงชิงเหลียนเป็นฝ่ายผลักนางก่อน เพราะเกรงจะกระทบต่อชื่อเสียงของจวนองค์หญิง
ทว่ายามนี้ เมื่อเห็นองค์หญิงรองทำท่าจะตำหนินางต่อหน้าธารกำนัล นางก็ไม่อาจนิ่งเงียบได้อีกต่อไป
จู่ๆ องค์หญิงสามก็ตรัสขึ้นว่า
“แม่นางเฟิง เจ้าบังอาจใส่ร้ายท่านหญิงอวี้หราน ตบปาก!”
แม่นมข้างกายพระองค์ก้าวออกมาทันที แล้วตบหน้าเฟิงชิงเหลียนฉาดใหญ่ไปสองที