บทที่ 320 - ยูไล: ห๊ะ? ลิงหายไปไหน!?

บทที่ 320 - ยูไล: ห๊ะ? ลิงหายไปไหน!?

"อะไรนะ?!"

"หายไปแล้ว?!"

เขาหลิงซาน

ในวัดต้าเหลยอิน ยูไลคิดในใจด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว

แต่ทว่า ยูไลกลับไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา เรื่องนี้ย่อมเปิดเผยไม่ได้ มิเช่นนั้นตัวเอกของไซอิ๋วหายไป ผู้คนต้องแตกตื่นแน่

ในขณะเดียวกัน

ยูไลไม่ลังเลแม้แต่น้อย ลงมือสังหารพระอรหันต์ที่ทำหน้าที่คุ้มกันเหล่านั้นทันที ให้หายไปอย่างสมบูรณ์ แล้วใช้พลังอำนาจสร้างขึ้นมาใหม่ไม่กี่คน

เรื่องลิงหายปิดไม่มิด แต่รายละเอียดเจาะลึกเปิดเผยไม่ได้เด็ดขาด

รอให้เรื่องแดง เขาค่อยหาข้ออ้างสักอย่าง มาถูไถไปก็พอแล้ว

และในเวลานี้ ยูไลใช้จิตสัมผัสตรวจสอบ แต่กลับไม่พบกลิ่นอายของลิงเลยแม้แต่น้อย

วินาทีนี้

ในแววตาของยูไลเต็มไปด้วยจิตสังหาร ใครกัน?! ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังทำลายมหาภัยพิบัติไซอิ๋ว?!

สวรรค์?!

ความคิดนี้แวบเข้ามา แต่สวรรค์แม้จะมีใจ แต่คงไม่กล้าทำโจ่งแจ้งขนาดนี้แน่

ใครกัน?!

ในขณะเดียวกัน

เทียนตี้ย่อมได้รับข่าวนี้ในเวลาเดียวกัน ในฐานะตัวเอกของไซอิ๋ว บุคคลสำคัญในการรุ่งเรืองของตะวันตก ลิงหายไปแล้ว!

สำหรับเทียนตี้ นี่ถือเป็นข่าวดี ลิงไม่อยู่แล้ว ไซอิ๋วจะดำเนินต่อไปยังไง?

แต่ทว่า กระแสหลักไม่อาจทวน ลิงย่อมต้องปรากฏตัวในที่สุด เพียงแต่จะปรากฏตัวเมื่อไรเท่านั้น

"ไท่ไป๋ เจ้าว่า... ใครอยู่เบื้องหลังทำลายไซอิ๋ว? ดูท่า จะมีความแค้นกับพุทธศาสนาไม่น้อยนะ!" เทียนตี้กล่าวเนิบๆ

ไท่ไป๋จินซิงได้ยินดังนั้น ครุ่นคิดอยู่นาน แต่ก็ยังไม่รู้อะไรเลย "นี่... ไม่รู้จริงๆ พะยะค่ะ คนที่มีความแค้นกับพุทธศาสนาก็มี แต่... ก็ไม่มีใครมีวิชาขนาดนี้ ขโมยลิงไปได้อย่างเงียบเชียบ ไม่เหลือร่องรอยแม้แต่นิดเดียว"

สิ้นเสียง

เทียนตี้ก็ครุ่นคิดเช่นกัน คิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะเป็นใคร

แต่ไม่ว่าจะยังไง ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร ขอแค่ขัดขวางไซอิ๋วและเป็นศัตรูกับพุทธศาสนา เขาเฮ่าเทียนก็พร้อมจะช่วยหนุนหลัง

และเมื่อเวลาผ่านไป

ปรมาจารย์ผูถีรอแล้วรอเล่าไม่เห็นลิง จึงสอบถามยูไล

ยูไลก็ตอบกลับเบาๆ ว่า "เพราะลิงเกิดช้า จึงมีการจัดเตรียมใหม่"

เช่นเดียวกัน

สำหรับข่าวลือต่างๆ ในพุทธศาสนาเรื่องลิงหาย ยูไลก็ใช้ข้ออ้างนี้ถูไถไป

และลิงที่เป็นศูนย์กลางความสนใจของทุกฝ่าย ตอนนี้กำลังตกปลาตากแดดอย่างสบายใจเฉิบอยู่บนชายหาด มีความสุขสุดๆ

"ยูไลเด็กน้อยตอนนี้ คงจะร้อนรนเหมือนมดบนกระทะร้อนแล้วมั้ง?!

