บทที่ 410 - สั้นๆ สองคำ...ชุ่มฉ่ำ!
บทที่ 410 - สั้นๆ สองคำ...ชุ่มฉ่ำ!
บทที่ 410 - สั้นๆ สองคำ...ชุ่มฉ่ำ!
เดิมที เย่เฮ่าคิดว่าตั้นไถจื่อเยว่จะต่อต้านเรื่องการแต่งงานมาก ในใจนางเรื่องแต่งงานนี้คงเป็นแค่เรื่องเล่นขายของ และเย่เฮ่าก็ไม่ได้จริงจังอะไร เขาไม่ได้คิดจะบังคับฝืนใจ อีกไม่นานเขาต้องไปแดนบน คนในหมู่บ้านคง...ยากจะได้เจอกันอีก ก็เลยมีละครฉากแต่งงานนี้ขึ้นมา
เพียงแต่ว่า...
นางฟ้าบนสวรรค์ผู้นี้ ดูเหมือน...จะต่างจากที่คาดไว้โดยสิ้นเชิง เสื้อผ้าที่ใส่ อืม...ขาวจั๊วะ! ต้องยอมรับเลยว่า หุ่นนี่มัน...เด็ดจริง!
ที่สำคัญที่สุดคือท่าที นางฟ้าผู้สูงส่งคนนี้มาช่วยเขาถอดเสื้อคลุม เหล้าประสานถ้วยก็รินไว้แล้ว จะมาดื่มเหล้ามงคลกับเขา?!
สถานการณ์เป็นไงมาไงเนี่ย?!
ท่านอาจารย์ขู่นางเหรอ? ไม่น่าใช่ ท่านอาจารย์ไม่ใช่คนแบบนั้น หรือว่า...พี่หลิว?
เทพหลิว: ???
เจ้าช่วยดูสิ่งที่เจ้าคิดหน่อยได้ไหม? อาจารย์เจ้าไม่ใช่คนแบบนั้น แล้วข้าใช่เหรอ?
เหอะ!
ยังเด็ก ยังเป็นเด็กน้อยจริงๆ อาจารย์เจ้าน่ะจิตใจดำมืดจะตาย!
ถ้าเขาคิดจะทำอะไร ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้ ทำไม่สำเร็จหรอก!
ภายในห้อง
เย่เฮ่าถามความสงสัยในใจออกมา "นางฟ้าจากแดนบนผู้ยิ่งใหญ่ ก่อนหน้านี้ไม่อยากแต่งงานกับข้ามากไม่ใช่เหรอ? ทำไม? จู่ๆ ถึงอยากขึ้นมาล่ะ?"
น้ำเสียงแฝงแววหยอกล้อเล็กน้อย ทำเอาแก้มของตั้นไถจื่อเยว่แดงระเรื่อขึ้นมาทันที
อะไรคืออยาก คนนี้พูดจาภาษาอะไรเนี่ย จริงๆ เลย!
"ข้าคิดว่า...ยังไงก็ต้องหาคู่บำเพ็ญเพียร พรสวรรค์ของเจ้าวางไว้ในแดนบนก็ยังหายากยิ่ง ข้าได้เป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับเจ้า ก็ไม่ถือว่าขาดทุน
อีกอย่าง...ไม่รู้ทำไม สัญชาตญาณข้าบอกว่า เจ้ามีพลังพอที่จะทำลายหลายสำนักในแดนบนได้ หาก...หากถึงขั้นนั้นจริงๆ ข้าหวังว่าเจ้าจะเห็นแก่หน้าข้า ไว้ชีวิตสำนักปู่เทียนสักทาง ไม่ให้สำนักปู่เทียนต้องสิ้นสลายไป" ตั้นไถจื่อเยว่บอกความในใจออกมาตามตรง
ได้ยินดังนั้น
เย่เฮ่ามองตั้นไถจื่อเยว่ด้วยความแปลกใจเล็กน้อย พูดช้าๆ ว่า "สัญชาตญาณเจ้าแม่นยำจริงๆ! แต่...จะไว้ชีวิตพวกเขาหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาทำเกินไปแค่ไหน ถ้าไม่ไหวจริงๆ เจ้ามารับช่วงต่อสำนักปู่เทียนก็ไม่เลวนะ ลองคิดดูสิ เป็นศิษย์จะไปดีเท่าเป็นเจ้าสำนักได้ยังไง?"