หึ!

ปู่จะเสวยสุขอีกสักสองปี ให้เอ็งร้อนใจตายไปเลย!"

ลิงน้อยพึมพำพร้อมรอยยิ้ม

...

และในขณะเดียวกัน

หลู้ชวนที่กำลังท่องเที่ยวอยู่ในทวีปจงเซิ่งเสินโจว ก็เจอกับเรื่องน่าสนใจ

เวลานี้

ชายแต่งกายชุดนักพรตคนหนึ่งขวางทางหลู้ชวนไว้ "คุณชายท่านนี้ สนใจดูดวงสักหน่อยไหม?"

ได้ยินดังนั้น

หลู้ชวนถามยิ้มๆ "ดูดวงข้า? เจ้าแน่ใจนะ?!"

นักพรตชะงัก ยังไง?! ฟังจากน้ำเสียง ดวงท่านสูงส่งมากงั้นสิ? ดูให้หน่อย ข้าจะถึงตายเลยหรือไง?!

ดีเลย ปู่หลอกพวกดวงสูงแบบเจ้านี่แหละ ไม่งั้นจะเอาเงินที่ไหนไปเสพสุข?

"แน่นอน? คุณชายอย่าไม่เชื่อ นักพรตเฒ่าอย่างข้าดูดวงแม่นมาก ไม่แม่นไม่เอาเงิน!" นักพรตเฒ่าพูดอย่างมั่นใจ

ยังไม่ทันที่หลู้ชวนจะพูด เด็กหนุ่มข้างกายก็พูดขึ้น "คุณชาย อย่าไปเชื่อเขา เจ้านี่แปดส่วนโม้ หนึ่งส่วนเดา มีวิชาจริงแค่นิดเดียว ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก

แต่ตาแก่นี่สกิลการหลอกคนสุดยอด เผลอแป๊บเดียวท่านก็จะติดกับ

ไอ้นักต้มตุ๋นแก่แบบนี้ เจอทีต้องตีที! คุณชายคอยดูข้าสั่งสอนมัน"

เด็กหนุ่มแต่งกายชุดจอมยุทธ์ ดูเหมือนพวกนักดาบพเนจร แม้จะดูขี้เกียจหน่อยๆ แต่ทั่วร่างแฝงไว้ด้วยความเที่ยงธรรม

"เจ้าพูดจาเหลวไหล เจ้า... เจ้ากล้าลงมือ ข้าจะแจ้งทางการนะ

อายุน้อยๆ ไม่รักดี เห็นชัดว่าเจ้าอยากเรียนวิชาแต่เรียนไม่ได้ เลยเกิดความแค้น" นักพรตเฒ่าว่า

พอได้ยินคำนี้ เด็กหนุ่มก็ของขึ้น เตรียมจะลงมือ แต่ถูกห้ามไว้

"น้องชายไม่ต้องรีบร้อน ให้นักพรตเฒ่านี้ดูสักหน่อยก็ไม่เสียหาย อยากเห็นเหมือนกันว่าเขาจะหลอกยังไง"

สิ้นเสียง

นักพรตเฒ่าไม่เปิดโอกาสให้เด็กหนุ่มพูดอีก พ่นคำหวานหูออกมาชุดใหญ่ แล้วเริ่มคำนวณดวงชะตา เอาวิชาจริงหนึ่งส่วนนั้นมาใช้ แม้วิชาเขาจะไม่มาก แต่ก็พอมองออกบ้าง อาศัยสิ่งนี้โม้ไปเรื่อย ลิ้นไก่เป็นทอง ไม่เคยพลาด นี่เป็นลูกค้ากระเป๋าหนัก ต้องจับให้อยู่

แต่ไม่นาน นักพรตเฒ่าลืมตาโพลง ร้องอุทาน "เจ้า...!"

จากนั้น นักพรตเฒ่ากระอักเลือดออกมา สองตาหลั่งน้ำตาเลือด ตาบอดสนิท

"เจ้า... เจ้า...! ไม่! เป็นไปไม่ได้!"