ตั้นไถจื่อเยว่: "......"
คุยกันดีๆ ทำไม...กลายเป็นเรื่องก่อกบฏไปได้?!
เจตนาเดิมของข้าไม่ใช่แบบนี้นะ!
นี่...!
"ไม่ต้องรีบตอบ ลองเก็บไปคิดดู! วันนี้เป็นวันแต่งงาน คืนเข้าหอมิควนเสียเวลา!" เย่เฮ่ายิ้มมองตั้นไถจื่อเยว่
สิ้นเสียง
เจอสายตาลุกล้ำของเย่เฮ่าเข้าไป ตั้นไถจื่อเยว่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ที่ไหน หน้าแดงก่ำ พยักหน้าอย่างเอียงอาย
เห็นดังนั้น
เย่เฮ่าก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป [......ตรงนี้ละไว้หนึ่งล้านตัวอักษร น่าเสียดายจริงๆ เขียนน้ำท่วมทุ่งไม่ได้ ไม่งั้นจะให้พวกนายรู้ว่า อะไรคือการเขียนน้ำ ของแท้ เอาเถอะ ไปจินตนาการเอาเอง สรุปสั้นๆ สองคำ ชุ่มฉ่ำ!]
พริบตาเดียว
ผ่านไปหลายวัน
หลายวันนี้ เย่เฮ่ากับตั้นไถจื่อเยว่ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋
วันนี้
บนท้องฟ้า ลมเมฆปั่นป่วน กลิ่นอายทรงพลังกดทับลงมา
เมื่อลำแสงเหล่านั้นสาดส่องลงสู่โลก คนในโลกเบื้องล่างต่างตกตะลึง แรงกดดันนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินไป พลังกดดันระดับนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ระดับลูกศิษย์อัจฉริยะจากแดนบนจะเทียบได้
เวลานี้
คนในโลกเบื้องล่างต่างหวาดผวา
"สิ่งที่ควรมาก็มาจนได้ ยอดฝีมือที่เก่งกว่าจากแดนบนมาแล้ว คราวนี้พี่เฮ่าคงกดดันหนักแน่!"
"ฉันเชื่อใจพี่เฮ่า อย่าลืมสิ สุดยอดอิทธิฤทธิ์ที่แท้จริงของพี่เฮ่า ยังไม่ได้ใช้เลยสักอย่าง!"
"มีพี่เฮ่าอยู่ วางใจเถอะ ต่อให้ต้านไม่ไหวจริงๆ ก็ยังมีค่ายกลเทพเจ้าของแต่ละประเทศ แย่ที่สุด ก็ยังมีพวกเรา ไม่ใช่แค่สู้ตายเหรอ? ข้าเตรียมใจไว้นานแล้ว!"
"......"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม
ทันใดนั้น
ร่างเงาหลายร่างปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เมื่อร่างเหล่านี้ปรากฏ กษัตริย์และยอดฝีมือสูงสุดของโลกนี้ต่างรู้สึกหายใจไม่ออก ส่วนคนที่พลังต่ำต้อยยิ่งไม่ต้องพูดถึง
วินาทีนี้ พวกเขารู้สึกไร้หนทางอย่างลึกซึ้ง นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน
ชั่วพริบตานี้ จิตวิญญาณการต่อสู้ของพวกเขาถูกบั่นทอนไปมากโข มดปลวกต่อให้มากแค่ไหนก็ยังเป็นมดปลวก เมื่อเผชิญหน้ากับยอดฝีมือไร้เทียมทานที่แท้จริง พวกเขาไม่มีแรงแม้แต่จะต่อต้าน
พวกเขา...ยังคงไร้เดียงสาเกินไป ถูกต้อง พวกเขามีเลือดร้อนพลุ่งพล่าน แต่นี่คือสงครามระหว่างมนุษย์กับเทพ ช่องว่างไม่ใช่สิ่งที่จำนวนคนจะชดเชยได้
ในขณะนี้
บนท้องฟ้า
เสียงอันทรงพลังน่าเกรงขามเต็มไปด้วยจิตสังหารดังขึ้น "ธิดาเทพสำนักปู่เทียนของข้าอยู่ที่ไหน!? ส่งตัวออกมา ไม่อย่างนั้นจะให้สรรพชีวิตในโลกนี้ อยู่ไม่สู้ตาย!"