ร้องโวยวายเช่นนี้ นักพรตเฒ่าลุกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เดินโซซัดโซเซหนีไป

ต่อสิ่งนี้

หลู้ชวนไม่ใส่ใจ ถ้าไม่ใช่เพราะนักพรตเฒ่านี่วิชาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน สิ่งที่มองเห็นมีจำกัดมากๆ คงไม่ใช่แค่ตาบอด อายุขัยลดสิบปี แต่คงจะตายคาที่ไปแล้ว

ดูดวงเขา!? อย่าว่าแต่เจ้านี่เลย ต่อยอดฝีมือระดับโลก ใช้วิถีสวรรค์คำนวณก็มีแต่คำว่าตาย

นักพรตเฒ่านี่หลอกเงินชาวบ้านมาเยอะ เจอเขาก็ถือเป็นกรรมตามสนอง

และในเวลานี้

เด็กหนุ่มข้างกายหลู้ชวนกลืนน้ำลายด้วยความตกตะลึง นักพรตเฒ่านั่นแค่ดูดวงนิดเดียวก็สภาพนั้นเลย? เขาก็พอรู้มาบ้าง ว่าบางคนดวงชะตาสูงส่งจนพูดไม่ได้ ไม่ใช่คนธรรมดาจะดูได้ ถ้าฝืนดู ต้องโดนสะท้อนกลับแน่

แต่... แค่วิชากระจอกงอกง่อยของนักพรตเฒ่า จะบอกว่าดูดวงเป็นยังยกยอเกินไป แต่ถึงอย่างนั้น นักพรตเฒ่ากลับบาดเจ็บสาหัส เกือบเอาชีวิตไม่รอด นี่... นี่ต้องเป็นดวงชะตาแบบไหนกัน?!

ตุบ!

เด็กหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้าหลู้ชวนทันที "ข้าอยากกราบท่านเป็นอาจารย์ ขอท่านโปรดรับข้าด้วย!"

เขารู้ว่า เขาเจอเทพเข้าแล้ว นี่ถ้าเกาะติดได้ เขาคงได้บินขึ้นฟ้าแน่?

หลู้ชวน: "..."

ให้ตายเถอะ เด็กหนุ่มนี่ตัดสินใจเด็ดขาดดีแท้

ทว่า หลู้ชวนส่ายหน้าเบาๆ "ไม่ต้องทำขนาดนี้ เจ้ากับข้าไม่มีวาสนาความเป็นศิษย์อาจารย์ต่อกัน"

หา!

เด็กหนุ่มฉายแววผิดหวังทันที แต่แล้วแววตาก็เป็นประกายอีกครั้ง "งั้น... งั้นข้ากราบท่านเป็นพ่อบุญธรรมก็ได้มั้ง!"

หลู้ชวน: ???

อะไรนะ... พ่อบุญธรรม (อี้ฟู่)?!

เชี่ย!

พ่อหนุ่ม ความหน้าด้านของเจ้านี่ ได้ความสง่างามของข้าในสมัยก่อนมาหลายส่วนเลยนะ!

พ่อบุญธรรม!

ช่างเถอะ สงสัยดูสามก๊กเยอะไป พอเรียกแบบนี้ก็นึกถึงลิโป้ขึ้นมาทันที

ง้าวกระจายฟ้า (ฟางเทียนฮว่าจี่) จ้วงแทงพ่อบุญธรรม!

"ดูสิ นั่นอะไร?" เสียงของหลู้ชวนดังขึ้น

เด็กหนุ่มหันตามไปโดยสัญชาตญาณ พอหันกลับมา ร่างของหลู้ชวนก็หายไปไร้ร่องรอย

เด็กหนุ่มตะลึง เข้าใจทันทีว่าตัวเองเสียอะไรไป เซียน! วาสนาเซียน!

"เฮ้อ! ตอนนั้นทำไมไม่กอดขาเขาไว้แน่นๆ นะ?! ประมาทไปแล้ว!"

หลู้ชวน: "..."

ความหน้าหนานี้ เป็นคนที่จะทำการใหญ่ได้!

...

พริบตาเดียว สองปีผ่านไปไวเหมือนโกหก

ลิงน้อยก็เที่ยวเล่นจนพอใจแล้ว ตัดสินใจว่าจะออกไปเสียที ถึงเวลาต้องเริ่มแล้ว

[จบแล้ว]