สิ้นเสียง เย่เฮ่าก็พูดขึ้นอย่างเกียจคร้าน "หมาตัวไหนเห่า? รบกวนเวลานอนของนายน้อยรู้ไหม?"
หือ!?
ยอดฝีมือแดนบนต่างหน้าเปลี่ยนสี มดปลวกในดินแดนแร้นแค้นนี้ ช่างบังอาจนัก รนหาที่ตาย!
วินาทีถัดมา
ร่างของเย่เฮ่าปรากฏขึ้น ไม่ใช่แค่ตัวเขาคนเดียว ข้างกายคือตั้นไถจื่อเยว่ มือของทั้งสองจับจูงกันอยู่
เห็นภาพนี้
คนในโลกเบื้องล่าง: "......!"
เชี่ย!
"สมกับเป็นพี่เฮ่าจริงๆ นางฟ้าแดนบนอะไรกัน เสร็จเรียบร้อย!"
"พี่เฮ่าดุดัน!"
"ฮือๆ ทำไม ทำไมกัน! ฉันก็ไม่เลวนะ อิจฉานังจิ้งจอกนั่นจัง!"
"ถ้าเป็นฉันนะ ต่อให้ต้องตายในวันรุ่งขึ้น ฉันก็ยอม!"
"......"
และในเวลานี้
ผู้อาวุโสสำนักปู่เทียนโกรธจัด "ไอ้หนู บังอาจนัก ยังไม่ปล่อยธิดาเทพอีก เจ้ารู้ไหมว่าลบหลู่ธิดาเทพสำนักปู่เทียนของข้า จะมีจุดจบยังไง!"
ได้ยินดังนั้น
เย่เฮ่าตอบกลับเรียบๆ "ธิดาเทพอะไร นี่คือเมียที่ข้าเพิ่งแต่งงานด้วย ตาแก่ หรือว่าเจ้าอยากจะมาแย่งเมียข้า!? ถ้าอย่างนั้น ข้าคงต้องตีเจ้าให้ตาย!"
หา?!
ผู้อาวุโสสำนักปู่เทียนเหมือนโดนฟ้าผ่า แต่ง...แต่งงาน?!
ไม่ใช่แค่ผู้อาวุโสสำนักปู่เทียน ผู้อาวุโสสำนักอื่นๆ ก็งงไปตามๆ กัน
ตั้นไถจื่อเยว่ อัจฉริยะที่หาตัวจับยากในรอบพันปี ว่าที่เจ้าสำนักคนต่อไปของสำนักปู่เทียน แต่งงานกับมดปลวกโลกเบื้องล่างแล้ว?
งั้น...พวกเขาก็มีเหตุผลให้สงสัยว่า ศิษย์ของสำนักพวกเขาทั้งหมดถูกตั้นไถจื่อเยว่ฆ่าตาย เพราะมดปลวกโลกเบื้องล่าง จะไปมีพลังแข็งแกร่งขนาดนั้นได้ยังไง
เชี่ย!
นี่มันข่าวใหญ่สะเทือนเลื่อนลั่น ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงแดนบน...แดนสวรรค์คงสั่นสะเทือน ต่อไปสำนักปู่เทียนจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
"หุบปาก เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! จื่อเยว่ เจ้าบอกข้าสิ ว่าที่มันพูดไม่ใช่เรื่องจริง!" ผู้อาวุโสสำนักปู่เทียนถามด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าที่ไอ้เด็กนี่พูดจะเป็นเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องจริง งั้น...งั้น...!
เห็นสภาพเขาเป็นแบบนี้ ตั้นไถจื่อเยว่ทนพูดความจริงไม่ได้จริงๆ นางกลัวจริงๆ ว่าถ้ากระตุ้นอีกนิด ผู้อาวุโสสามอาจจะบ้าไปเลยก็ได้
แต่...
เรื่องมันเกิดขึ้นจริงแล้ว เรื่องแบบนี้ ปิดไปก็ไม่ได้อะไร
ในขณะที่ตั้นไถจื่อเยว่กำลังจะเอ่ยปาก ผู้อาวุโสสำนักปู่เทียนก็รีบพูด "ไม่ ไม่ต้องพูดแล้ว ไอ้หนู! ข้าจะฆ่าเจ้า!"
[จบแล้ว]